Ekuacioni konservator i Nicolas Sarkozi

NgaOLSI BAZE

Nicolas Sarkozy po perjeton fundvjeshten me te hidhur dhe te vetmuar te karrieres se tij politike. Nje president qe eshte ne renie te lire ne sondazhet e opinionit qe tejkalon masen duke i cilesuar gazetaret pedofile ai ndermorinje jave me pare ndryshimin ne qeverine e tij te cilen ai e pati cilesuar model suksesi qe u pergjigjej sfidave te Frances.
Ne qeverine e meparshme per here te pare ne historine kushtetuese franceze bashkejetonte nje perzierje elementesh te cuditshem. Drejtues te se djathtes liberale franceze shoqerise civile dhe disa figura te shquara te se majtes franceze sic ishte Bernard Kouchner ish-ministri i Puneve te Jashtme franceze dhe Eric Besson ish-minister i Emigracionit.
Ne qeverine e re Sarkozy i dha fund pjesemarrjes ne qeveri te liberaleve te qendres se djathte qe kane nje ndikim te madh ne maxhorancen e tij dhe te shoqerise civile te perfaqesuar nga figura emblematike te siguruara prej diversitetit njerezor qe siguronte pjesemarrjen ne qeveri te francezeve me prejardhje te huaj. E humbur tjeter e madhe eshte edhe shoqeria civile e cila drejtonte tri ministri te rendesishme. Fadela Amara ministre me origjine algjeriane dhe Rama Yade ministre me origjine senegaleze u lane jashte qeverise duke hyre ne librat e historise si ministret e para me origjine te huaj dhe me ngjyre ne qeveri.
Modeli i suksesit rezultoi deshtim dhe presidenti adoptoi ngadale nje stilim te urryer te huazuar nga presidenti Chirac te cilin ai e kishte sulmuar shpesh. Fakti qe Sarkozy i dha fund atij modeli qeverises dhe rikthimi drejt nje qeverisjeje te djathte te mirefillte deshmon se modeli qeverises midis te djathtes dhe figurave te dala nga e majta franceze ishte plotesisht joproduktiv sepse vete e djathta kishte humbur gradualisht identitetin e saj politik dhe kishte sjelle nje konfuzion tek elektorati tradicional.
Qeveria e re e nentorit 2010 deshmon per rikthimin e rrymes konservatore ne krye te qeverisjes franceze duke i dhene fund eksperimentit politik te presidentit francez i cili ishte perqendruar drejt nje koalicioni me shoqerine civile dhe te majten. Vendosja ne postet me rendesi ne qeveri te figurave qendrore te rrymes konservatore deshmon se ne France u rikthye ne pushtet konservatorizmi i djathte dhe kthimi ne vlerat e djathta.
Vete qeveria drejtohet nga nje kryeminister konservatorme bindje goliste Francois Fillon. Ai ka profilizuar qeverine me ministra politikisht shume te afert me ish-presidentin francez Jacques Chirac te cilin Sarkozy e konsideronte armik politik qe prej vitit 1995 kur ai mbeshteste ish-kandidatin tjeter te djathte per postin e presidentit Eduard Baladour.
Rikthimi ne force i njerezve te besuar te Chirac si Alain Juppe qe do te mbaje postin e ministrit te Mbrojtjes dhe Michelle Alliot-Marie ne postin e ministres se Puneve te Jashtme jane tregues te frikes se Sarkozy-se ndaj peshes se ketyre figurave politike te se djathtes. Specifikisht frika me e madhe eshte ndaj kundershtarit te tij me te ashper i cili po fiton popullaritet te madh brenda te djathtes dhe opinionit Dominique de Villepin.
Ky i fundit ish-kryeminister dhe bashkepunetor i ngushte i Chirac eshte kthyer ne nje opozite brenda te djathtes duke kundershtuar ashper politiken e presidentit ne detyre. Kjo eshte arsyeja perse Sarkozy ra dakord me Fillon per te integruar ne qeveri mbeshtetesit e Chirac. Ne kete menyre ai izolon politikisht De Villepin dhe eliminon figura te se djathtes qe mund te prishin qetesine ne garen e ardhshme presidenciale.
Perllogaritja politike e Sarkozy-se mbart nje rrezik te madh politik rikthimin e qeverisjen drejt nje konservatorizmi politik dhe vlerave te djathta ne te cilin elektorati i djathte identifikohet me shume me Fillon sesa Sarkozy. Duke integruar ne qeveri konservatoret goliste si Alain Juppe i cili konsiderohet si kryeministri me i mire qe ka pasur Franca keto 30 vitet e fundit Sarkozy rrezikon te sjelle ne qeveri mosmarreveshje te medha. Alain Juppe minister i Mbrojtjes eshte nje personalitet i cili ka kritikuar kthimin e Frances ne Komanden e Integruar te NATO-s te cilen ai e cilesoi si shume proamerikane. Argumenti me i forte i Juppe ishte se kthimi i Frances ne komanden e NATO-s do ti jepte fund edhe projektit te ndertimit te mbrojtjes se perbashket europiane.
Politikisht i fituari i madh i ketij ndryshimi te kabinetit qeverises francez eshte kryeministri i riemeruar Francois Fillon. Dy muaj me pare ai konsiderohej si nje kryeminister rival per presidentin dhe per kete arsye mendohej se ai do te sakrifikohej per shkak te popullaritetit te tij te madh ne kohe krize. Duke e rizgjedhur Fillon presidenti francez preferoi te ruante te njejtin kryeminister gjate mandatit te tij dicka e rralle ne historine institucionale franceze dhe u perpoq te kenaqte dhe te mblidhte rreth vetes tenoret e partise se tij qe deshironin qe Fillon te qendronte kryeminister.
Problemi kryesor i presidentit francez mbetet menaxhimi i popullaritetit te madh te kryeministrit i cili po imponohet si nje figure politike e mirefillte qe i ben hije Sarkozy-se dhe mund te rrezikoje kandidaturen e tij si president pas dy vitesh.
Vete sondazhet e publikuara nga gazeta Le Monde tregonin se ne rast te nje dueli midis te djathtes dhe te majtes ne zgjedhjet presidenciale 2012 kandidati i te djathtes qe do ti fitonte zgjedhjet do te ishte Fillon dhe jo Sarkozy.
Fillon misheron ne opinionin publik stilin anti-sarkozist. Njeri i qete besimtar dhe shume familjar me vlera konservatore goliste ai perfaqeson nje model te kundert me Presidentin i cili deshiron te beje shume zhurme mediatike dhe i tejkalon limitet e te sjellit ne publik duke ekspozuar pertej limiteve jeten e tij private dhe shpenzimet marramendese ne nje kohe krize. Kryeministri francez i cilesuar si Mister Nobodyne fillim te vitit 2007 me rimandatimin e tij fitoi karshi presidentit nje autonomi me te gjere politike duke thyer statusin e bashkepunetorit qe i kishte atribuuar presidenti francez ne vitin 2007.
Lajmi me i mire nga ky ndryshim qeverie eshte varrosja e konceptit te Ministrise se Identitetit Kombetar i perdorur per here te pare ne vitin 2007 kur Sarkzoy hyri ne pallatin presidencial. Koncepti hapi polemika te shumta mbi emigracionin dhe identitetin francez dhe ky debat u shoqerua me nje fjalor racist qe u perafrohej temave politike te cilat ishin ne programin e Frontit Nacional nje parti ekstreme franceze.
Ekuacioni politik i Sarkozy-se eshte nje ekuacion konservator me shpresen se rikthimi ne vlerat konservatore dhe mbeshtetja tek figurat konservatore do ti risjelle stabilitet politik dhe nje recete politike qe do ti siguronte fitoren e nje mandati te dyte presidencial. I vetmi problem i ketij ekuacioni mbetet triumfi i konservatoreve me ne krye Fillon i cili mund ti rrembeje ose demtoje garen Sarkozy-se drejt nje mandati tjeter. Nje gje eshte e sigurt brenda te djathtes franceze ka nisur gara per presidencialet.

Autori eshte sekretar per eshtjet Politike ne Partine Republikane Shqiptare