Akuzat, SHBA – Rusi komplote kundër Kinës komuniste
“ZP” analizon qëndrimet e Amerikës dhe Rusisë në vitin 1969. “Dy superfuqitë joshin popujt me paqe dhe jo me luftë”
Çfarë ndihme mund t’i japin revizionistët hrushovianë çështjes së çlirimit të Vietnamit kur ata mbajnë lidhje më të ngushta e forcojnë vazhdimisht aleancën e tyre me vrasësit e popullit vietnamez, kur ata, në interes të agresorëve amerikanë, përpiqen me të gjitha mjetet e mënyrat ta detyrojnë popullin heroik vietnamez të kapitullojnë, të pranojnë planin amerikan të së ashtuquajturës zgjidhje politike paqësore, për të përjetësuar studimin amerikan dhe të kukullave të Singaporit në Vietnamin e Jugut? Le të marrim si shembull tjetër Lindjen e Mesme. Për nevojat e strategjisë globale e kundërrevolucionare, social-imperializmi sovjetik po zhvillon një veprimtari të gjithanshme për të përfunduar një marrëveshje politike me imperializmin amerikan, për të sabotuar luftën çlirimtare të popujve të kësaj zone. Të gjitha përpjekjet e tyre kanë për synim t’u imponojnë arabëve kapitullimin përpara agresorëve izraelitë, të shuajnë flakët e luftës së armatosur të popullit palestinez, të realizojnë planin kriminal sovjeto-amerikan për ndarjen e sferave të influencës, për të përçarë e grabitur popujt e Lindjes së Mesme. Synimi themelor i veprimeve të bashkuara antiimperialiste, thuhet në dokumentin kryesor të mbledhjes revizioniste të Moskës, “si gjithnjë mbetet lufta kundër rrezikut të luftës, rrezikut të luftës botërore termobërthamore, e cila vazhdon t’i kërcënojë popujt me shfarosje në masë, lufta për paqe në të gjithë botën”. Sipas revizionistëve, vendet socialiste, klasa punëtore, partitë komuniste, popujt e kombet e shtypura, që janë forcat antiimperialiste të kohës sonë, duhet të braktisin të gjitha idealet e tyre revolucionare, duhet të heqin dorë nga çdo lloj lufte kundër imperializmit e reaksionit për çlirimin kombëtar e shoqëror dhe të bëjnë si qëllim të tyre kryesor luftën për paqe kundër rrezikut të luftës. Dhe për t’u mbushur atyre mendjen thonë se lufta për paqe shkrihet me luftën për lirinë e popujve, përparimin e demokracinë për të shpëtuar nga dhuna e huaj, kolonializmi e neokolonializmi, reaksioni e diktatura fashiste. Na del kështu se lufta për paqe na qenka shkopi magjik për të zgjidhur të gjitha problemet e mëdha që shqetësojnë popujt. Lufta për paqe është e pandarë nga lufta kundër imperializmit. Ta drejtosh luftën për paqe vetëm kundër rrezikut të luftës, siç bëjnë revizionistët modernë, do të thotë të luftosh kundër pasojës dhe të lësh të paprekur shkakun, burimin e saj. Rreziku i luftës nuk bie nga qielli, por nga imperializmi. Lufta ka qenë dhe është pjellë e rendit shfrytëzues, është bashkudhëtare e tij e pandarë. Nuk mund të ketë paqe në botë përderisa do të vazhdojë të ekzistojë imperializmi. Të shpallësh si qëllim kryesor luftën për paqe dhe këtë luftë ta drejtosh vetëm kundër rrezikut të luftës, kjo do të thotë të përjetosh statuskuonë në botë. Objektivi kryesor i forcave antiimperialiste nuk mund të jetë lufta për paqe kundër rrezikut të luftës, por lufta për shkatërrimin dhe likuidimin e imperializmit. Vetëm kështu mund të shmanget rreziku i luftës. Prandaj edhe rruga kryesore për mbrojtjen e paqes e për ndalimin e luftës është revolucioni. Dhe në qoftë se imperialistët do të guxojnë të shpërthejnë një luftë botërore, ajo do të mbarojë jo me shkatërrimin e njerëzimit, siç thonë revizionistët, por me varrosjen e imperializmit nga revolucioni i popujve. Në kundërshtim me pikëpamjen e revizionistëve që thonë, ose paqe me çdo kusht, ose shkatërrim total, marksistë-leninistët i përmbahen tezës revolucionare se shpërthimi i popujve, i proletariatit, është i lidhur me shkatërrimin e sistemit imperialist të shtypjes e të shfrytëzimit. Shoku Lin Biao, në Kongresin e 9-të të PKK-së, tha: “Ose lufta shkakton revolucion, ose revolucioni ndalon luftën”. Paqja, antiimperializmi, uniteti i veprimit e të tjera parulla demagogjike e false të udhëheqësve sovjetikë, tingëllojnë aktualisht si një zhurmë mashtruese për të larguar vëmendjen e popujve nga realiteti, nga dalja në skenën botërore e imperializmit revizionist sovjetik, nga pretendimet dhe kërcënimet e tij. Karakteristikën kryesore të politikës së jashtme aktuale të klikës udhëheqëse sovjetike e përbën tani kalimi në metodat e hapura fashiste, në përdorimin e dhunës, në aventura ushtarake e agresione të armatosura. Ngjarjet e fundit në Çekosllovaki treguan se klika sovjetike nuk pyet më për parimet e lirisë e të pavarësisë, të vetëvendosjes e të sovranitetit të popujve. Për të ekziston vetëm një parim, marrëveshje traktat apo aleancë. Në fakt, për çfarë lirie e pavarësie, për çfarë sovraniteti kombëtar mund të bëhet fjalë për satelitet e Bashkimit Sovjetik, ku në të gjitha vendet janë vendosur forcat ushtarake sovjetike, të cilat bëjnë ligjin kudo? Por oreksi i imperializmit sovjetik i kalon kufijtë e zonës, që ndodhet drejtpërdrejt nën ndikimin e tij. Politika e shantazhit ushtarak drejtohet tani hapur edhe kundër vendeve të tjera të Ballkanit, Rumanisë, Jugosllavisë dhe RP të Shqipërisë. Flota ushtarake sovjetike po e zgjeron gjithnjë e më shumë zonën e veprimit të saj në detin Mesdhe, në oqeanet Paqësor e Indian. Ministri i Luftës i Bashkimit Sovjetik, mareshali Greçko, me planet e tij ushtarake në çantë, viziton njërin kryeqytet pas tjetrit, Kajron, Damaskun dhe Bagdadin, Ravalpindin e Delin. Mbledhja revizioniste e Moskës, pavarësisht nga lumi i fjalëve kundër imperializmit që u derdh në të, pavarësisht nga disonancat në gjykimet e përfaqësuesve të tyre rreth disa problemeve koniunkturale të situatës ndërkombëtare, në vijat kryesore iu nënshtrua objektivave dhe synimeve të paracaktuara nga udhëheqësit sovjetikë e që ne kemi patur rastin të bëjmë shpeshherë fjalë në këto shtylla gazete. Krerët e partive revizioniste që u lidhën pas qerres sovjetike, morën një përgjegjësi të madhe e të rëndë para masave punonjëse në vendet e tyre dhe para mbarë klasës punëtore ndërkombëtare. Ata hynë në një rrugë të rrezikshme, e cila do të ketë pasoja shumë të rënda për ta. Tipari esencial i mbledhjes ishte karakkteri i saj antikinez, synimi për t’i angazhuar të gjitha partitë revizioniste në luftën kundër Kinës, Shqipërisë dhe forcave të tjera revolucionare në botë. Për çfarë lufte kundër imperializmit mund të bëhet fjalë kur tërë mbledhja revizioniste e Moskës u shndërrua në një tribunë sulmesh e shpifjesh nga më të ulëtat kundër Partisë Komuniste dhe Republikës Popullore të Kinës, që janë kështjella kryesore e luftës kundër imperializmit, e revolucionit dhe e socializmit? Kjo mbledhje zbuloi edhe njëherë sheshit se orientimi themelor i politikës së jashtme të klikës udhëheqëse sovjetike dhe i të gjithë aleatëve të saj të bindur nuk është lufta kundër imperializmit, por aleanca me të kundër Kinës Popullore. Këtë të vërtetë nuk e vë aspak në dyshim fakti që në dokumentet e mbledhjes nuk sulmohet shprehimisht as Kina, as Shqipëria. Kjo është vetëm një manovër e ulët e kusarit që hedh gurin e përpiqet të fshehë dorën, e cila ka për qëllim t’u japë njëfarë ngushëllimi atyre revizionistëve, që duke dashur të ruhen nga aventurat më të rrezikshme, kënaqen me lugë të zbrazët. Se ç’vlerë kanë këto dokumente për krerët revizionistë të Kremlinit dhe veglat e tyre të bindura, këtë e vërteton edhe tërë propaganda e tyre pas mbledhjes, e cila reklamën më të madhe e kryesore ua bën fjalimeve të delegatëve që sulmuan Kinën. Tani është bërë e qartë për tërë botën se objektivi kryesor i kësaj politike luftënxitëse e agresive të carëve të rinj të Moskës është RP e Kinës. Së bashku me imperializmin amerikan dhe me reaksionarët e vendeve të ndryshme, ata përpiqen të përfundojnë një aleancë ushtarake-politike për të kundërshtuar Kinën. Ndihma ushtarake që revizionistët sovjetikë u japin reaksionarëve indianë e indonezianë ia kalon ndihmës së imperialistëve amerikanë. Ata po shesin interesat e vendit të tyre duke i bërë koncesione të mëdha Japonisë për shfrytëzimin e hapësirave të Siberisë, me qëllim që t’i ndërsejnë militaristët japonezë kundër Kinës. Po forcojnë lidhjet e bashkëpunimin me regjimet reaksionare të Malajzisë, Tajlandës, Birmanisë e Filipineve, për të mbyllur kështu unazën e rrethimit ushtarak të Kinës. Pas provokacioneve të përgjakshme në Usuru, klika sovjetike e Berzhenjev-Kosiginit ka dislokuar forca të mëdha të armatosura në kufirin sovjeto-kinez e mongolo-kinez.
Shkrimi është botuar në gazetën “Zëri i popullit” MË DATË 12 KORRIK 1969
Titulli është redaksional
Përgatiti: Matilda Arapi
8 Prill 2008
Çfarë ndihme mund t’i japin revizionistët hrushovianë çështjes së çlirimit të Vietnamit kur ata mbajnë lidhje më të ngushta e forcojnë vazhdimisht aleancën e tyre me vrasësit e popullit vietnamez, kur ata, në interes të agresorëve amerikanë, përpiqen me të gjitha mjetet e mënyrat ta detyrojnë popullin heroik vietnamez të kapitullojnë, të pranojnë planin amerikan të së ashtuquajturës zgjidhje politike paqësore, për të përjetësuar studimin amerikan dhe të kukullave të Singaporit në Vietnamin e Jugut? Le të marrim si shembull tjetër Lindjen e Mesme. Për nevojat e strategjisë globale e kundërrevolucionare, social-imperializmi sovjetik po zhvillon një veprimtari të gjithanshme për të përfunduar një marrëveshje politike me imperializmin amerikan, për të sabotuar luftën çlirimtare të popujve të kësaj zone. Të gjitha përpjekjet e tyre kanë për synim t’u imponojnë arabëve kapitullimin përpara agresorëve izraelitë, të shuajnë flakët e luftës së armatosur të popullit palestinez, të realizojnë planin kriminal sovjeto-amerikan për ndarjen e sferave të influencës, për të përçarë e grabitur popujt e Lindjes së Mesme. Synimi themelor i veprimeve të bashkuara antiimperialiste, thuhet në dokumentin kryesor të mbledhjes revizioniste të Moskës, “si gjithnjë mbetet lufta kundër rrezikut të luftës, rrezikut të luftës botërore termobërthamore, e cila vazhdon t’i kërcënojë popujt me shfarosje në masë, lufta për paqe në të gjithë botën”. Sipas revizionistëve, vendet socialiste, klasa punëtore, partitë komuniste, popujt e kombet e shtypura, që janë forcat antiimperialiste të kohës sonë, duhet të braktisin të gjitha idealet e tyre revolucionare, duhet të heqin dorë nga çdo lloj lufte kundër imperializmit e reaksionit për çlirimin kombëtar e shoqëror dhe të bëjnë si qëllim të tyre kryesor luftën për paqe kundër rrezikut të luftës. Dhe për t’u mbushur atyre mendjen thonë se lufta për paqe shkrihet me luftën për lirinë e popujve, përparimin e demokracinë për të shpëtuar nga dhuna e huaj, kolonializmi e neokolonializmi, reaksioni e diktatura fashiste. Na del kështu se lufta për paqe na qenka shkopi magjik për të zgjidhur të gjitha problemet e mëdha që shqetësojnë popujt. Lufta për paqe është e pandarë nga lufta kundër imperializmit. Ta drejtosh luftën për paqe vetëm kundër rrezikut të luftës, siç bëjnë revizionistët modernë, do të thotë të luftosh kundër pasojës dhe të lësh të paprekur shkakun, burimin e saj. Rreziku i luftës nuk bie nga qielli, por nga imperializmi. Lufta ka qenë dhe është pjellë e rendit shfrytëzues, është bashkudhëtare e tij e pandarë. Nuk mund të ketë paqe në botë përderisa do të vazhdojë të ekzistojë imperializmi. Të shpallësh si qëllim kryesor luftën për paqe dhe këtë luftë ta drejtosh vetëm kundër rrezikut të luftës, kjo do të thotë të përjetosh statuskuonë në botë. Objektivi kryesor i forcave antiimperialiste nuk mund të jetë lufta për paqe kundër rrezikut të luftës, por lufta për shkatërrimin dhe likuidimin e imperializmit. Vetëm kështu mund të shmanget rreziku i luftës. Prandaj edhe rruga kryesore për mbrojtjen e paqes e për ndalimin e luftës është revolucioni. Dhe në qoftë se imperialistët do të guxojnë të shpërthejnë një luftë botërore, ajo do të mbarojë jo me shkatërrimin e njerëzimit, siç thonë revizionistët, por me varrosjen e imperializmit nga revolucioni i popujve. Në kundërshtim me pikëpamjen e revizionistëve që thonë, ose paqe me çdo kusht, ose shkatërrim total, marksistë-leninistët i përmbahen tezës revolucionare se shpërthimi i popujve, i proletariatit, është i lidhur me shkatërrimin e sistemit imperialist të shtypjes e të shfrytëzimit. Shoku Lin Biao, në Kongresin e 9-të të PKK-së, tha: “Ose lufta shkakton revolucion, ose revolucioni ndalon luftën”. Paqja, antiimperializmi, uniteti i veprimit e të tjera parulla demagogjike e false të udhëheqësve sovjetikë, tingëllojnë aktualisht si një zhurmë mashtruese për të larguar vëmendjen e popujve nga realiteti, nga dalja në skenën botërore e imperializmit revizionist sovjetik, nga pretendimet dhe kërcënimet e tij. Karakteristikën kryesore të politikës së jashtme aktuale të klikës udhëheqëse sovjetike e përbën tani kalimi në metodat e hapura fashiste, në përdorimin e dhunës, në aventura ushtarake e agresione të armatosura. Ngjarjet e fundit në Çekosllovaki treguan se klika sovjetike nuk pyet më për parimet e lirisë e të pavarësisë, të vetëvendosjes e të sovranitetit të popujve. Për të ekziston vetëm një parim, marrëveshje traktat apo aleancë. Në fakt, për çfarë lirie e pavarësie, për çfarë sovraniteti kombëtar mund të bëhet fjalë për satelitet e Bashkimit Sovjetik, ku në të gjitha vendet janë vendosur forcat ushtarake sovjetike, të cilat bëjnë ligjin kudo? Por oreksi i imperializmit sovjetik i kalon kufijtë e zonës, që ndodhet drejtpërdrejt nën ndikimin e tij. Politika e shantazhit ushtarak drejtohet tani hapur edhe kundër vendeve të tjera të Ballkanit, Rumanisë, Jugosllavisë dhe RP të Shqipërisë. Flota ushtarake sovjetike po e zgjeron gjithnjë e më shumë zonën e veprimit të saj në detin Mesdhe, në oqeanet Paqësor e Indian. Ministri i Luftës i Bashkimit Sovjetik, mareshali Greçko, me planet e tij ushtarake në çantë, viziton njërin kryeqytet pas tjetrit, Kajron, Damaskun dhe Bagdadin, Ravalpindin e Delin. Mbledhja revizioniste e Moskës, pavarësisht nga lumi i fjalëve kundër imperializmit që u derdh në të, pavarësisht nga disonancat në gjykimet e përfaqësuesve të tyre rreth disa problemeve koniunkturale të situatës ndërkombëtare, në vijat kryesore iu nënshtrua objektivave dhe synimeve të paracaktuara nga udhëheqësit sovjetikë e që ne kemi patur rastin të bëjmë shpeshherë fjalë në këto shtylla gazete. Krerët e partive revizioniste që u lidhën pas qerres sovjetike, morën një përgjegjësi të madhe e të rëndë para masave punonjëse në vendet e tyre dhe para mbarë klasës punëtore ndërkombëtare. Ata hynë në një rrugë të rrezikshme, e cila do të ketë pasoja shumë të rënda për ta. Tipari esencial i mbledhjes ishte karakkteri i saj antikinez, synimi për t’i angazhuar të gjitha partitë revizioniste në luftën kundër Kinës, Shqipërisë dhe forcave të tjera revolucionare në botë. Për çfarë lufte kundër imperializmit mund të bëhet fjalë kur tërë mbledhja revizioniste e Moskës u shndërrua në një tribunë sulmesh e shpifjesh nga më të ulëtat kundër Partisë Komuniste dhe Republikës Popullore të Kinës, që janë kështjella kryesore e luftës kundër imperializmit, e revolucionit dhe e socializmit? Kjo mbledhje zbuloi edhe njëherë sheshit se orientimi themelor i politikës së jashtme të klikës udhëheqëse sovjetike dhe i të gjithë aleatëve të saj të bindur nuk është lufta kundër imperializmit, por aleanca me të kundër Kinës Popullore. Këtë të vërtetë nuk e vë aspak në dyshim fakti që në dokumentet e mbledhjes nuk sulmohet shprehimisht as Kina, as Shqipëria. Kjo është vetëm një manovër e ulët e kusarit që hedh gurin e përpiqet të fshehë dorën, e cila ka për qëllim t’u japë njëfarë ngushëllimi atyre revizionistëve, që duke dashur të ruhen nga aventurat më të rrezikshme, kënaqen me lugë të zbrazët. Se ç’vlerë kanë këto dokumente për krerët revizionistë të Kremlinit dhe veglat e tyre të bindura, këtë e vërteton edhe tërë propaganda e tyre pas mbledhjes, e cila reklamën më të madhe e kryesore ua bën fjalimeve të delegatëve që sulmuan Kinën. Tani është bërë e qartë për tërë botën se objektivi kryesor i kësaj politike luftënxitëse e agresive të carëve të rinj të Moskës është RP e Kinës. Së bashku me imperializmin amerikan dhe me reaksionarët e vendeve të ndryshme, ata përpiqen të përfundojnë një aleancë ushtarake-politike për të kundërshtuar Kinën. Ndihma ushtarake që revizionistët sovjetikë u japin reaksionarëve indianë e indonezianë ia kalon ndihmës së imperialistëve amerikanë. Ata po shesin interesat e vendit të tyre duke i bërë koncesione të mëdha Japonisë për shfrytëzimin e hapësirave të Siberisë, me qëllim që t’i ndërsejnë militaristët japonezë kundër Kinës. Po forcojnë lidhjet e bashkëpunimin me regjimet reaksionare të Malajzisë, Tajlandës, Birmanisë e Filipineve, për të mbyllur kështu unazën e rrethimit ushtarak të Kinës. Pas provokacioneve të përgjakshme në Usuru, klika sovjetike e Berzhenjev-Kosiginit ka dislokuar forca të mëdha të armatosura në kufirin sovjeto-kinez e mongolo-kinez.
Shkrimi është botuar në gazetën “Zëri i popullit” MË DATË 12 KORRIK 1969
Titulli është redaksional
Përgatiti: Matilda Arapi
8 Prill 2008