Rrëfimi ndryshe i Bashës për pasionet, dashurinë dhe familjen

Luli, ju keni kaluar një fëmijëri mes lodrave që ofronte kryeqyteti në atë kohë, në parqe...

Tek ish-gropa e Hajdin Sejdisë ka qenë një park lojërash, një tjetër ka qenë te rruga e Elbasanit, që ka mbetur vetëm gjysma. Kishte më shumë gjelbërim se ç’ka sot. Në fëmijërinë time, kam kapur atë pjesën kur shumica e lodrave vinin nga Kina. Ka qenë periudha nga vitet ’80-‘90. Pas kësaj, fëmijët kanë pasur një fëmijëri krejt ndryshe. Mbaj mend, në fëmijërinë time pak më të avancuar dhe në fëmijërinë e vëllait tim, që është katër vjet më i ri se unë, se si të gjitha këto dalëngadalë filluan të rralloheshin e të zhdukeshin dhe u vështirësua jeta për të gjithë.

Kur erdhi koha të zgjidhnit gjimnazit, ju Luli zgjodhët të shkonit te “Sami Frashëri”. Pyetja ime është e thjeshtë. Pse Samist dhe jo Petro Ninist, p.sh?

Shtëpia ime ishte afër dy gjimnazeve, “Sami Frashëri” dhe “Partizani”. Një pjesë e shokëve të mi, me të cilët luaja volejboll, që vinin nga një tjetër shkollë tetëvjeçare, nga “Fan Noli”, vendosën të shkojnë te “Sami Frashëri”, kështu dhe unë vendosa të shkoj me ta. Pra kjo ishte për shkak të shoqërisë së sportit.

Gjatë adoleshencës ju keni qenë një çun që keni pasur sukses me gocat. Ju ishit një nga djemtë më kinga te “Sami Frashëri”. Është e vërtetë?

Kam pasur një shoqëri shumë të këndshme në gjimnaz, vajza dhe djem dhe e kemi ruajtur shoqërinë. Një pjesë prej tyre u largua për studimet jashtë, por shumica janë kthyer dhe ruajmë shoqërinë dhe sot.

Keni qenë edhe një djalë punëtor, duhet thënë. Keni punuar për të ndihmuar familjen tuaj. Duhet thënë që familja e Lul Bashës ka qenë një familje si shumë të tjerat e asaj kohe. Nuk kishte të ardhura të bollshme. Ndaj dhe ju Luli keni punuar si kamerier gjatë tre muajve të verës në Rinas.

Zv.Kamerier

Po pse zv.kamerier?

Kamerier ishte detyra kryesore dhe dikush ndihmonte atë

Pra fillonte nga poshtë…

Sigurisht, kishte hierarki atëherë çdo gjë. Kanë qenë pushimet e verës, midis vitit të tretë e të katërt.

Kishte rregull në kohën e Enver Hoxhës, ë. Mirë atje në Rinas?

Përvojë e veçantë. Unë zotëroja gjuhën Angleze dhe më ndihmonte të komunikoja me fluksin e të huajve që vinin në atë kohë. Në ’91 mbaj mend dy ngjarje. Largimin e një mikut tim të ngushtë në emigrim. Më ra rasti më vonë ta takoja pas katër vitesh, por kur u largua menduam që u ndamë përjetë, sepse nuk e dinim sesi do të shkonin gjërat. Dhe një ngjarje tjetër të dhimbshme që mbaj mend kur punoja në Rinas, në verë, filloi rikthimi i atyre që kishin ikur. Mbaj mend rikthimin e tyre. Këto kanë qenë kujtime që i kam pasur sepse më pas, si Ministër i Jashtëm, më shpesh isha në Rinas se në zyrën time, por nuk harroja kurrë asociimin që kisha me pjesë të veçanta atje.

Dashuria juaj e parë Lul quhej Aurela dhe vazhdon të quhet akoma sot. Me Aurelën kalonit orë të tëra dhe nuk ia shprehnit hapur ndjenjat njëri-tjetrit, gjatë katër viteve të gjimnazit. Jo se ishit qullac, por sepse kishit frikë nga refuzimi, thonë miqtë tuaj të asaj kohe. Eshtë e vërtetë?

Unë me Aurelën kemi qenë në një klasë, duke filluar nga viti i dytë. Kemi pasur një miqësi që filloi duke u rritur, por ka qenë deri në fund të maturës, më mirë të them në fillim të universitetit, që ne filluam një lidhje të tillë. Pra versioni juaj është shumë romantik, por jo tërësisht i vërtetë. Kemi qenë miq të mirë. Dhe në pushimet e vitit të katërt dhe para se të nisnim universitetin, lindi kjo ndjenjë.

Të mos harrojmë që Lul Basha ka qenë edhe D.J dikur ë… Keni punuar d.j?

Kam punuar në klubin e studentit në Utreht, në Holandë.

Për sa kohë keni punuar?

Nuk ishte tamam punë. Në klub merreshin përsipër detyra të caktuara pa pagesë. Një pjesë shërbente pijet, një pjesë kishte detyra të tjera. Një miku im ishte d.j profesionist dhe ai më mësoi të luaja me sistemin e vjetër. Të miksoja.

Bashkë me Aurelën niseni të dy me studime me grupin e studentëve që nisen në Holandë. Nuk dihet ende se ku dhe kur është shkëmbyer puthja juaj e parë. Ka qenë në Hollandë apo në Shqipëri?

Ka qenë në Shqipëri, në një vend të veçantë. Por kujtimi është vetëm për ne të dy.

Pas studimeve në Drejtësi dhe specializimit në të Drejtën Ndërkombëtare publike, në Universitetin e Utrehtit, ktheheni në Tiranë. Nga martesa juaj me Aurelën, lindi Dafina, një bionde e vogël, sot katërvjeçare. Aurela thotë se Luli ka kujdes të mirë për datat, premtimet dhe më së shumti i mban ato. I referohet jetës së përbashkët me ty Lul. Dhuratat që i ke bërë herë pas here, nuk i ke harruar kurrë ditëlindjet e saj.

E vërtetë është, por përpiqem që të kem të njëjtat sjellje me të gjithë miqtë, dhe Aurela i referohet më shumë sesa marrëdhënies sonë të përbashkët.

Dafinës i thërrisni goca e babit dhe nuk ia kurseni kurrë përkëdheljet, por herë pas herë jeni i rreptë duhet thënë…

Nuk jam i rreptë. Mendoj se fëmijës nuk duhet t’i mungojë dashuria, nuk duhet t’i mungojë ngrohtësia, por deri aty që të mos humbasë raporti. Në këtë drejtim, goca e babit është shumë e përmbajtur.

Ndonëse ditët tuaja janë të gjata Lul, duhet thënë që ju nuk e humbisni pothuaj asnjëherë programin e preferuar të Dafinës, gocës së babit. Programi quhet klubi i miushit Miki.

Për fat të keq ka dy javë që nuk po jepet. Tani është edhe fushatë dhe unë nuk kam kohë të jem aq shpesh pranë saj, por gjatë kësaj jave kam qenë njëherë pranë saj dhe ka qenë arushi Pooh, tigri dhe miqtë.

Shikoni arushin Pooh?

Sigurisht që po. Nuk guxon të mos e kapësh nga fillimi e ta lësh pa mbaruar.

Për sa i përket look-ut, nuk është se pyesni njeri, nuk këshilloheni me njerëzit dhe nuk harxhoni shumë kohë me kombinimin e ngjyrave të kravatës, ashtu siç e ka mani kundërshtari juaj Edi Rama.

Nuk e di për kandidatin tjetër, por unë mendoj që, unë preferoj vetëm gjërat e thjeshta. Mendoj që mashkulli nuk duhet ta bëjë veshjen. Veshja duhet ta zgjerojë atë, por jo ta dominojë.

Ju keni thënë se 90% e të pahipotekuarve nuk kanë probleme me pronësinë?

90% janë raste kur nuk ka asnjë problem, por Bashkia nuk e jep lejen e shfrytëzimit. Ka dhe raste që është lejuar devijimi i projektit po nga Bashkia. Ka raste qesharake, si për shembull mund të jenë 20 centimetra të një muri, për të cilat Bashkia nuk ka reaguar në kohë. Ky është një problem që ka bllokuar një kapital të madh, që shkon të paktën 700-800 milionë euro.

Po kur ndërtuesi nuk ka lekë të paguajë për momentin, dhe leja e shfrytëzimit është marrë, si do veprohet?

Baza fiskale te hipoteka nuk mund të pengohet më nga pagesa, sepse amnistia apo falja fiskale që u miratua, kap edhe këto gjoba. Pra, këto gjoba janë falur dhe nuk janë më pengesë. Paradoksi qëndron se, edhe nëse gjobat janë falur nëpërmjet amnistisë, kjo nuk ka asnjë vlerë kur nuk ke lejen e shfrytëzimit.

Për hipotekimin, si do bëhet konkretisht, si do ndërhyni, te banori apo do të kaloni sërish nga ndërtuesi?

Ka dy mënyra; E para, Bashkia një për një, por me një sistem të shpejtë, në një kohë fare të shkurtër, të shqyrtojë të gjitha rastet. Së pari, të zhbllokojë të gjitha rastet që nuk kanë asnjë problem ligjor, apo gjyqësor, për të marrë hipotekat. Do analizohet pse ka ndodhur ky bllokim. Duhet të hartohen disa akte nënligjore, që të mos ndodhë më ky problem. Kjo është përgjegjësia që ka Bashkia ndaj qytetarëve. Me këtë do merrem, por dhe shumë gjëra të tjera ku Bashkia ka qenë një mur memec për qytetarët. Sepse Bashkia ekziston për t’i shërbyer qytetarit. Bashkia ka qenë një memece ndaj qytetarit. ǒkuptim ka që të financojmë një Bashki, në rast se nuk është në shërbim të qytetarit. Do rishikohen me shpejtësi të gjitha lejet e ndërtimit. Do mënjanohet menjëherë problemi i atyre që nuk kanë devijuar nga projekti. Do jepet leje ndërtimi e kushtëzuar për ato pjesë që nuk janë në përputhje me projektin. Sigurisht, kur këto ndërtime nuk kanë cenuar sigurinë e projektit. Dhe e dyta, nëse nuk kanë cenuar pronë apo interesa private. Për pjesën tjetër do jepet lejeshfrytëzimi e kushtëzuar deri sa ndërtuesit të paguajnë detyrimet e tyre. Po kështu, ekipi im po diskuton aktualisht dhe me mysafiren e madhe në qytetin tonë, se qeveria është mysafire në Tiranë. Kjo mund të bëhet me një ligj të veçantë që mund të kursejë kohë, që do të thotë që ky proces mund zgjidhet edhe me një ligj të ri. Ligji i 1998 parashikon të gjitha hapat, ku etapa e fundit janë ato të koalidimit, që kanë mbajtur peng hipotekat gjithë këtë kohë. Me këto ndërhyrje, brenda një kohe të caktuar, i gjithë problemi zgjidhet pa pasur nevojë të kalojë në analet e Bashkisë.

Intervistoi: Arjan Çani