Fokus/Masakra ndaj të krishterëve në Nigeri - aty ku vritet në emër të Zotit

Sa herë që vritet në emër të Zotit ka një gabim, sepse në të vërtetë po vritet Perëndia. Ajo që po ndodh në Nigeri, ku vetëm dje, gati treqind të krishterët u vranë në Jug të vendit, që
shumë persona e quajnë si “luftë fetare”. Por nuk është kështu. Jo, kjo është një luftë e Zotit. është përsëritja tragjike e një mëkati monstruoz: të përdorësh emrin e Perëndisë për të goditur të tjerët. Për të fyer të tjerët. Për të anuluar dhe përdhunuar tjetrin.
Kjo ndodh larg nesh në hapësirë, por jo e mjaftueshme për të mos kall datën afër në shpirt. Dhe kjo përsëritje e skenave të dhunës të parë shumë herë , dhe seç të vjen një zemërim të çuditshëm, i shurdhër. Gati sikur në atë vend të goditur nga lufta dhe interesat të fuqishme ekonomike, për të ri-parë një skenë: të njëjtën mungesë respekti, të cilët ne kemi qenë më parë shkaktarët, ne europianët. është sikur në rishikonim në këtë film horror atë ç’ka kemi bërë ne më parë. Ligësia ndodh kur përdorim Zotin për shtypur një njeri tjetër. Përdorimi i emrin të Zotit për të vrarë atë. Duke vrarë Perëndinë. Dy herë ligësi, duke vrarë një njeri dhe duke vrarë perëndinë. Ligësi që ka shënuar historinë e Europës dhe që mund të ri-shfaqet, të rikthehet në aktualitet. Që nuk pushon kurrë së dërguar sinjale të saj, shumë të ndryshme, dhe shqetësuese.
Ka kohë që në Nigeri mbisundojnë bandat myslimane të armatosura që masakrojnë të krishterët nëpër fshatra. Dhe anasjelltas. Duke shkaktuar një dhunë të errët dhe të pafund. Një uri për tmerrin që ushqen në një tjetër tmerr. Hyjnë nëpër fshatra, therin, presin, duke prerë kokat etj. Hanxharët janë armët më të përdorura të kësaj dhune të tmerrshme. Arma që çdo njeri i varfër mund të përdorni. Kjo mund t’i vihet në duart e të gjithëve, që nuk ka nevojë sesi të gjuhet me pushkë. Arma që godet një njeri tjetër, e që në të njëjtin moment e trajton atë si një kafshë. Hanxhari është armë që shfiguron, i cili thyen dhe pret në të njëjtën kohë. Kjo është shenjë e një goditje me mospërfillje, sikur nga krahu i tij shprehet,
komunikimin e përbuzjes supreme për viktimën, që e barazon viktimën me një kafshë, me një dele, me një dem, me një fryt.
Jo rastësisht gjendet në skenën finale finale të filmit “Apocalypse noë”, e dedikuar tmerrit gjigant të Marlon Brando, mishërimi i novelës së “Zemrës së zezë” të shkrimtarit Conrad, e cila përfaqësohet nga Haxhari. Të hapin barkun, duke të lënë rrugë, të djegin. Në emër të All-llahut, sipas një klisheje që shfaqet në shumë vende, ku kërkohet gjetja dhe eliminimi i të krishterëve. Që mbrohet sa munden. Që kundërsulmojnë. Dhe pastaj thuhet se ka luftë fetare. Por nuk ka asnjë lidhje me fenë. Kemi të bëjmë me gjak, me urrejtje dhe pushtet. Lufta e të ligëve duhet quajtur edhe jofetare. Më e ligëta është që nuk gjendet askund, e cila nuk ka rezerve as për fëmijët, duke i goditur ata në emrin e Zotit në mënyrë më të pambrojtur.
Dhe nuk bën dallim veçse një dallim të madh: Perëndia e juaj, është e ndryshme nga imja. Sikur Perëndia të ishte një markë e automjetit, të një ekipi që bëhet tifo. Një gjë posedohet, Zoti im është më i bukur se yti. Në një vend ku Islami dhe krishterimi në një pjesë të madhe protestante ndajnë në mes ose përqindje të fesë në popull është bërë një flamur i lehtë për llojet e tjera të ndarjeve.
Britanikët shpikën Nigerinë në vitin 1914, që koloni e tyre duke bashkuar dy zona të ndryshme dhe grupe të fiseve të ndryshme: myslimane në veri dhe në jug të krishterë. Tani i gjithë ky bashkim ka marrë fund. Së bashku me një proces të komplikuar dhe të
tërthortë që nga fundi i epokës koloniale sot, pasi është rritur kërkesa e popullsisë islamike (nxitur nga ambiciet Saudite) për të zbatuar ligjin e Shaharisë islamike. Dhe tensionet midis grupeve të ndryshme etnike ai (Birom, të krishterët dhe Hausa, myslimanë) tashmë kanë shpërthyer. Thërrasin në kauzë Zotit, në presë të hanxharëve të tyre, ndërsa pushtojnë fshatrat dhe pushkatojnë pa dallim. është i përfshirë një histori të dominuesve që kanë përshtjellosur ujëra dhe popuj, kemi një pretendim për të dominimit "politik" të Islamit, si një element i domosdoshëm si ngjitësh. Por Perëndia nuk është e përfshirë.