Izraeli kundër Arabëve-një luftë e detyruar por pa kuptim
>Nga Pirro PRIFTI
Lufta e fundit që po vazhdon midis Izraelit dhe fraksionit ekstremist Palestinez që për fat të keq ka fituar zgjedhjet në Palestinë është një luftë me detyrim përcaktim për Izraelin por një luftë tip sfide, plot krenari boshe, dhe me parulla komplet jo-normale nga ana e Hamasit për mos njohjen e shtetit Izraelit, gjë që për fat gjithashtu shumë të keq harxhet po i paguan populli palestinez dhe populli izraelit. Përkrahja e ekstremistëve të Hamas nga disa shtete arabe jo vetëm po e përkeqëson gjendjen dhe informacionin e vërtetë për popujt e thjeshtë arabë dhe veçanërisht atij Palestinës, por rrugë zgjidhja, në mos qoftë nëpërmjet dialogut dhe kompromisit , vetëm do të çojë në qorrsokak e tragjedi të vazhdueshme të ardhmen e popullit izraelit dhe atij palestinez (që në fakt sot është popull krejtësisht arab dhe pjesë e popullit dhe shtetit jordanez).Duhet thënë që në fillim Dhuna nëpërmjet luftës nuk është zgjidhje e mirëpritur, pavarësisht që duhet mbajtur qëndrim i ashpër ndaj ekstremizmit i çfarëdo lloji qoftë, dhe nëse sfida e shoqëruar me parulla për shuarjen e shtetit të Izraelit nga ekstremizmi islamik është e një shenjë ogurzezë për Izraelin atëherë OKB duhet të marrë masa urgjente për gjetje të një rruge kompromisi e paqeje. Kur flet për Izraelin nuk mund të mos e ilustrosh ngjarjet që kanë ndodhur dhe ndodhin në atë vend me historinë e tij sa të lashtë , e aq të zymtë të tokës së shenjtë aq të lakmueshme për hebrenjtë, të krishterët dhe myslimanët. Në Jeruzalem janë tre godina të shenjta për secilën fe: Kisha e Varrit të Krishtit, Xhamia e madhe( ose Dome of the Rock, e ndërtuar mu tek vendi ku ka qenë Sinagoga e Davidit dhe arka e shenjtë e çifutëve), dhe muri perëndimor i qarjes për çifutët të cilët i luten po atij Zoti që i luten të Krishterët dhe myslimanët. Sot që qeveria Izraelite po kërkon të ndërtojë (dhe e ka miratuar tashmë ndërtimin) përsëri Sinagogën e Davidit, por që bie mu tek vendi ku është ndërtuar Xhamia e madhe (Dome of the Rock), pa tjetër që do të ketë një reaksion ekstrem nga ekstremistët islamikë të botës arabe por dhe nga qeveritë e shteteve islamike arabe; pra gjendja do të tensionohet shumë edhe në të ardhmen edhe pa këtë luftë kundër Hamasit, i cili në mënyrë sfiduese e pa pyetur as Presidentin Palestinez Abbas, sapo përfundoi armëpushimi filloi të hedhë raketa në pjesën jugore të Izraelit duke prishur e vrarë njerëz. Izraeli u detyrua të marrë masa ekstreme për mbijetesë e për mbrojtjen e popullit të vet.
Sipas statistikave që kur është krijuar Izraeli më 1948 me vendim të Kombeve të Bashkuara kryesisht për shkak të gjetjes së një toke për çifutët e mbijetuar e të masakruar ndaj të cilëve u ushtrua genocid gjatë luftës së dytë botërore nga nazistët (mendohet rreth 5.5 milionë njerëz janë vrarë) e deri më sot, janë bërë disa dhjetëra luftëra midis hebrenjve të përkrahur nga perëndimi SHBA dhe Evropa Perëndimore - me arabët, të cilët banojnë aktualisht aty në tokat e hebrenjve kryesisht në Jude e cila deri më 1948 ishte e pushtuar nga Jordania. Shteti i Izraelit, ashtu si është përshkruar në Testamentin e Ri por dhe në Testamentin e Vjetër, përmendet nga Jesu Krishti: ( përmend kryeqytetin e Izraelit) `këto mure (bëhet fjalë për Jerusalemin) do të shkatërrohen, por unë mund ta ndërtoj për tre ditë (sipas Testamentit te Ri)!; kurse më tej.. dhe ju çifutët që keni thyer besën e Zotit do të endeni nëpër shkretëtirë për dymijë vjet (sipas Testamentit të Vjetër).
E me të vërtetë, shteti i Izraelit u krijua pas 2000 vjet largime masive nga tokat e tyre për shkak të luftërave fetare (kujto Babilonasit, Asirianet, Romaket, Arabët, Turqit) dhe , më në fund pas një kalvari të gjatë vuajtjesh, Hebrenjtë u rikthyen në tokën e tyre të lashtë, tokë e cila tashmë ishte zënë nga arabët apo vëllai i tij me nënë tjetër (shih më poshtë). Për të gjetur shkaqet apo rrënjët e kësaj ngatërrese sa fetare aq sa dhe familjare të lashtë, mjafton të kujtosh zanafillën e të gjithave: Historia e Abrahamit apo Ibrahimit, histori sa mitologjike por po aq e vërtetë e ndodhur rreth 4000 vite më parë kur jetonte Abrahami në vitin 1888 p.e.s. Abrahami sipas Testamentit të Vjetër) kishte për grua legjitime Sarah-ën dhe një shërbëtore egjiptiane me emrin Hagarah.. Abrahami me Sarah-ën nuk kishte fëmijë megjithë dëshirën për të patur një djalë. Dëshira e Zotit bëri që ai me lejen e Sarës la me barrë shërbëtoren Hagarah me të cilën lindi një djalë të cilin e quajti Ismail (Jeshmael). Por kur u rrit Ismaili, Sarah u bë xheloze dhe e detyroi Abrahamin që ta largonte nga shtëpia Hagarën me të birin. Abrahami u bind sepse gjithashtu (sipas Biblës së vjetër) pasi e miratoi dhe Zoti largimin, Hagara iku me të birin dhe hoqi peripeci të mëdha, pa burrë. Zoti e ndihmoi dhe atë dhe i tha: nga Ismaili do të dalin popuj të shumtë si kokrrizat e rërës të cilët janë të bekuar. Nga Ismaili rrodhën arabët. Edhe ata janë të bekuar tha Zoti, por në mënyrë simbolike, Zoti tha gjithashtu që: djali tënd do të provokojë gjithmonë djalin e Saras sa herë që do të takohen (pra popullin e tij dhe ata që nuk do të jenë arabë) dhe do të jetë i inatosur si një gomar i xhindosur. Në moshën 90 vjeç Sarah lindi Isakun (ajo nuk besonte se do të mbetej me barrë dhe buzëqeshi kur ëngjëlli i Zotit i tha që do të lindte në atë moshë). Duhet theksuar që Zoti tha që djali që do të lindë Sarah do t`ja verë emrin Isaak dhe se pasardhësit e tij janë të bekuar dhe do ta trashëgojnë botën. Duhet theksuar për të saktësuar ngjarjet biblike që Abrahami çoi Isakun dhe jo Ismailin, për ta sakrifikuar në tempull kur e kërkoi Zoti, por pasi Zoti e pa që Abrahami ishte i gatshëm ta therte djalin e vetëm, nuk e lejoi por i tha që të therte një dash sepse Zoti e kuptoi që Abrahami dhe populli i tij i zgjedhur (çifutët) e kishin pranuar për Zot të plotfuqishëm. Dhe për të vulosur raportin e ngushtë me Zotin ai i tha që ta bënte synet (circumcizio) që tetë ditësh djalin në mënyrë që të kujtonte besën e dhënë ndaj Zotit. Kjo është zanafilla e ngatërresave midis Hebrenjve dhe Arabëve. Ngatërresat midis botës jo-çifute dhe hebrenjve ( kujtoni pogromet antiçifute në vendet evropiane ) janë bërë për shkak se të krishterët akuzonin çifutët për vdekjen e Jezu Krishtit (po kështu mund të justifikohet në parim genicidi i nazistëve ndaj çifutëve). Luftërat e shumta me baza fetare (përfshi dhe kryqëzatat) kanë në njëfarë mënyre këtë histori të lashtë të Abrahamit që po ta shpjegosh nga metodat psikologjike shkencore shpjegohen se Ismaili nga i cili rrodhën arabët u rrit pa baba e për pasojë u rrit me komplekse inferioriteti pa dashurinë e një prindi. Dhe shumë xheloz ndaj vëllait të vet të lindur nga prindër legjitimë. Urrejtja dhe zilia e vëllait Ismail, i rritur pa baba por i bekuar nga Zoti (kupto dhe pasardhësit e tij arabët) ndaj vëllait legjitim Isaak, i rritur me nënë e baba, i bekuar gjithashtu nga Zoti, e i lindur me bazë premtimi gjithashtu, por që do të trashëgonte botën, shkaktoi dhe po vazhdon të shkaktojë luftëra të hapura fetare apo dhe të kamufluara në gjithë botën. Në kohët e sotme, pavarësisht nga urrejtja dhe zilia e vjetër arabe ndaj çifutëve (urrejtje fetare si për shkak të konfliktit mitik të lashtë Ismail&Isak, ashtu dhe për shkak të marrjes së simboleve (4ifute dhe të krishtera e të përvetësuara nga myslimanët gjatë viteve të kaluara), e ngritjes në të njëjtat vende të xhamive pranë sinagogave e kishave, sikur Myslimanët duan të pohojnë në heshtje e tërë zili, e tu provojnë kushërinjve të tyre hebrenj por dhe të krishterëve, që ata- pra myslimanët- e kanë dhe e duan po të njëjtin Zot si çifutët dhe të krishterët, praktikisht me rritjen e shteteve dhe kombeve të civilizuara, me krijimin e aleancave të reja, kontradiktat midis qytetërimeve arabe dhe evropiane perëndimore nga njëra anë, dhe shteteve laike me ato islamike nga ana tjetër, duhen sheshuar me dialog, tolerance dhe kompromise të arsyeshme. Zoti kërkon - nga të gjithë njerëzit qofshin popull i zgjedhur si çifutët që kanë vuajtur po për shkak të kokëfortësisë të tyre ( e për këtë shkak janë dënuar nga Zoti), qoftë për të krishterët që kan
Lufta e fundit që po vazhdon midis Izraelit dhe fraksionit ekstremist Palestinez që për fat të keq ka fituar zgjedhjet në Palestinë është një luftë me detyrim përcaktim për Izraelin por një luftë tip sfide, plot krenari boshe, dhe me parulla komplet jo-normale nga ana e Hamasit për mos njohjen e shtetit Izraelit, gjë që për fat gjithashtu shumë të keq harxhet po i paguan populli palestinez dhe populli izraelit. Përkrahja e ekstremistëve të Hamas nga disa shtete arabe jo vetëm po e përkeqëson gjendjen dhe informacionin e vërtetë për popujt e thjeshtë arabë dhe veçanërisht atij Palestinës, por rrugë zgjidhja, në mos qoftë nëpërmjet dialogut dhe kompromisit , vetëm do të çojë në qorrsokak e tragjedi të vazhdueshme të ardhmen e popullit izraelit dhe atij palestinez (që në fakt sot është popull krejtësisht arab dhe pjesë e popullit dhe shtetit jordanez).Duhet thënë që në fillim Dhuna nëpërmjet luftës nuk është zgjidhje e mirëpritur, pavarësisht që duhet mbajtur qëndrim i ashpër ndaj ekstremizmit i çfarëdo lloji qoftë, dhe nëse sfida e shoqëruar me parulla për shuarjen e shtetit të Izraelit nga ekstremizmi islamik është e një shenjë ogurzezë për Izraelin atëherë OKB duhet të marrë masa urgjente për gjetje të një rruge kompromisi e paqeje. Kur flet për Izraelin nuk mund të mos e ilustrosh ngjarjet që kanë ndodhur dhe ndodhin në atë vend me historinë e tij sa të lashtë , e aq të zymtë të tokës së shenjtë aq të lakmueshme për hebrenjtë, të krishterët dhe myslimanët. Në Jeruzalem janë tre godina të shenjta për secilën fe: Kisha e Varrit të Krishtit, Xhamia e madhe( ose Dome of the Rock, e ndërtuar mu tek vendi ku ka qenë Sinagoga e Davidit dhe arka e shenjtë e çifutëve), dhe muri perëndimor i qarjes për çifutët të cilët i luten po atij Zoti që i luten të Krishterët dhe myslimanët. Sot që qeveria Izraelite po kërkon të ndërtojë (dhe e ka miratuar tashmë ndërtimin) përsëri Sinagogën e Davidit, por që bie mu tek vendi ku është ndërtuar Xhamia e madhe (Dome of the Rock), pa tjetër që do të ketë një reaksion ekstrem nga ekstremistët islamikë të botës arabe por dhe nga qeveritë e shteteve islamike arabe; pra gjendja do të tensionohet shumë edhe në të ardhmen edhe pa këtë luftë kundër Hamasit, i cili në mënyrë sfiduese e pa pyetur as Presidentin Palestinez Abbas, sapo përfundoi armëpushimi filloi të hedhë raketa në pjesën jugore të Izraelit duke prishur e vrarë njerëz. Izraeli u detyrua të marrë masa ekstreme për mbijetesë e për mbrojtjen e popullit të vet.
Sipas statistikave që kur është krijuar Izraeli më 1948 me vendim të Kombeve të Bashkuara kryesisht për shkak të gjetjes së një toke për çifutët e mbijetuar e të masakruar ndaj të cilëve u ushtrua genocid gjatë luftës së dytë botërore nga nazistët (mendohet rreth 5.5 milionë njerëz janë vrarë) e deri më sot, janë bërë disa dhjetëra luftëra midis hebrenjve të përkrahur nga perëndimi SHBA dhe Evropa Perëndimore - me arabët, të cilët banojnë aktualisht aty në tokat e hebrenjve kryesisht në Jude e cila deri më 1948 ishte e pushtuar nga Jordania. Shteti i Izraelit, ashtu si është përshkruar në Testamentin e Ri por dhe në Testamentin e Vjetër, përmendet nga Jesu Krishti: ( përmend kryeqytetin e Izraelit) `këto mure (bëhet fjalë për Jerusalemin) do të shkatërrohen, por unë mund ta ndërtoj për tre ditë (sipas Testamentit te Ri)!; kurse më tej.. dhe ju çifutët që keni thyer besën e Zotit do të endeni nëpër shkretëtirë për dymijë vjet (sipas Testamentit të Vjetër).
E me të vërtetë, shteti i Izraelit u krijua pas 2000 vjet largime masive nga tokat e tyre për shkak të luftërave fetare (kujto Babilonasit, Asirianet, Romaket, Arabët, Turqit) dhe , më në fund pas një kalvari të gjatë vuajtjesh, Hebrenjtë u rikthyen në tokën e tyre të lashtë, tokë e cila tashmë ishte zënë nga arabët apo vëllai i tij me nënë tjetër (shih më poshtë). Për të gjetur shkaqet apo rrënjët e kësaj ngatërrese sa fetare aq sa dhe familjare të lashtë, mjafton të kujtosh zanafillën e të gjithave: Historia e Abrahamit apo Ibrahimit, histori sa mitologjike por po aq e vërtetë e ndodhur rreth 4000 vite më parë kur jetonte Abrahami në vitin 1888 p.e.s. Abrahami sipas Testamentit të Vjetër) kishte për grua legjitime Sarah-ën dhe një shërbëtore egjiptiane me emrin Hagarah.. Abrahami me Sarah-ën nuk kishte fëmijë megjithë dëshirën për të patur një djalë. Dëshira e Zotit bëri që ai me lejen e Sarës la me barrë shërbëtoren Hagarah me të cilën lindi një djalë të cilin e quajti Ismail (Jeshmael). Por kur u rrit Ismaili, Sarah u bë xheloze dhe e detyroi Abrahamin që ta largonte nga shtëpia Hagarën me të birin. Abrahami u bind sepse gjithashtu (sipas Biblës së vjetër) pasi e miratoi dhe Zoti largimin, Hagara iku me të birin dhe hoqi peripeci të mëdha, pa burrë. Zoti e ndihmoi dhe atë dhe i tha: nga Ismaili do të dalin popuj të shumtë si kokrrizat e rërës të cilët janë të bekuar. Nga Ismaili rrodhën arabët. Edhe ata janë të bekuar tha Zoti, por në mënyrë simbolike, Zoti tha gjithashtu që: djali tënd do të provokojë gjithmonë djalin e Saras sa herë që do të takohen (pra popullin e tij dhe ata që nuk do të jenë arabë) dhe do të jetë i inatosur si një gomar i xhindosur. Në moshën 90 vjeç Sarah lindi Isakun (ajo nuk besonte se do të mbetej me barrë dhe buzëqeshi kur ëngjëlli i Zotit i tha që do të lindte në atë moshë). Duhet theksuar që Zoti tha që djali që do të lindë Sarah do t`ja verë emrin Isaak dhe se pasardhësit e tij janë të bekuar dhe do ta trashëgojnë botën. Duhet theksuar për të saktësuar ngjarjet biblike që Abrahami çoi Isakun dhe jo Ismailin, për ta sakrifikuar në tempull kur e kërkoi Zoti, por pasi Zoti e pa që Abrahami ishte i gatshëm ta therte djalin e vetëm, nuk e lejoi por i tha që të therte një dash sepse Zoti e kuptoi që Abrahami dhe populli i tij i zgjedhur (çifutët) e kishin pranuar për Zot të plotfuqishëm. Dhe për të vulosur raportin e ngushtë me Zotin ai i tha që ta bënte synet (circumcizio) që tetë ditësh djalin në mënyrë që të kujtonte besën e dhënë ndaj Zotit. Kjo është zanafilla e ngatërresave midis Hebrenjve dhe Arabëve. Ngatërresat midis botës jo-çifute dhe hebrenjve ( kujtoni pogromet antiçifute në vendet evropiane ) janë bërë për shkak se të krishterët akuzonin çifutët për vdekjen e Jezu Krishtit (po kështu mund të justifikohet në parim genicidi i nazistëve ndaj çifutëve). Luftërat e shumta me baza fetare (përfshi dhe kryqëzatat) kanë në njëfarë mënyre këtë histori të lashtë të Abrahamit që po ta shpjegosh nga metodat psikologjike shkencore shpjegohen se Ismaili nga i cili rrodhën arabët u rrit pa baba e për pasojë u rrit me komplekse inferioriteti pa dashurinë e një prindi. Dhe shumë xheloz ndaj vëllait të vet të lindur nga prindër legjitimë. Urrejtja dhe zilia e vëllait Ismail, i rritur pa baba por i bekuar nga Zoti (kupto dhe pasardhësit e tij arabët) ndaj vëllait legjitim Isaak, i rritur me nënë e baba, i bekuar gjithashtu nga Zoti, e i lindur me bazë premtimi gjithashtu, por që do të trashëgonte botën, shkaktoi dhe po vazhdon të shkaktojë luftëra të hapura fetare apo dhe të kamufluara në gjithë botën. Në kohët e sotme, pavarësisht nga urrejtja dhe zilia e vjetër arabe ndaj çifutëve (urrejtje fetare si për shkak të konfliktit mitik të lashtë Ismail&Isak, ashtu dhe për shkak të marrjes së simboleve (4ifute dhe të krishtera e të përvetësuara nga myslimanët gjatë viteve të kaluara), e ngritjes në të njëjtat vende të xhamive pranë sinagogave e kishave, sikur Myslimanët duan të pohojnë në heshtje e tërë zili, e tu provojnë kushërinjve të tyre hebrenj por dhe të krishterëve, që ata- pra myslimanët- e kanë dhe e duan po të njëjtin Zot si çifutët dhe të krishterët, praktikisht me rritjen e shteteve dhe kombeve të civilizuara, me krijimin e aleancave të reja, kontradiktat midis qytetërimeve arabe dhe evropiane perëndimore nga njëra anë, dhe shteteve laike me ato islamike nga ana tjetër, duhen sheshuar me dialog, tolerance dhe kompromise të arsyeshme. Zoti kërkon - nga të gjithë njerëzit qofshin popull i zgjedhur si çifutët që kanë vuajtur po për shkak të kokëfortësisë të tyre ( e për këtë shkak janë dënuar nga Zoti), qoftë për të krishterët që kan