Vjeshtë e nxehtë për Partinë Laburiste
Sapo kanë kaluar zgjedhjet në Britani, pas asaj “fushate si të gripit” – pasi që edhe moti ishte shumë i butë, me lodhje të cilat erdhën si pasojë e një diete të varfër, pasi kishim pirë shumë cigare dhe kishim bërë edhe udhëtime prej 1000 km.
Kështu, pasi Brown e la Downing Street për herë të fundit dhe kujdestari i tij John Prescott mblodhi një konferencë për gazetarë për ta përshkruar atë si njëri të madh, jam ripërpjekur disa herë për të fjetur në dhomën time. Pasi që dhashë këshillë për të gjithë që ishin përfshirë në këtë fushatë, vendosa të ndali telefonin, t’i jap kohë vetës dhe në fund t’i bashkoj mendimet që i kemi të gjithë në kokë.
Është krejtësisht e qartë se që nga dhoma e Downing Street e Brown e deri te koalicionin “ConDem” nuk do të rrëzohet së paku deri në zgjedhjet e ardhshme.
Së pari, ata kanë arritur që të marrin 55 për qind dhe ata i janë ofruar kalimit të pragut zgjedhor. Së dyti, Nick Clegg dhe Chris Huhne do të jenë njerëzit kryesorë, të cilët do të përfaqësojnë reformat politike dhe pikëpamjet britanike për ndryshimet klimatike gjatë konferencës për klimën që do mbahet në Kankun në dhjetor.
Në fund, më shumë se një e treta e LibDem’ve përbëjnë qeverinë. Mendojeni këtë. Gjatë pesë viteve të ardhshme, Clegg shumë shpejt mund t’i përmbysë të gjithë kundërshtarët dhe në fund të sjellë partinë e tij në binarët e duhur.
Kështu, të harrojmë zgjedhjet dhe të presim vjeshtën. Çfarë do të ndodhë? I njëjti skenar - pasi që do të ketë një fushatë të madhe në mes të lidershipit laburist që do të kulmojë në korrik.
Kjo ndoshta është arsyeja pse David Miliband është i pari që ka dalë me deklarata të mërkurën, pavarësisht lajmeve dhe faktit të cilat dominuan lajmet për Nick dhe Dave. Ju vetëm mund të keni një mundësi për t’u vardisur sikurse bëjnë komentuesit që duken paksa të huaj - “një lëvizje për ndryshime” jashtë Dhomës së Përfaqësuesve të cilët janë të rrethuar nga deputetë me moshë të mesme (mos të ofendohen sepse këtu po flasim për perceptimin tonë).
Me kujtohet fushata e fundit e vitit 1994. Margaret Beckett mbajti fjalim për jubileun e saj në Dhomën e Përfaqësuesve. Ajo pastaj u largua nga një derë për të ardhur nga e njëjta një skuadër tjetër, për t’u ulur në dhomën e njëjtë dhe për të biseduar për të njëjtat gjëra.
Tony Blair në mënyrë të mençur e la atë pas disa ditëve, duke u thënë anëtarëve dhe shokëve të tij se tani do të fokusohet në punët e tij private. Gjithashtu nuk mund të imagjinohet asnjë kandidat të jetë i lumtur si Charlie Falconer apo John Hutton. Ndoshta ata personalisht mendojnë se do të ndërtojnë diçka të “madhe”.
Megjithatë, ta lëmë anash vërvitjen, ne nuk duhet të mundohemi për të kërcyer me tingujt e medieve. Kjo është e vetmja gjë që David Miliband ka absolutisht të drejtë – ku do të dalë për të kontaktuar më anëtarët e partisë së tij nëpër vend, duke biseduar me ta në mënyrë publike. Mirëpo, kandidatët nuk duhet të nguten. Të harxhosh idetë tuaja me njerëz që nuk ju dëgjojnë se çfarë thoni, ndonjëherë është e kotë. Por, kjo është një mundësi e vërtetë - jo një fotografi për mundësi.
Në atë periudhë dhe në këtë, emigrimi ishte një problem i jonë i madh që erdhi në dyert tona, sidomos në veri. Laburistët – kanë të drejtë apo ajo – e kanë parë këtë gjë si një problem shumë të madh.
Në mendjen time nuk ka shumë politikë të rrugës. Jam shumë i sigurt që shumë politika dëshirojnë të bëjnë sikurse Prescott fushatën e tij – duke u ngjitur në skenë me një mikrofon dhe të debatojë me publikun. Por, ata janë të shqetësuar për pyetjet e pakëndshme që mund të vinë në këtë prizëm edhe nga mediet. Nëse e vendosni vetën në një situatë reale, pyetësit e pakëndshëm ju pyesin “edhe për dështimet”. Nëse zgjidhni për ta kontrolluar situatën, “atëherë nuk jeni takuar me publikun”.
Megjithatë, kujtoni se si fanatikët që kanë shkatërruar mundësitë e laburistëve do të përfundojnë në Rochdale? Ne ishim atje me disa aktivistë të partisë dhe ata vetëm kishin filluar diskutimet. Vetëm të rikujtojmë disa njerëz me ndikim si Gilliam Duffy dhe vota është aty. Por, në natën e zgjedhjeve ne e dëshirojmë kthimin e Rochdale.
Kështu mos të ngutemi në këtë garë. Çdo anëtar me të cilin kemi folur në këto ditë, dëshiron të ketë një lider të mirë, jo të definuar apo për ta parë atë 24 orë në lajme. Përderisa nuk mund të ikim nga ky fakt do të ketë edhe debate televizive (i kemi pasur këto edhe gjatë këtyre zgjedhjeve, gjë që i ka bërë ata shumë popullorë), por nuk duhet të lejojmë që në këto debate të përfshihen kandidatë sikurse në emisionin “X-Factor”.
Miliband kundër Miliband pritet që të jetë një tregim interesant për ne. Mirëpo, nuk duhet lejuar mediet për të dominuar më të – ajo çka duam është të krijojmë politika, jo personalitete.
Ne po ashtu kemi më shumë kandidatë sesa duhet dhe më të vërtetë shpresoj që femrat talente duhet të dalin në skenë. Ne nuk duhet t’u themi atyre se janë të “paafta”, por kjo do të varet se kush do të zgjidhet. Kjo është puna jonë.
Fushata katërmujore, me nacionalistët, ruralët, unionistët, laburistët e rinj dhe procedurat online do t’u japin të gjithëve mundësi për të sfiduar kandidatët në mënyrë direkte dhe atë para publikut. Të gjithë kandidatët duhet të japin pjesën e tyre për aftësitë e tyre ekzekutive, sidomos tani kur opozita duhet të jetë e konsoliduar. (The Guardian)
Kështu, pasi Brown e la Downing Street për herë të fundit dhe kujdestari i tij John Prescott mblodhi një konferencë për gazetarë për ta përshkruar atë si njëri të madh, jam ripërpjekur disa herë për të fjetur në dhomën time. Pasi që dhashë këshillë për të gjithë që ishin përfshirë në këtë fushatë, vendosa të ndali telefonin, t’i jap kohë vetës dhe në fund t’i bashkoj mendimet që i kemi të gjithë në kokë.
Është krejtësisht e qartë se që nga dhoma e Downing Street e Brown e deri te koalicionin “ConDem” nuk do të rrëzohet së paku deri në zgjedhjet e ardhshme.
Së pari, ata kanë arritur që të marrin 55 për qind dhe ata i janë ofruar kalimit të pragut zgjedhor. Së dyti, Nick Clegg dhe Chris Huhne do të jenë njerëzit kryesorë, të cilët do të përfaqësojnë reformat politike dhe pikëpamjet britanike për ndryshimet klimatike gjatë konferencës për klimën që do mbahet në Kankun në dhjetor.
Në fund, më shumë se një e treta e LibDem’ve përbëjnë qeverinë. Mendojeni këtë. Gjatë pesë viteve të ardhshme, Clegg shumë shpejt mund t’i përmbysë të gjithë kundërshtarët dhe në fund të sjellë partinë e tij në binarët e duhur.
Kështu, të harrojmë zgjedhjet dhe të presim vjeshtën. Çfarë do të ndodhë? I njëjti skenar - pasi që do të ketë një fushatë të madhe në mes të lidershipit laburist që do të kulmojë në korrik.
Kjo ndoshta është arsyeja pse David Miliband është i pari që ka dalë me deklarata të mërkurën, pavarësisht lajmeve dhe faktit të cilat dominuan lajmet për Nick dhe Dave. Ju vetëm mund të keni një mundësi për t’u vardisur sikurse bëjnë komentuesit që duken paksa të huaj - “një lëvizje për ndryshime” jashtë Dhomës së Përfaqësuesve të cilët janë të rrethuar nga deputetë me moshë të mesme (mos të ofendohen sepse këtu po flasim për perceptimin tonë).
Me kujtohet fushata e fundit e vitit 1994. Margaret Beckett mbajti fjalim për jubileun e saj në Dhomën e Përfaqësuesve. Ajo pastaj u largua nga një derë për të ardhur nga e njëjta një skuadër tjetër, për t’u ulur në dhomën e njëjtë dhe për të biseduar për të njëjtat gjëra.
Tony Blair në mënyrë të mençur e la atë pas disa ditëve, duke u thënë anëtarëve dhe shokëve të tij se tani do të fokusohet në punët e tij private. Gjithashtu nuk mund të imagjinohet asnjë kandidat të jetë i lumtur si Charlie Falconer apo John Hutton. Ndoshta ata personalisht mendojnë se do të ndërtojnë diçka të “madhe”.
Megjithatë, ta lëmë anash vërvitjen, ne nuk duhet të mundohemi për të kërcyer me tingujt e medieve. Kjo është e vetmja gjë që David Miliband ka absolutisht të drejtë – ku do të dalë për të kontaktuar më anëtarët e partisë së tij nëpër vend, duke biseduar me ta në mënyrë publike. Mirëpo, kandidatët nuk duhet të nguten. Të harxhosh idetë tuaja me njerëz që nuk ju dëgjojnë se çfarë thoni, ndonjëherë është e kotë. Por, kjo është një mundësi e vërtetë - jo një fotografi për mundësi.
Në atë periudhë dhe në këtë, emigrimi ishte një problem i jonë i madh që erdhi në dyert tona, sidomos në veri. Laburistët – kanë të drejtë apo ajo – e kanë parë këtë gjë si një problem shumë të madh.
Në mendjen time nuk ka shumë politikë të rrugës. Jam shumë i sigurt që shumë politika dëshirojnë të bëjnë sikurse Prescott fushatën e tij – duke u ngjitur në skenë me një mikrofon dhe të debatojë me publikun. Por, ata janë të shqetësuar për pyetjet e pakëndshme që mund të vinë në këtë prizëm edhe nga mediet. Nëse e vendosni vetën në një situatë reale, pyetësit e pakëndshëm ju pyesin “edhe për dështimet”. Nëse zgjidhni për ta kontrolluar situatën, “atëherë nuk jeni takuar me publikun”.
Megjithatë, kujtoni se si fanatikët që kanë shkatërruar mundësitë e laburistëve do të përfundojnë në Rochdale? Ne ishim atje me disa aktivistë të partisë dhe ata vetëm kishin filluar diskutimet. Vetëm të rikujtojmë disa njerëz me ndikim si Gilliam Duffy dhe vota është aty. Por, në natën e zgjedhjeve ne e dëshirojmë kthimin e Rochdale.
Kështu mos të ngutemi në këtë garë. Çdo anëtar me të cilin kemi folur në këto ditë, dëshiron të ketë një lider të mirë, jo të definuar apo për ta parë atë 24 orë në lajme. Përderisa nuk mund të ikim nga ky fakt do të ketë edhe debate televizive (i kemi pasur këto edhe gjatë këtyre zgjedhjeve, gjë që i ka bërë ata shumë popullorë), por nuk duhet të lejojmë që në këto debate të përfshihen kandidatë sikurse në emisionin “X-Factor”.
Miliband kundër Miliband pritet që të jetë një tregim interesant për ne. Mirëpo, nuk duhet lejuar mediet për të dominuar më të – ajo çka duam është të krijojmë politika, jo personalitete.
Ne po ashtu kemi më shumë kandidatë sesa duhet dhe më të vërtetë shpresoj që femrat talente duhet të dalin në skenë. Ne nuk duhet t’u themi atyre se janë të “paafta”, por kjo do të varet se kush do të zgjidhet. Kjo është puna jonë.
Fushata katërmujore, me nacionalistët, ruralët, unionistët, laburistët e rinj dhe procedurat online do t’u japin të gjithëve mundësi për të sfiduar kandidatët në mënyrë direkte dhe atë para publikut. Të gjithë kandidatët duhet të japin pjesën e tyre për aftësitë e tyre ekzekutive, sidomos tani kur opozita duhet të jetë e konsoliduar. (The Guardian)