Emigrantët në Itali: Paguhemi keq dhe jemi të pasigurt
Emigrantët që jetojnë dhe punojnë në vendin fqinj Itali e konsiderojnë veten si të keqpaguar, por edhe të pasigurt në raport me vendasit. Një rezultat i tillë bëhet publik nga një studim i ndërmarrë nga Eures, sipas të cilit arrihet edhe në një tjetër konkluzion: "Nëse punëtorët emigrantë që ndodhen në Itali do të vendosnin të hidheshin në grevë, kjo do të pasohej nga një ‘paralizë‘ e mirëfilltë në disa sektorë".
Studimi që përfshiu 1105 të huaj të rritur në të gjithë territorin kombëtar italian analizoi përvojën, kushtet e punës, kërkesën për mbrojtje dhe të drejtën e shtetësisë mes punëtorëve të huaj në Itali. Në këtë vend zyrtarisht jetojnë e punojnë mbi 400 mijë shqiptarë. Ndërkohë që të dhënat për shqiptarët që ende janë në gjendje klandestiniteti në Itali mendohet të jenë shumë më të larta. Në raportin e Eures vlerësohet fakti se qëndrimi kritik më i madh përvijohet mbi shpërblimet ose pagesat. Ai është krejtësisht i pakënaqshëm për më shumë se gjysmën e punëtorëve emigrantë, 50.8%, por edhe lidhur me stabilitetin e punësimit. Për sa i takon formimit profesional dhe punës së kryer nga të intervistuarit, numërohen rreth 46% e tyre si të pakënaqur. Por po kështu rezulton edhe vlerësimi mbi sigurinë në vendin e punës. Plot 35.2% e tyre janë shprehur të pakënaqur për nivelin e sigurisë. Të dhëna të tilla që i referohen strumit të Eures bëhen publike nga Drejtoria e Emigracionit në Ministrinë e Punës, Çështjeve Sociale dhe Shanseve të Barabarta.
Raporti spikat një rritje të vetëdijes mes punëtorëve të huaj, të pranishëm në Itali, lidhur me rolin e tyre dhe kontributin e dhënë për rritjen e pasurisë së këtij vendi. Emigrantët përfaqësojnë 13% të nivelit të punësimit, në 85% të rasteve, në terren, që po braktisen nga italianët. Nëse të gjithë punëtorët e huaj, "do të kryqëzonin krahët" përtej efekteve shumë negative ndaj GDP-së kombëtare (ato prodhojnë thuajse 10% të tij), do të kishte një paralizë në disa sektorë, më së pari në shërbimet për familjet (ku komponenti i huaj arrin në 67%), por edhe në bujqësi (20.9% të të punësuarve janë të huaj), në shërbimet (19.7%) dhe në sektorin turistik-pritës (20.9%); shumë të dobësuar do të ishin sektori i tekstileve (14.8% të të punësuarve janë të huaj), industria e përpunimit të lëkurave (15.7%), ajo e metaleve (14%) dhe, në përgjithësi industria në tërësinë e saj (12.9%). Vetëdija e bashkësisë së punëtorëve të huaj për të qenë një subjekt social, bartës interesash dhe të drejtash specifike, siç del në faqet e studimit, përbën një sinjal të pakthyeshëm ndryshimi, që sistemi politik italian nuk duhet dhe nuk mund ta injorojë.
Studimi që përfshiu 1105 të huaj të rritur në të gjithë territorin kombëtar italian analizoi përvojën, kushtet e punës, kërkesën për mbrojtje dhe të drejtën e shtetësisë mes punëtorëve të huaj në Itali. Në këtë vend zyrtarisht jetojnë e punojnë mbi 400 mijë shqiptarë. Ndërkohë që të dhënat për shqiptarët që ende janë në gjendje klandestiniteti në Itali mendohet të jenë shumë më të larta. Në raportin e Eures vlerësohet fakti se qëndrimi kritik më i madh përvijohet mbi shpërblimet ose pagesat. Ai është krejtësisht i pakënaqshëm për më shumë se gjysmën e punëtorëve emigrantë, 50.8%, por edhe lidhur me stabilitetin e punësimit. Për sa i takon formimit profesional dhe punës së kryer nga të intervistuarit, numërohen rreth 46% e tyre si të pakënaqur. Por po kështu rezulton edhe vlerësimi mbi sigurinë në vendin e punës. Plot 35.2% e tyre janë shprehur të pakënaqur për nivelin e sigurisë. Të dhëna të tilla që i referohen strumit të Eures bëhen publike nga Drejtoria e Emigracionit në Ministrinë e Punës, Çështjeve Sociale dhe Shanseve të Barabarta.
Raporti spikat një rritje të vetëdijes mes punëtorëve të huaj, të pranishëm në Itali, lidhur me rolin e tyre dhe kontributin e dhënë për rritjen e pasurisë së këtij vendi. Emigrantët përfaqësojnë 13% të nivelit të punësimit, në 85% të rasteve, në terren, që po braktisen nga italianët. Nëse të gjithë punëtorët e huaj, "do të kryqëzonin krahët" përtej efekteve shumë negative ndaj GDP-së kombëtare (ato prodhojnë thuajse 10% të tij), do të kishte një paralizë në disa sektorë, më së pari në shërbimet për familjet (ku komponenti i huaj arrin në 67%), por edhe në bujqësi (20.9% të të punësuarve janë të huaj), në shërbimet (19.7%) dhe në sektorin turistik-pritës (20.9%); shumë të dobësuar do të ishin sektori i tekstileve (14.8% të të punësuarve janë të huaj), industria e përpunimit të lëkurave (15.7%), ajo e metaleve (14%) dhe, në përgjithësi industria në tërësinë e saj (12.9%). Vetëdija e bashkësisë së punëtorëve të huaj për të qenë një subjekt social, bartës interesash dhe të drejtash specifike, siç del në faqet e studimit, përbën një sinjal të pakthyeshëm ndryshimi, që sistemi politik italian nuk duhet dhe nuk mund ta injorojë.