Debati i rrezikshëm për shkurtimet në buxhetin e Pentagonit

Ne nuk duhet të shkatërrojmë Mbrojtjen. Një pyetje qendrore e debateve tona buxhetore është se sa ne lejojmë rritjen e shpenzimeve në programet sociale për t’i zënë vendin e ushtrisë dhe, në fakt duke fuqizuar Shtetet e Bashkuara në një, çarmatim të ngadalshëm e të rrezikshëm. Njerëzit që i shohin shkurtimet buxhetore ushtarake, si një mënyrë e thjeshtë për të reduktuar deficitet buxhetore, harrojnë se kjo ka ndodhur tashmë. Nga fundi i viteve 1980 deri në 2010, numri i Forcave të Armatosura të Amerikës ka rënë nga 2.1 milion burra dhe gra në rreth 1.4 milion. Zvogëlimi i - "dividendëve të paqes" nga fundi i Luftës së Ftohtë - nuk ishte zhbërë nga luftërat në Irak dhe Afganistan.
Në vitin 1990, ushtria kishte 172 batalione luftuese, 546 anije të marinës dhe 4.355 luftëtarë të forcave ajrore, sot, ato numra janë, 100 batalione, 288 anije dhe 1.990 luftëtarë. E vërteta është se Iraku dhe Afganistani rritën buxhetin e mbrojtjes (Pentagonin). Kur këto luftëra të përfundojnë, shpenzimet më të ulëta do të tkurrin deficitet e përgjithshme. Por kursimet do të jenë më të vogla në shumë aspekte sepse kostot - edhe pse të konsiderueshme - ishin më të vogla se sa ata mendonin. Nga viti fiskal 2001-2011, këto luftëra kushtuan 1.3 trilion $, thotë Zyra e Buxhetit të Kongresit. Kjo është 4.4 për qind e 29.7 trilion $ e shpenzimeve federale gjatë këtyre viteve. Në fiskalin e 2011, kostoja ishte rreth 159 bilion $, 12 për qind e deficitit (1.3 trilion $) dhe 4 për qind e shpenzimeve totale (3.6 trilion $).
Tre argumente false janë bërë zakonisht për të racionalizuar shkurtimet e mëdha ushtarake. Së pari, ne nuk mund të përballojmë ushtrinë e sotme. Jo aq. Se sa mund të shpenzojmë është një vendim politik. Në vitet 1950 dhe 1960, kur vendi ishte shumë më i varfër, 40 për qind në 50 për qind të buxhetit federal shkonin në mënyrë rutinore në mbrojtje, duke përfaqësuar 8 deri në 10 për qind të të ardhurave tona kombëtare. Nga  2010, një Amerikë e pasur përkushtoi vetëm 20 për qind të shpenzimeve federale dhe 4.8 për qind të të ardhurave kombëtare për ushtrinë. Shpenzimet për programet sociale zëvendësuan shpenzimet ushtarake, por ky ndryshim ka shkuar shumë larg. Së dyti, ne kemi shpenzuar shumë më shumë se kushdo tjetër sa shkurtimet nuk do të na bëjnë të prekshëm. Në vitin 2009, shpenzimet e mbrojtjes të SHBA ishin gjashtë herë të Kinës dhe 13 herë të Rusisë, sipas vlerësimeve nga Instituti i Kërkimeve  Ndërkombëtare i Paqes të Stokholmit. Problemi me këto shifra ishte se ata me të vërtetë nuk rregulluan diferencat në nivelet e të ardhurave. Pagat e SHBA dhe kostot e prokurimit janë të urdhra magnitudë më të larta se në Kinë, për shembull. Por fuqia punëtore ushtarake e Kinës është rreth 50 për qind më e madhe se e jona, dhe ajo ka një flotë luftëtare katër të pestat më të madhe. Kjo nuk do të thotë se teknologjia ushtarake e Kinës është e barabartë sa e jona, por ndryshimet në shpenzimet e raportuara janë egërsisht mashtruese.   
Së treti, Pentagoni kaq shumë joefikasitet dhe shpërdorime të mëdha sa shkurtimet nuk do të rrezikojnë aftësinë tonë të luftimit. Sigurisht kjo është shpërdoruese dhe joefikase. Këto janë të shënjestruara në 450 bilionë $ e shkurtimeve të tjera gjatë 10 viteve - përtej kursimeve nga Iraku dhe Afganistani - që presidenti Obama dhe Kongresi ranë dakord për këtë vit. Ish-Sekretari i Mbrojtjes Robert Gates kishte prerë tashmë programe të mëdha, duke përfshirë edhe luftëtarin vjedhurazi F-22, që ishte gjyqtar i panevojshëm. Kursimet mund të kishte nga rregullimi i “Tricare”: programi i sigurimit shëndetësor bujar për anëtarët e shërbimit dhe pensionistët. Por si organizata më burokratike, Pentagoni do të ketë gjithmonë disa shpërdorime (mbeturina). Kjo është një mit që ne mënyrë kirurgjikale mund të hiqet pa dobësuar ushtrinë. Shpenzimet e Mbrojtjes janë ndryshe nga shpenzimet e tjera, sepse mbrojtja e kombit është puna e parë e një qeverie. Është në Kushtetutë, ku autostrada, dreka e shkollës dhe sigurimet shoqërore nuk janë. Ne duhet të shpenzojmë aq shumë sa është e nevojshme, por kjo sasi nuk është e qartë. Edhe në Luftën e Ftohtë, kur aftësitë e Bashkimit Sovjetik u analizuan në mënyrë intensive, nuk kishte asnjë numër shkencor dhe të saktë. Tani koncepti jonë i sigurisë kombëtare – dhe kërkesat e ushtarake – janë bërë më të shtrira dhe më të errëta. Përveç parandalimit të sulmeve në atdhe, objektivat përfshijnë: ndalimi i terrorizmit; kundërvënia e rritjes së Kinës, lufta kundër luftës në internet; duke limituar prodhimet bërthamore (Iran, Koreja e Veriut); shmangien, humbjen apo vjedhjen e armëve bërthamore (Pakistan?); ruajtjen e rrugëve detare dhe disa prodhues të mëdhenj të naftës, si dhe sigurimin e ndihmës humanitare në raste fatkeqësish të mëdha natyrore. Nga vetvetja, shpenzimet e mbrojtjes nuk do të sigurojnë që fuqia jonë kombëtare do të jetë e mençuri ose në mënyrë efektive e vendosur. Kjo varet nga liderët tanë civile dhe ushtarake. Por shtangimi i mbrojtjes do të kufizojë zgjedhjet e këtyre udhëheqësve dhe i vendos trupat amerikane në rrezik më të madh. Ata që mbrojnë shkurtimet e thella duhet të përcaktojë se cilat qëllime - luftën kibernetike, kundërvënien ndaj Kinës, luftën kundër terrorizmit - duhet të cungohen. Do të jetë kjo e mirë për ne? Bota? Avantazhi ushtarak i Amerikës buron nga një teknologji e përparuar dhe trajnimi intensiv i trupave. Obama vazhdimisht premton ruajtjen e fuqisë së Amerikës, por shkurtimet ekzistuese mund ta bëjnë ndryshe. Edhe para këtyre, shpenzimet e mbrojtjes janë kryesuar nën 3 për qind të të ardhurave kombëtare, niveli më i ulët që nga viti 1940. Nevoja për të mbajtur një ushtri të përshtatshme është një tjetër arsye pse shpenzimet për programet sociale duhet të jetë të prera dhe taksat duhet të jenë të ngritura.
Marrë nga “Uashington Post”