Këtë e shkruaj me dhimbjen e prindit, por edhe të prindit tim mësues

Në epokën e shkatërrimit masiv, kur prishëm fabrikat e vjetra e të reja e u morëm makineritë dhe tullat, u vumë flakën bibliotekave e dogjëm hipotekat, edhe shkollat i lamë të rrëzoheshin vetë.

Ne që prishem kishat e xhamiat pse mos të linim të rrezoheshin shkollat dhe objektet e kultures? A valle edhe ato objekte mbartnin “ideologji të keqe” si ato fetare dikur. Apo jemi në si shoqeri që nuk e duam ate që quhet vend diturie, paqeje e tolerance?

Banorët e Kallmit, fëmijët e të cilëve, mësojnë në klubin ku pihet raki e duhan, i dinë zgjidhjet. Siç ndertojne mullarin dhe e ndertojne që mos tu bjere në dimer.

Emergjenca: një dërrasë që e ndan barin me dhomen që të jete ndarje fleksibel si klub dhe dhome shkolle. Pronari i lokalit dhe mesuesi t’i pastrojne mire mbeturinat e darkes. - Ndertimi prej prindërve i një aneksi me dërrasa dhe drure, nen drejtimin e kryeplakut dhe mesuesit. - Fushate bamirësie dhe ndërgjegjësimi. Eksperienca e fshatareve vjen prej mesuesve heronj që nga vitet ‘45 e me tej për hapjen e shkollave. Ata punuan me përkushtim, e organizuan, por edhe i mbështeti komuniteti.

Dhe në fund. Mos valle ndokush manipulon me ngjarjen apo është i manipuluar prej ngjarjes? Nuk e besoj të jete asnjëra por, çoku me vete mendja.

Kete e shkruaj me dhimbjen e prindit, por edhe të prindit tim mësues të vjetër, edhe të mësuesit vete, por me teper të qytetarit në 2008 që do të ndërtojë shkolla dhe kulture.