Gjeopolitika e Olimpiadave

Lavdia qe ishte "titulli i një episodi të sezonit të tetë (të transmetuar në vitin 2009) i serisë së njohur televizive Ligji dhe rendi. Historia vërtitet rreth një komploti për shantazh drejt një anëtari të komitetit për të përcaktuar vendndodhjen e Lojërave Olimpike. Një veprim i planifikuar nga një kompani private sigurie që kishte fituar tashmë një kontratë me Rio de Janeiron. Basti u bë pak a shumë në të njëjtën kohë me votimet që u mbajtën në Danimarkë në 2 tetor të viti 2009, kur sesioni 121 i Cio-s identifikoi Rion si seli të Olimpiadës XXXI. Siguria është vetëm një nga frontet më të cilat Brazili ende ballafaqohet me vështirësi, si në aspektin e koordinimit të përgjithshëm dhe planifikimin e politikave publike të qëndrueshme. Vetëm për të adresuar këtë sfidë është përgatitur një "Plan Olimpik Sigurie," i sapo hyrë në fazën e dytë nga tre ku është strukturuar. Një plan që parashikon aplikimin dhe testimin mbi ngjarjet e ndërmjetme: Kupa e Konfederatave 2013 dhe Kupa e Botës 2014.

Duke u kthyer tek trillimi, përtej komplotit kinematografik (i cili është gjithashtu rritim amerikan për humbjen) telefilmi që kemi përmendur në fillim është interesant, sepse përshkruan dhe presionet në botën e ngjarjeve të mëdha sportive. Ngjarje të mëdha, përveç të qenit shtylla globale imagjinare (emocionet kolektive të teatrit që organizuan këtë sport), paraqesin mundësitë e biznesit të përmasave të mëdha me udhëheqësit qeveritarë, të cilët veprojnë si lobistë realë. Kësaj çështjeje Andi Markovits i ka kushtuar librin e tij të fundit e tij, Kumari i Botës, që ka si nëntitull: "Si po e ndryshon sporti kulturën dhe politikën globale." Pak a shumë me në të njëjtën gjatësi vale, eksperti i marketingut me Michael Payne me Rrethin e tij olimpik. Nuk është rastësi që disa komentues i kanë dhënë një ngjyrim gjeopolitik votave në Kopenhagen. Bastvënësit kishin dhënë çmime të favorshme në Çikago bazuar në pjesëmarrjen e Obamës, por pas raundit të parë, qytetit amerikan u rendit fundit dhe u eliminua.

Vetëm pas raundi të tretë të votimit, Rio ka dalë si fitues me dy të tretat e votave, një diferencë jashtëzakonisht e madhe. E kuptoj pse kjo nuk është e vështirë: Anëtarët e Cio kanë votuar për Brazilin. Tre qytete të tjerë kandidatë ishin të gjithë të Veriut (Shtetet e Bashkuara, Spanja dhe Japonia). Brazili është i Jugut, por ky ishte argumenti kryesor i përdorur nga Presidenti Lula: “Amerika e Jugut nuk i kishte mirëpritur kurrë lojërat". Fidel Kastro e përshkroi votimin si një "Triumf i Botës së Tretë".

Për të qëndruar në të njëjtën temë, ish-kryeministri britanik Tony Blair në autobiografinë e tij, Një udhëtim i tregon të gjitha përpjekjet e tij me Cherien, gruan e tij dhe me mbështetjen e Silvio Berlusconit për të rrëmbyer Olimpiadën e mëparshme në Francë, por kur Londra i rrëzoi konkurrentët (Parisin, Madridin dhe Tokion), Qyteti funksiononte në mënyrë të përkryer, flitej për Britaninë e këndshme dhe Blair ishte "njeriu i ëndrrave". Sot situata është shumë e ndryshme, aq shumë sa që më 13 janar, Financial Times bëri një pyetje: "Kush do ta organizojë Olimpiadën  kur ekonomia të shkojë keq"?

Londra e di se çfarë do të thotë. Në asnjë qytet tjetër të botës nuk ka pritur Lojërat Olimpike dy herë në një periudhë shumë më të vështirë. Në vitin 1948, pas Luftës së Dytë Botërore, gjatë edicionit të gjashtëmbëdhjetë, asketizmi ishte i tillë që atletët ishin të ftuar për të sjellë furnizimet e tyre ushqimore. Sot, me prodhimin industrial në rënie dhe shpërthimet e borxhit publik, Britania pyet veten se cili është raporti përfundimtar i kostove dhe përfitimeve të ngjarjeve të madhe sportive. Buxheti është rreth 11 miliardë euro (qeveria kineze për Pekinin 2008 kishte rezervuar 50). Rastësisht, pas krizës në Greqi dhe temës së shkeljeve të të drejtave civile në Kinë, mbi Olimpiadën peshon një imazh disi i paqartë.

Sfida e vërtetë e Londrës 2012 për këtë arsye demonstron se qytetet e mëdha europiane ende mund të përkrahin organizimin e ngjarjeve të tilla. Kjo do të thotë se duhen pasur parasysh dy faktorë kryesorë: 1) ndikimi ekonomik në sezonin e krizës europiane, borxhi sovran dhe ngadalësimi i ekonomisë në shkallë globale, 2) krijimi i veprave që nuk bëhen katedrale të shtrenjta në shkretëtirë. Nëse ky model nuk do të funksionojë plotësisht, organizimi i ngjarjeve të tilla ka të ngjarë të jetë prerogativë vetëm e ekonomive në zhvillim: Brazili, pikërisht në vitin 2016, ndërsa në vitin 2020 kandidate është Turqia.

Pra, në Londër duhet parë për të kuptuar, në gara të përfunduara, cila do të jetë balanca  kosto / përfitime. Për fat të keq, Italia nuk mund të presë, sepse qeveria Monti do të shprehë mbështetjen e saj të plotë për kandidaturën e Romës nga mesi i shkurtit. Në fakt, brenda 15 shkurtit  duhet të dorëzojnë aplikimet dhe letrat e garancisë Cio-s, i cili në maj do të bëjë një ekzaminim fillestar të aplikacioneve. Së fundi, 2013 do të jetë viti i ndarjes: Në mars dhe prill do të zhvillohen udhëtimet për vlerësimin dhe më 7 shtator, 2013 në Buenos Aires do të shpallet selia e Olimpiadës 2020...

Një strategji fituese – Me përcaktimin e fundit të Kampionatin Botëror të Notit 2015 në Kazan, Kremlini sheh të konkretizohen planet e tij ambicioze për të rigjallëruar Rusinë nëpërmjet sportit. Kjo është një rrugë që merret me përcaktimin e Lojërave Dimërore në Soçi në vitin 2014 dhe arriti kulmin me Kupën e Botës në vitin 2018. Ngjarjet që përfshijnë disa investime të mëdha (në total rreth 30 miliardë), me një partneritet publik-privat për të shmangur kufizimin e llogarive të shtetit, por në gjendje për të mbështetur rritjen e qëndrueshme të vendit nëpërmjet ndërtimit të porteve, të autostradave dhe hekurudhave. Ne jemi përballur kështu me një strategji për të transformuar biznesin e agjentëve sportivë në një bum të qëndrueshëm ekonomik dhe për të ripohuar prestigjin dhe "aftësinë për të manovruar" në botë.

Rusia në këtë mënyrë e ka rishkruar gjeopolitikën e sportit duke zhvendosur në Lindje  katër ngjarje ndërkombëtare ndër shumë vite: Caktimi i  konkurrencës Botërore në Kazan është vetëm pjesa e fundit e projektit ambicioz të Kremlinit. Pikë kthese ishte zgjedhja e papritur së kreut të FIFA-s, Blatter, për të sjellë Kampionatin Botëror të futbollit në Rusi në vitin 2018. Një dhuratë që ka krijuar një efekt domino. Më parë hokej (në vitin 2016), pastaj noti. Vetëm për Olimpiadën Dimërore në Detin e Zi plani i qeverisë parashikon një investim prej 10 miliardë eurosh. Dy të tretat që vijnë nga burimet shtetërore dhe pjesa tjetër e financuar nga investitorët privatë: Gazprom do të investojë 130 milionë euro. 37 milionë prej tyre për rrugët dhe hekurudhat, plus burimet e tjera për një aeroport të ri. Për Olimpiadat Dimërore në Torino në vitin 2006 - më të shtrenjtat në edicionet e mëparshme të Lojërave Dimërore - janë shpenzuar midis 3 dhe 3.5 miliardë euro, duke përfshirë shpenzimet e infrastrukturës. Kryetari i komitetit organizues për Soçi 2014, Dimitri Chernyshenko, ka kryer tashmë sponsorizimin për shumën rekord prej 675 milionë eurosh. 200 milionë të tjerë pritet të vijnë nga marrëveshjet e tregtisë së ardhshme. Të ardhurat për Kupën Botërore 2018, duke përfshirë sponsorizim dhe të drejtat televizive, mund të jenë edhe më të larta. Megjithatë, Olimpiada mund të mos jetë e mjaftueshme për të kënaqur ambiciet e Rusisë: St Petersburg tashmë mendon ofertën për të pritur Lojërat në vitin 2024.