Ruso-gjermanët, plane për bllokun e ri komunist pa Shqipërinë
Gazeta amerikane analizon situatën mes shteteve komuniste lindore. Skenarët sovjeto – gjermano-lindore për të larguar kundërshtarët
David Binder
BERLIN – Në fjalimet e Walter Ulbricht, udhëheqësi komunist gjermano-lindor dhe drejtuesve të tjerë në takimin zhvilluar javën e kaluar nga Komiteti Qendror i Partisë, kanë dalë në skenë planet e strategjisë së re sovjetike që të kryesojë lëvizjen komuniste botërore dhe mbajtën nën kontroll në mënyrë sa më të hekurt shumicën e partive. Gjithashtu, fjalimi i tij tregoi se në mënyrë të hapur udhëheqja partiake mbështet strategjinë e re, e cila ka për synim krijimin e një organizate kontrolluese me qendër në Moskë, e ngjashme në frymë dhe në përmbajtje me dy organizatat e tjera, Comintern-in e paraluftës dhe Cominform-in e pasluftës.
Boshti, Rusi-Gjermani Lindore
Megjithatë, struktura dhe metodat e propozuara të grupit të ri duken të ndryshme nga ato të organizatave të mëparshme komuniste ndërkombëtare. Comintern-i, ose Internacionalja Komuniste, ishte që nga viti 1919 deri në vitin 1943 instrumenti sovjetik për drejtimin e lëvizjes komuniste ndërkombëtare sipas dëshirave të Moskës. Stalini e përdori atë që të spastrojë udhëheqësit komunistë të shteteve të tjera që i dilnin kundër. Ai krijoi Cominform-in ose Byronë e Informacionit Komunist në vitin 1947, si një pasardhëse e Comintern-it. Përmes këshilltarëve rusë në kryeqytetet e ndryshme, që ishin të punësuar, ai mbante nën kontroll linjën e Moskës në partitë anëtare të Hungarisë, Rumanisë, Bullgarisë, Polonisë, Çekosllovakisë, Francës, Italisë dhe të Jugosllavisë deri në vitin 1948. Mihail Suslov, një nga ideologët stalinistë, ishte zgjidhur në procesin e de-stalinizimit në vitin 1956.
Mihail Suslov, një përkrahës
Zoti Suslov, një anëtar i udhëheqjes aktuale sovjetike, që kishte mbetur një përkrahës i organizatave komuniste ndërkombëtare, është besuar të jetë ideatori dhe udhëzuesi pas vendosjes së strategjisë së re sovjeto-gjermano-lindore. Siç përshkruhet nga zoti Ulbricht dhe mbështetësit e tij në takimin e Komitetit Qendror të Partisë së Bashkimi Socialist (Komunist), i mbajtur javën e kaluar, kjo politikë ishte konceptuar gjatë krizës çekosllovake këtë verë dhe ishte pranuar menjëherë në gusht, pas pushtimit të Çekosllovakisë nga Bashkimi Sovjetik dhe katër prej aleatëve të tij në Traktatin e Varshavës. Zoti Ulbricht tha se përplasja mes linjës komuniste të Moskës dhe reformatorëve çekosllovakë kishte ngjizur “konfliktin zeherues midis socializmit dhe imperializmit” në një shkallë të re. Ai shkoi deri atje sa tha se kjo po kristalizon nevojën për një “komunitet shtetesh socialiste”.
Çekët dhe shqiptarët, të përjashtuar
Sipas përcaktimit nga zoti Ulbricht, ky komunitet do të përbëhej nga Bashkimi Sovjetik, Gjermania Lindore, Polonia, Hungaria dhe Bullgaria. Ai përjashtoi Çekosllovakinë, Rumaninë, Jugosllavinë dhe Shqipërinë. Ulbricht bëri të qartë se Bashkimi Sovjetik dhe Gjermania Lindore do të përbëjnë forcën kryesore të grupit. Transformimi i këtij komuniteti brenda diçkaje të ngjashme me Comintern-in dhe Cominform-in ishte paralajmëruar nga dy mbështetësit ideologjikë gjermano-lindorë, Alfred Kurella dhe Herman Axen. Zoti Kurella, një ish-zyrtar i Comintern-it, tha: “Unë mendoj se ne do të shtrijmë këtë nismë, së paku brenda komunitetit të vendeve socialiste europiane që të krijojmë organet e përhershme për gjykimin me këmbë në tokë të ndryshimeve serioze në mendimin teorik”. Një burim europiano-lindor thotë se ky propozim ishte për nga funksioni identik si Comintern-i dhe Cominform-i.
Ideologët e organizatës së re
Zoti Axen, që kishte detyrën e shefit të Marrëdhënieve me Jashtë të partisë në Byronë Politike, u shpreh se partitë e Gjermanisë Lindore dhe Bashkimit Sovjetik kishin shpresuar të institucionalizonin grupimin e ri në një konferencë të Partive Komuniste. Praktikisht, konferenca, që ishte caktuar për t’u mbajtur në Moskë nëntorin e kaluar, ishte shtyrë. Ai tha se të dyja partitë “nuk i shqetësonte në një farë mënyre” përfundimi i konferencës botërore, pavarësisht kontradiktës brenda partive komuniste përsa i përket pushtimit të Çekosllovakisë. Domethënia e fjalimeve ishte se partitë e Bashkimit Sovjetik dhe Gjermanisë Lindore besonin domosdoshmërisht që të orientojnë një kurs konflikti kundër forcave “revizioniste” që mbizotërojnë në partitë komuniste perëndimore. Një përplasje i tillë, më në fund mund të përçajë disa parti perëndimore brenda fraksioneve pro dhe anti-Moskë. Veç kësaj, kjo mund të çojë tek një ndarje e mëparshme brenda partive pro Pekinit dhe pro Moskës.
Siç thuhet nga ideologët gjermano-lindorë, politika e re sovjetike do të përzgjedhë në përfundim grupet pro-Moskë si “parti të vërteta marksiste-leniniste” dhe shumicën anti-Moskë si “revizionistë”. “Duke ndjekur konfliktin e supozuar të konferencës botërore, besnikët e Moskës në partitë perëndimore pastaj do të kërkojnë të marrin pjesë në komunitetin e shteteve socialiste, pra, në strukturat e përhershme të tij”, - parashikohej në fjalimin e Kurella-s. Duke gjykuar prej fjalimeve, strategjia synon mbajë lidhur nën udhëheqjen e centralizuar të Moskës të fraksioneve dhe partive akoma besnike të Bashkimit Sovjetik, që siç duket, humbën përkujdesjen.
Zoti Axen shprehet se gjermano-lindorët dhe rusët dëshirojnë që të shmangin ndarjen prej së kaluarës së turpshme të Cominform-it dhe Comintern-it, të cilat akoma identifikohen me aspektet më të këqija të diktaturës staliniste.
Shkrimi është publikuar në “The New York Times” më 30 tetor 1968
Titulli origjinal i shkrimit është: “Soviet is seeking Newred grouping”
Përgatiti: Albert Gjoka
24 Mars 2008