Shfaqja e fundit e Berluskonit

Në vend që të mendojë në lidhje me afrimin e pushimeve të verës, kryeministri italian Silvio Berluskoni po përballet me atë që duket me të vërtetë si një stuhi e përsosur. Këtë herë, i mbijetuari i madh është shumë afër nënshtrimit, por si shumë drama të tjera italiane në politikë dhe teatër, kjo do të marrë kohën e saj për t’u shpalosur.     

Megjithatë, midis sikleteve kombëtare në rritje të mangësive politike dhe personale të kryeministrit, akti i tij i fundit po fillon. Këtë fundjavë, aleati më i ngushtë i Berluskonit, kreu i Ligës Veriore separatiste Umberto Bossi, dha njoftim. Për thirrjet e “pavarësisë” nga turma, Bossi u tha ndjekësve të tij se katër ministri të rëndësishme duhet të zhvendosen në veri, të reduktohen taksat, dhe bashkëpunimi italian me  operacionin e NATO-s në Libi duhet ndalur. Përndryshe, ai do të tërheqë spinën ndaj qeverisë. Ai dha kohë Berluskonit deri në fund të vitit të dorëzojë detyrën. Udhëheqësi tjetër i Ligës Veriore dhe pasardhësi i mundshëm i Bossit, Roberto Maroni, sulmoi NATO-n, gjyqësorin, Kishën katolike (mbështetjen e të cilëve ka nevojë Berluskoni në qoftë se ai do të fitojë ndonjë zgjedhje) dhe vetë qeverisë. Maroni është ministri i brendshëm, kështu që ai është sulmuar nga brenda kabinetit.   

  Pse shpërthimet në dukje janë të çuditshme? Bossi dhe Maroni duan të vendosin sa më shumë hapësirë midis Ligës Veriore dhe Berluskonit e partisë së tij, ‘Populli i Lirisë’ (PdL), para se ta vrasin me të vërtetë koalicionin. Ndërkohë, kryetari i bashkisë së Romës dhe guvernatori i qeverisë rajonale të Romës, të dy mbështetës të  Berluskonit, kanë kërcënuar veprime serioze në qoftë se ndonjë ministri ka lëvizur, dhe politikanët jugore të PDL-së janë në një shteg lufte. Berluskoni duhet të ndërtojë disa ‘ura’ serioze  të rënda nëse ai duhet të mbajë aleatët e tij në bord.  

    Kjo ishte të dielën, më 19 qershor. Këtë javë, ministri i Financave Xhulio Tremonti do të zbulojë buxhetin e tij prej 40 bilion euro dhe planet për të balancuar buxhetin e Italisë nga 2014. Qeveria i mbijetoi një votëbesimi të martën, dhe do ti duhet të  përballet me një tjetër të mërkurën. Ato, do të jenë dy ditë të tensionuara.     

Gjendja ekonomike është duke e shtuar tensionin. Ekonomia e Italisë ka ngecur për 20 vjet, me normat e rritjes që janë më të ulëta në krahasim me të gjithë ekonomitë, por vendi ka arritur të shmangë, më të keqen e rënies së tanishme deri tani. Muajin e kaluar, Standardi dhe varfëria kanë ulur normën e saj, dhe tani humori i rëndë po i kërcënon njëlloj. Bashkimi Evropian është duke pasur vështirësi në marrjen paketës së shpëtimit për grekët, dhe gjëja e fundit që dikush dëshiron është që të  drejtojë besimin për në Itali. Tremonti ka premtuar ashpërsi fiskale, dhe të dy tregjet dhe Banka Qendrore  Evropiane e di se ai mund ta shpëtojë. Por Berluskoni dëshpërimisht ka nevojë për disa liri veprimi financiare për të rifituar popullaritetin e tij të humbur. Për 17 vjet, ai ka bërë fushatë për uljen e taksave, ndërsa ata janë rritur në të vërtetë, tani italianët duan të shohin disa veprime. Shumica e italianëve vetëm shfryjnë, por Liga e Veriut në fakt mund ta nxjerrë atë nga zyra e tij.   

  “Confindustria”, federata e punëdhënësve, mund të jetë një aleate e natyrshme e një qeverie të qendrës së djathtë, por presidentja e saj, Emma Marcegaglia, ka qenë një kritike ashpër. Ajo do buxhetin e ri sa më shpejt të jetë e mundur, me shkurtime në taksa, në paga dhe bizneset për të bërë në qoftë se është e nevojshme me taksa mbi fitimet financiare dhe rritje në vlerën e shtuar të taksave. Sindikatat janë gjithashtu duke u ankuar për shpenzimet e politikave që do të inkurajojnë krijimin e vendeve të punës. Por Tremonti në të gjitha është shtrëngues. Ai thotë: "Politika rigoroze fiskale nuk është fakultative. Nuk është e përkohshme; nuk është rezultat i rrethanave  negative ekonomike afatshkurtra. Kjo është  politikë e nevojshme pa alternativa për vitet e ardhshme. " Berluskoni është në çark. Nëse ai e pushon Tremontin, pasi ai do të donte ta bënte këtë, dhe fillon shpenzimet, atëherë ai do të dënohet nga agjencitë e taksave, tregjet, dhe Evropa - me perspektivat e një shkrirje të stilit grek. Nëse Tremonti shkon përpara, qeveria dhe lideri i saj do të jenë akoma më shumë jopopullore mes votuesve. Edhe një herë, Berluskoni ka shumë shpjegime për ti dhënë popullit italian, institucioneve ndërkombëtare dhe aleatëve të tij. Buzëqeshja e tij “firmato” dhe optimizmi diellor nuk janë më të mjaftueshme.Një çështje tjetër që nuk do të largohet, është lufta në Libi. Javën e kaluar, Sekretari Amerikan i Mbrojtjes Robert Gates i bëri thirrje evropianëve që të bëjnë hapa përpara në operacionet e NATO-s. Një pjesë e mirë e qeverisë italiane ishte kundër ndërhyrjes, dhe kështu ishte dhe shumica e vendit,-- një, duke përfshirë edhe veten Berluskoni, për shkak të lidhjeve personale dhe politike me regjimin libian, si e Lidhjes së Veriut, për shkak se ata i frikësohen një vale të refugjatëve që ikin nga lufta; dhe shumica për shkak se Italia ka një kulturë të fortë kundër luftës. Berluskoni në këtë mënyrë e gjen veten të bllokuar në mes aleatëve të brendshëm të vet politik dhe perceptimin të tij ndaj interesave të jashtme të Italisë, duke qenë se Libia është një shqetësim më shumë në Itali se sa për europianët e tjerë.  

  Krahasuar me të gjitha këto, çështjet kombëtare dhe ndërkombëtare, çështjet e tij personale duken pothuajse të pandjeshme, por jo dhe aq. Dominues në mendjen Berluskonit ngelet rast i profilit të lartë të ryshfetit në të cilin kryeministri është akuzuar për pagimin avokatit anglez David Mills që të bëjë një dëshmi të rreme për të mbrojtur interesat e biznesit të kryeministrit. Këtë javë Berluskoni ishte në gjyq në Milano, duke dëgjuar njeriun që i është dashur të shpjegojë se pse Mills ishte paguar 600 mijë $, dëshmitari në vend tha se nuk dinte asgjë për këtë, duke e lënë argumentin e prokurorisë të paprekur. Gjyqi do të ndalet në janar për shkak të statutit të kufizimeve, kështu që ndoshta nuk do të arrijnë në një vendim, por do të jetë i veshur për gjashtë muajt e ardhshëm. Sa për akuzat e tij për prostitucion, rasti famëkeq Ruby, Berluskoni bëri shaka me kryeministrin izraelit Benjamin Netanjahu javën e kaluar se fotoja prapa konferencës së tyre të lajmeve - një pikturë e "Parnassus" e Andrea Appiani - ishte një version i 1811 bunga-bunga.

"Deri më tani, Ruby ka mbështetur historinë e kryeministrit se nuk ka pasur seks midis tyre, por 17-vjeçarja ish-balerinë ka ndryshuar edhe njëherë avokatët, dhe disa nga të pandehurit janë nënkuptuar se ata mund të shkojnë drejt provave të shtetit se sa të pretendojnë se partitë e Berluskonit ishin "darka të sjellshme dhe elegante". Ndërkohë, kryeministri vazhdon të presë në parti me duzina vajza të reja në dëshpërim edhe të ndjekësve të tij më të flaktë (Dëfrimet e  Berluskonit me gra të reja i kushtuan shumë pak nga ana elektorale, por ata kanë një efekt shkatërrues në imazhin e Italisë jashtë vendit). E gjithë kjo vjen pas zgjedhjeve lokale të majit me humbje në Milano dhe Napoli, ku Berluskoni i llogariti keq qëllimet e tij të fushatës, e ndjekur nga një humbje në referendume të këtij muaji, ku ai përsëri tregoi se ai e ka humbur besimin e tij. Ai duket goxha keq, i lodhur dhe me shtresat e grimit në  zbritje të dukshme. Por edhe nëse kjo stuhi e godet atë larg, ne kemi mësuar mjaftueshëm në lidhje me Berluskonin, politikanin që nuk bie poshtë pa luftuar.