Virtuoziteti i pianistëve vlerësohet në prill
Autori i Lajmit: Redaksia
Konkursi Kombëtar i pianistëve të rinj ka marrë emrin e babait të pianos Frédéric Chopin. 23 prilli do të shënojë startin e këtij evenimenti, që është një mundësi e re për instrumentistët që kanë zgjedhur instrumentin romantik, piano. Ky konkurs nuk parashikon vetëm garën mes pianistëve të rinj, por edhe një koncert madhështor, ku ata do të prezantojnë veten. Pas koncertit të madh që do të jetë fillimisht në sallën “Jozef”, në qytetin bregdetar të Durrësit, pianistët e rinj do të interpretojnë për publikun kryeqytetas, në Akademinë e Arteve. Koncerti final do të jetë mbrëmjen e 27 prillit në Akademinë e Arteve, ku edhe do të ndahen çmimet përkatëse për pianistët e rinj, pjesëmarrës në këtë konkurs. Por, jo më kot, ky konkurs kombëtar mban emrin e pianistit virtuoz dhe njëkohësisht kompozitorit Frédéric Chopin. Në kuadër të vitit “Chopin”, të shpallur vetëm pak ditë më parë në vend, zhvillohet edhe ky aktivitet. Frédéric Chopin, 1 mars 1810 - 17 tetor 1849, ishte një kompozitor dhe pianist polak virtuoz. Ai ishte një prej mjeshtrave të madh të muzikës romantike. Chopin ka lindur në fshatin e Żelazoëa Ëola, të Varshavës. Ai u konsiderua si një fëmijë-mrekulli i pianos. Më 2 nëntor 1830, në moshën njëzet vjeçare, ai u largua nga Varshava, me qëllim për të shkuar për në Itali. Në Paris, Chopin bëri një jetë të rehatshme si një kompozitor dhe mësues pianoje, duke dhënë disa shfaqje publike. Edhe pse një patriot i zjarrtë polak, në Francë ai përdori versionet frëngjisht e emrave të tij, dhe synimi i tij ishte të merrte një pasaportë frënge. Edhe pse një romantik fatkeq me gratë polake, në vitet 1837-1847 ai kishte një marrëdhënie të trazuar me romancierin franceze Aurora, e njohur më mirë me pseudonimin e saj, George Sand. Për pjesën më të madhe të jetës së tij Chopin ka vuajtur nga sëmundje të ndryshme. Ai vdiq në Paris në 1849, tridhjetë e nëntë vjeç, nga tuberkulozi pulmonar. Kompozimet e Chopin ishin shkruar kryesisht për piano si instrument solo. Chopin ka shpikur forma të tilla muzikore si balada instrumentale dhe ishte përgjegjës për risitë kryesore në piano si, sonata, vals, prelud e të tjerë. Chopin, sipas Arthur Hedley, "kishte një dhuratë të rrallë, një melodi shumë personale, ekspresive e emocionuese dhe muzika e tij është depërtuar nga një ndjenjë poetike, një kërkesë pothuajse universale .... Në ditët e sotme vlerësimet e vendosin atë midis përjetesisë e muzikës për shkak të pasqyrë e tij në vende të fshehta të zemrës dhe për shkak të vetëdijes së tij të tingujve magjikë që dalin nga piano. "
Është shumë e vështirë për të karakterizuar shkurtimisht pjesët e krijuara nga Chopin. Robert Schumann, duke folur për sonatat e Chopin, shkruan se "ai vetëm fillon dhe mbaron një punë si kjo: me disonancë, përmes disonancës, dhe në disonancë," dhe në muzikë Chopin, dallohet "i fshehur mes luleve."
Chopin ka krijuar muzikë për piano, të kombinuar me një sens unik ritmik. Kjo përzierje prodhon një tingull të veçantë e brishtë në melodi dhe harmoni, të cilat janë mbështetur nga teknikat e forta dhe interesante harmonike. Ai gjithashtu ka dhënë forma popullore të valleve, të tilla si Mazurek polak dhe valsin vjenez, me një gamë më të madhe të shprehjes dhe melodisë.
Me mazurkasin e tij, Chopin solli një sens të ri të nacionalizmit, që ishte një ide e kompozitorëve të tjerë në të njëjtën kohë. Nacionalizmi tek Chopin kishte një ndikim të madh dhe ishte njëkohësisht frymëzim për shumë kompozitorë të tjerë, sidomos evropiano-lindore. Ai ishte një nga kompozitorët e parë që ka shprehur qartë nacionalizmin përmes muzikës së tij. Për më tepër, ai ishte kompozitori i parë që ka marrë për bazë traditën e muzikës së vendit të tij duke e transformuar atë në një gjini të denjë për koncerte, duke krijuar një stil krejtësisht të ri.
Përvjetori
Vivaldi, në tingujt e katër stinëve...
Në kurrikulumin e tij rezultojnë mbi 500 koncerte (210 prej të cilave ishin për violinë ose violonçel) 46 opera, sinfoni, 73 sonata, muzikë dhome ( disa sonata për fyell) si dhe Muzikë të Shenjtë. Vepra e tij më e famshme është “Katër Stinët”, kompozuar në vitin 1723. Në thelb, ajo ishte si një poemë për natyrën, ku ai u mundua të realizonte tingujt e katër stinevë. Pranvera është një pjesë, që shpesh përdoret për ceremoni të rëndësishme dhe vazhdon të konsiderohet një nga perlat e muzikës klasike. Tashmë kanë kaluar pothuajse 269 vjet nga vdekja e tij, dhe kompozitori italian vazhdon të jetë një prej ikonave më të mëdha të muzikës klasike. Ndërsa muzika e kompozuar nga ai, vazhdon të jetë ende “boshti” i koncerteve të ndryshme, dje Antonio Luçio Vivaldi bënte 332 vjetorin e lindjes. Antonio Luçio Vivaldi lindi më 4 mars 1678 në Venecia, Itali. Mësoi violinën nga babai i tij Xhovani Batista (Giovanni Battista) që punonte si berber. Pas një periudhe mësimi, at e bir bënë një turne rreth Venecias. Vivaldi kishte një problem shëndetësor, të cilin e quante ngushtim të kraharorit. Bëhej fjalë për astmë që me gjithë shqetësimet në frymëmarrje nuk e pengoi të mësonte të luante në violinë, të kompozonte dhe të merrte pjesë në aktivitete muzikore. Në moshën 14 vjeçare, nisi të studionte në një shkollë biblike. Në vitin 1703, përfundoi studimet dhe u emërua prift, me emrin fetar "Prifti i Kuq," për shkak të ngjyrës së flokëve. Më 1704, për shkak të shëndetit të tij, Vivaldi nuk mundi të drejtojë meshën e Ujit të Shenjtë dhe dy vjet më vonë, u bë profesor violine në Jetimoren për vajza, Pio Spitali i Mëshirës, në Venecia. Në jetimore ai kishte shumë përgjegjësi për detyra të ndryshme. Shume shpejt, pasi ishte bërë mësues, jetimët patën sukses edhe jashtë shtetit. Vivaldi ka shkruar për ta shumicën e simfonive, kantatave dhe muzikave kishtare. Në 1705 u publikua përmbledhja e parë me punët e tij, e titulluar “Raçolta”. Në 1707 u njoh me Ana Xhiraudin (Anna Giraud), të cilën e konsideronte si muza frymëzimi. Në vitin 1713, Vivaldi u bë përgjegjës për aktivitetet muzikore të institutit. Vivaldi u emërua maestro de concerti në vitin 1716. Gjatë këtyre viteve, ai shkroi pjesën më të madhe të veprave muzikore, ku përfshihen disa opereta dhe koncerte (vepra muzikore për violinë). Gjatë viteve 1723 - 1729, Vivaldi kishte kompozuar 140 koncerte. Një fakt i rëndësishëm është rizbulimi i pjesës më të madhe të repertorit të tij, në fillim të shekullit XX, në Torino dhe Gjenovë. Muzika e Vivaldit është inovatore, pasi ka thyer traditën në mënyrën e të kompozuarit. Ai përmirsoi strukturën e koncerteve, ku kërkonte kontraste harmonike, duke krijuar melodi dhe skema të reja interpretimi. Vivaldi ishte në gjendje të kompozonte dhe muzikë jo-akademike, e cila pëlqehej nga pjesa më e madhe e publikut. Ky popullaritet e bëri të njohur edhe në shtete si Franca gjatë asaj periudhe e njohur si liberale ne shijet muzikore.
Vivaldi njihet si një prej artistëve që solli muzikën Baroke. Johan Sebastian Bahu (Johann Sebastian Bach), u ndikua jashtë mase prej muzikës së Vivaldit. Bahu transkriptoi një sërë koncertesh të Vivaldit për piano dhe një sërë pjesësh muzikore për orkestër ku përfshihet Koncerti i Famshëm për Katër Violina dhe Violinçelë. Megjithatë, jo të gjithë muzikantët shfaqën të njëjtin entuziazëm kundrejt Vivaldit. Igor Stravinski (Igor Stravinsky), pat thënë që Vivaldi nuk ka shkruar qindra koncerte, por një koncert e ka shkruar me qindra herë.
Edhe pse kishte statusin fetar, Vivaldi mund të ketë pasur lidhje dashurie, njëra prej të cilave mendohet të ketë qenë me këngëtaren operistike veneciane Ana Xhiraud (Anna Giraud), më të cilën ai do të punonte materiale prej operës së vjetër veneciane, duke ia përshtati vokalit të këngëtares. Sidoqoftë, nuk gjenden fakte konkrete që mund të vërtetojë ndonjë lidhje romantike të Vivaldit. Jeta e tij, si dhe e shumë kompozitorëve të tjerë të asaj periudhe, ishte e zhytur në varfëri. Për të siguruar të ardhurat, për tu shpërngulur në Vjenë, Vivaldi u detyrua të shiste një pjesë të madhe të veprave të tij. Arsyet e largimit të tij prej Venecias nuk janë shumë të qarta, por mendohet se dëshironte të takonte Karlin e VI-të, i cili i adhuronte kompozimet e tij. Në vitin 1727, Vivaldi i kushtoi Karlit të VI-të, veprën muzikore La Cetra e cila i siguroi Vivaldit postin “kompozitor mbretëror”.
Pak pas mbërritjes së Vivaldit në Vjenë, Karli vdiq. Kjo humbje tragjike e la kompozitorin pa mbrojtje mbretërore. Vivaldi u detyrua të shiste më shumë dorëshkrime të veprave të tij muzikore dhe në vitin 1741 ai u nda nga jeta. Vivaldi u varros në një varr të thjeshtë, vendndodhja e të cilit është në Kishën e Karlit në Vjenë. Pas vdekjes së tij veprat e Vivaldit mbetën në errësirë deri ne fillim te shekullit XX. Shtepia ku Vivaldi jetoi në Vjenë është shembur, sidoqoftë për Vivaldin janë vendosur plakatë përkujtimore në Miljen e Muzikes Vjeneze si dhe në Sheshin Ruzvelt (Roosevelt Square).
Ky lajm është publikuar: 05/03/2010
Konkursi Kombëtar i pianistëve të rinj ka marrë emrin e babait të pianos Frédéric Chopin. 23 prilli do të shënojë startin e këtij evenimenti, që është një mundësi e re për instrumentistët që kanë zgjedhur instrumentin romantik, piano. Ky konkurs nuk parashikon vetëm garën mes pianistëve të rinj, por edhe një koncert madhështor, ku ata do të prezantojnë veten. Pas koncertit të madh që do të jetë fillimisht në sallën “Jozef”, në qytetin bregdetar të Durrësit, pianistët e rinj do të interpretojnë për publikun kryeqytetas, në Akademinë e Arteve. Koncerti final do të jetë mbrëmjen e 27 prillit në Akademinë e Arteve, ku edhe do të ndahen çmimet përkatëse për pianistët e rinj, pjesëmarrës në këtë konkurs. Por, jo më kot, ky konkurs kombëtar mban emrin e pianistit virtuoz dhe njëkohësisht kompozitorit Frédéric Chopin. Në kuadër të vitit “Chopin”, të shpallur vetëm pak ditë më parë në vend, zhvillohet edhe ky aktivitet. Frédéric Chopin, 1 mars 1810 - 17 tetor 1849, ishte një kompozitor dhe pianist polak virtuoz. Ai ishte një prej mjeshtrave të madh të muzikës romantike. Chopin ka lindur në fshatin e Żelazoëa Ëola, të Varshavës. Ai u konsiderua si një fëmijë-mrekulli i pianos. Më 2 nëntor 1830, në moshën njëzet vjeçare, ai u largua nga Varshava, me qëllim për të shkuar për në Itali. Në Paris, Chopin bëri një jetë të rehatshme si një kompozitor dhe mësues pianoje, duke dhënë disa shfaqje publike. Edhe pse një patriot i zjarrtë polak, në Francë ai përdori versionet frëngjisht e emrave të tij, dhe synimi i tij ishte të merrte një pasaportë frënge. Edhe pse një romantik fatkeq me gratë polake, në vitet 1837-1847 ai kishte një marrëdhënie të trazuar me romancierin franceze Aurora, e njohur më mirë me pseudonimin e saj, George Sand. Për pjesën më të madhe të jetës së tij Chopin ka vuajtur nga sëmundje të ndryshme. Ai vdiq në Paris në 1849, tridhjetë e nëntë vjeç, nga tuberkulozi pulmonar. Kompozimet e Chopin ishin shkruar kryesisht për piano si instrument solo. Chopin ka shpikur forma të tilla muzikore si balada instrumentale dhe ishte përgjegjës për risitë kryesore në piano si, sonata, vals, prelud e të tjerë. Chopin, sipas Arthur Hedley, "kishte një dhuratë të rrallë, një melodi shumë personale, ekspresive e emocionuese dhe muzika e tij është depërtuar nga një ndjenjë poetike, një kërkesë pothuajse universale .... Në ditët e sotme vlerësimet e vendosin atë midis përjetesisë e muzikës për shkak të pasqyrë e tij në vende të fshehta të zemrës dhe për shkak të vetëdijes së tij të tingujve magjikë që dalin nga piano. "
Është shumë e vështirë për të karakterizuar shkurtimisht pjesët e krijuara nga Chopin. Robert Schumann, duke folur për sonatat e Chopin, shkruan se "ai vetëm fillon dhe mbaron një punë si kjo: me disonancë, përmes disonancës, dhe në disonancë," dhe në muzikë Chopin, dallohet "i fshehur mes luleve."
Chopin ka krijuar muzikë për piano, të kombinuar me një sens unik ritmik. Kjo përzierje prodhon një tingull të veçantë e brishtë në melodi dhe harmoni, të cilat janë mbështetur nga teknikat e forta dhe interesante harmonike. Ai gjithashtu ka dhënë forma popullore të valleve, të tilla si Mazurek polak dhe valsin vjenez, me një gamë më të madhe të shprehjes dhe melodisë.
Me mazurkasin e tij, Chopin solli një sens të ri të nacionalizmit, që ishte një ide e kompozitorëve të tjerë në të njëjtën kohë. Nacionalizmi tek Chopin kishte një ndikim të madh dhe ishte njëkohësisht frymëzim për shumë kompozitorë të tjerë, sidomos evropiano-lindore. Ai ishte një nga kompozitorët e parë që ka shprehur qartë nacionalizmin përmes muzikës së tij. Për më tepër, ai ishte kompozitori i parë që ka marrë për bazë traditën e muzikës së vendit të tij duke e transformuar atë në një gjini të denjë për koncerte, duke krijuar një stil krejtësisht të ri.
Përvjetori
Vivaldi, në tingujt e katër stinëve...
Në kurrikulumin e tij rezultojnë mbi 500 koncerte (210 prej të cilave ishin për violinë ose violonçel) 46 opera, sinfoni, 73 sonata, muzikë dhome ( disa sonata për fyell) si dhe Muzikë të Shenjtë. Vepra e tij më e famshme është “Katër Stinët”, kompozuar në vitin 1723. Në thelb, ajo ishte si një poemë për natyrën, ku ai u mundua të realizonte tingujt e katër stinevë. Pranvera është një pjesë, që shpesh përdoret për ceremoni të rëndësishme dhe vazhdon të konsiderohet një nga perlat e muzikës klasike. Tashmë kanë kaluar pothuajse 269 vjet nga vdekja e tij, dhe kompozitori italian vazhdon të jetë një prej ikonave më të mëdha të muzikës klasike. Ndërsa muzika e kompozuar nga ai, vazhdon të jetë ende “boshti” i koncerteve të ndryshme, dje Antonio Luçio Vivaldi bënte 332 vjetorin e lindjes. Antonio Luçio Vivaldi lindi më 4 mars 1678 në Venecia, Itali. Mësoi violinën nga babai i tij Xhovani Batista (Giovanni Battista) që punonte si berber. Pas një periudhe mësimi, at e bir bënë një turne rreth Venecias. Vivaldi kishte një problem shëndetësor, të cilin e quante ngushtim të kraharorit. Bëhej fjalë për astmë që me gjithë shqetësimet në frymëmarrje nuk e pengoi të mësonte të luante në violinë, të kompozonte dhe të merrte pjesë në aktivitete muzikore. Në moshën 14 vjeçare, nisi të studionte në një shkollë biblike. Në vitin 1703, përfundoi studimet dhe u emërua prift, me emrin fetar "Prifti i Kuq," për shkak të ngjyrës së flokëve. Më 1704, për shkak të shëndetit të tij, Vivaldi nuk mundi të drejtojë meshën e Ujit të Shenjtë dhe dy vjet më vonë, u bë profesor violine në Jetimoren për vajza, Pio Spitali i Mëshirës, në Venecia. Në jetimore ai kishte shumë përgjegjësi për detyra të ndryshme. Shume shpejt, pasi ishte bërë mësues, jetimët patën sukses edhe jashtë shtetit. Vivaldi ka shkruar për ta shumicën e simfonive, kantatave dhe muzikave kishtare. Në 1705 u publikua përmbledhja e parë me punët e tij, e titulluar “Raçolta”. Në 1707 u njoh me Ana Xhiraudin (Anna Giraud), të cilën e konsideronte si muza frymëzimi. Në vitin 1713, Vivaldi u bë përgjegjës për aktivitetet muzikore të institutit. Vivaldi u emërua maestro de concerti në vitin 1716. Gjatë këtyre viteve, ai shkroi pjesën më të madhe të veprave muzikore, ku përfshihen disa opereta dhe koncerte (vepra muzikore për violinë). Gjatë viteve 1723 - 1729, Vivaldi kishte kompozuar 140 koncerte. Një fakt i rëndësishëm është rizbulimi i pjesës më të madhe të repertorit të tij, në fillim të shekullit XX, në Torino dhe Gjenovë. Muzika e Vivaldit është inovatore, pasi ka thyer traditën në mënyrën e të kompozuarit. Ai përmirsoi strukturën e koncerteve, ku kërkonte kontraste harmonike, duke krijuar melodi dhe skema të reja interpretimi. Vivaldi ishte në gjendje të kompozonte dhe muzikë jo-akademike, e cila pëlqehej nga pjesa më e madhe e publikut. Ky popullaritet e bëri të njohur edhe në shtete si Franca gjatë asaj periudhe e njohur si liberale ne shijet muzikore.
Vivaldi njihet si një prej artistëve që solli muzikën Baroke. Johan Sebastian Bahu (Johann Sebastian Bach), u ndikua jashtë mase prej muzikës së Vivaldit. Bahu transkriptoi një sërë koncertesh të Vivaldit për piano dhe një sërë pjesësh muzikore për orkestër ku përfshihet Koncerti i Famshëm për Katër Violina dhe Violinçelë. Megjithatë, jo të gjithë muzikantët shfaqën të njëjtin entuziazëm kundrejt Vivaldit. Igor Stravinski (Igor Stravinsky), pat thënë që Vivaldi nuk ka shkruar qindra koncerte, por një koncert e ka shkruar me qindra herë.
Edhe pse kishte statusin fetar, Vivaldi mund të ketë pasur lidhje dashurie, njëra prej të cilave mendohet të ketë qenë me këngëtaren operistike veneciane Ana Xhiraud (Anna Giraud), më të cilën ai do të punonte materiale prej operës së vjetër veneciane, duke ia përshtati vokalit të këngëtares. Sidoqoftë, nuk gjenden fakte konkrete që mund të vërtetojë ndonjë lidhje romantike të Vivaldit. Jeta e tij, si dhe e shumë kompozitorëve të tjerë të asaj periudhe, ishte e zhytur në varfëri. Për të siguruar të ardhurat, për tu shpërngulur në Vjenë, Vivaldi u detyrua të shiste një pjesë të madhe të veprave të tij. Arsyet e largimit të tij prej Venecias nuk janë shumë të qarta, por mendohet se dëshironte të takonte Karlin e VI-të, i cili i adhuronte kompozimet e tij. Në vitin 1727, Vivaldi i kushtoi Karlit të VI-të, veprën muzikore La Cetra e cila i siguroi Vivaldit postin “kompozitor mbretëror”.
Pak pas mbërritjes së Vivaldit në Vjenë, Karli vdiq. Kjo humbje tragjike e la kompozitorin pa mbrojtje mbretërore. Vivaldi u detyrua të shiste më shumë dorëshkrime të veprave të tij muzikore dhe në vitin 1741 ai u nda nga jeta. Vivaldi u varros në një varr të thjeshtë, vendndodhja e të cilit është në Kishën e Karlit në Vjenë. Pas vdekjes së tij veprat e Vivaldit mbetën në errësirë deri ne fillim te shekullit XX. Shtepia ku Vivaldi jetoi në Vjenë është shembur, sidoqoftë për Vivaldin janë vendosur plakatë përkujtimore në Miljen e Muzikes Vjeneze si dhe në Sheshin Ruzvelt (Roosevelt Square).
Ky lajm është publikuar: 05/03/2010