Kush është për ndarjen e Maqedonisë dhe kush jo
a.
Diskursi politik dhe vizioni për ndarjen e Maqedonisë aspak nuk ka ndryshuar, pavarësisht nga ndryshimi i liderëve të partisë VMRO-DPMNE. Paralajmërime për ndarje, aty-këtu pikërisht nga kjo strukturë politike, kishte edhe para luftës së 2001-shit, kurse gjatë periudhës së 2001-shit, ideja e këtillë u shfaq në horizont. Për të qenë ironia më e madhe, ajo (ideja) doli nga "truri" - Akademia, respektivisht disa akademikë maqedonas.
Dhe përderisa ideja e këtillë njëzëri u miratua nga struktura e atëhershme politike në pushtet (VMRO-DPMNE) në krye me ish-kryeministrin Lubço Georgievski, ishin shqiptarët ata që u habitën. Ashtu të habitur, ata as që reaguan në mënyrë adekuate, edhe pse planifikimi i ndarjes ishte katastrofik dhe nënçmues për ta. Opozita e atëhershme socialdemokrate (LSDM) u shfaq para mediave sa për të përfituar politikisht dhe asgjë më tepër. Gjë që u la të nënkuptohet se gjithçka po rridhte dhe ecte, shtratit të parapërgatitur nga "truri".
Tani pra kur u kuptua se strategjia e ndarjes nëpërmjet ideve të shpalosura që vinin nga Akademia dhe akademikët maqedonas nuk u miratua nga shqiptarët, qarqe të caktuara maqedonase me relevancë dhe në veçanti politika, orvatjet e tyre i kanë shndërruar në forma dhe mënyrë shumë-shumë të sofistikuara. Propozimi i ministrit të Arsimit, Pero Stojanovski, për mësim të nxënësve në turne etnike në Strugë, paraqet një hap më tej për fillimin e ndarjes së shoqërisë nëpërmjet ndarjes së nxënësve. Jo rastësisht "eksperimenti" bëhet te nxënësit, ajo është shtresa më e prekshme e shoqërisë dhe si rrjedhojë, pikërisht prej aty mund të fillojnë të gjitha "të mirat" e "të këqijat".
b.
Kur do të fillojmë t‘i lexojmë me kohë idetë e këtilla, që në esencë kanë antishqiptarizmin apo vendimet që janë në dëm të shqiptarëve?
Është pikërisht politika dhe politikanët shqiptarë që duhet të detektojë me kohë idetë e kësaj natyre, tepër të dëmshme për shqiptarët. Ata duhet t‘i kundërshtojnë me argumente shumë të fuqishme, të cilat me bollëk i kanë në anën e tyre. Vetëm një formë pak më e organizuar në këtë drejtim do të nxirrte në pah se kush është për ruajtjen dhe kush për ndarjen e Maqedonisë. Gjithsesi se këtu shqiptarët janë në favor, por çështja është se dikush duhet të marrë për barrë organizimin e këtillë. Triumfalizmi eventual i politikës shqiptare të këtushme kundrejt këtyre ideve segregative dhe apart‘heidiane do të krijonte dhe kthente imazhin e mirëfilltë për shqiptarët e këtushëm, kundrejt mekanizmave vendosës ndërkombëtarë, por edhe atyre të rajonit. Me këtë po ashtu, një herë e përgjithmonë do të zhvishej politika maqedonase e makijazhit, se shqiptarët janë "element i përhershëm destabilizues". Në këtë mënyrë do të dëshmohej e kundërta, se pikërisht shqiptarët dhe jo maqedonasit, janë për ruajtjen e Maqedonisë dhe bashkëjetesë, sepse ata asnjëherë s‘kanë promovuar ide për ndarje, sidomos ide të institucionalizuara, siç është kjo e fundit për "mësim në turne etnike".
Po jo rastësisht, neve shqiptarëve punët na ndodhin kështu. Përderisa te maqedonasit me përpilimin e "projekteve" të këtilla merret Akademia, te ne është për t‘u ardhur keq të thuhet se me sensibilizimin e opinionit merren disa "analistë", të cilët qarqet maqedonase vazhdimisht i promovojnë për qëllime të veta. "Analistë" ("Ky term është bërë objekt përqeshjesh e vetëpërqeshjesh", do të thoshte Mustafa Nano), të cilët me blerjen e diplomave nëpër kioska në shtetet fqinje, kanë marrë titujt e mëdhenj me "dr." dhe prof.". Shumë pak në shprehje mund të vijnë kuadro shqiptare nga Maqedonia, të shkolluar në universitete të mirëfillta evropiane dhe botërore. Aq më pak kuadro të këtilla mund të vijnë në shprehje në radhët e partive politike. Dhe, këtu ndoshta fillon dhe mbaron i tërë sqarimi për mossuksesin dydekadësh të ballafaqimit të politikës shqiptare me atë maqedonase.
Diskursi politik dhe vizioni për ndarjen e Maqedonisë aspak nuk ka ndryshuar, pavarësisht nga ndryshimi i liderëve të partisë VMRO-DPMNE. Paralajmërime për ndarje, aty-këtu pikërisht nga kjo strukturë politike, kishte edhe para luftës së 2001-shit, kurse gjatë periudhës së 2001-shit, ideja e këtillë u shfaq në horizont. Për të qenë ironia më e madhe, ajo (ideja) doli nga "truri" - Akademia, respektivisht disa akademikë maqedonas.
Dhe përderisa ideja e këtillë njëzëri u miratua nga struktura e atëhershme politike në pushtet (VMRO-DPMNE) në krye me ish-kryeministrin Lubço Georgievski, ishin shqiptarët ata që u habitën. Ashtu të habitur, ata as që reaguan në mënyrë adekuate, edhe pse planifikimi i ndarjes ishte katastrofik dhe nënçmues për ta. Opozita e atëhershme socialdemokrate (LSDM) u shfaq para mediave sa për të përfituar politikisht dhe asgjë më tepër. Gjë që u la të nënkuptohet se gjithçka po rridhte dhe ecte, shtratit të parapërgatitur nga "truri".
Tani pra kur u kuptua se strategjia e ndarjes nëpërmjet ideve të shpalosura që vinin nga Akademia dhe akademikët maqedonas nuk u miratua nga shqiptarët, qarqe të caktuara maqedonase me relevancë dhe në veçanti politika, orvatjet e tyre i kanë shndërruar në forma dhe mënyrë shumë-shumë të sofistikuara. Propozimi i ministrit të Arsimit, Pero Stojanovski, për mësim të nxënësve në turne etnike në Strugë, paraqet një hap më tej për fillimin e ndarjes së shoqërisë nëpërmjet ndarjes së nxënësve. Jo rastësisht "eksperimenti" bëhet te nxënësit, ajo është shtresa më e prekshme e shoqërisë dhe si rrjedhojë, pikërisht prej aty mund të fillojnë të gjitha "të mirat" e "të këqijat".
b.
Kur do të fillojmë t‘i lexojmë me kohë idetë e këtilla, që në esencë kanë antishqiptarizmin apo vendimet që janë në dëm të shqiptarëve?
Është pikërisht politika dhe politikanët shqiptarë që duhet të detektojë me kohë idetë e kësaj natyre, tepër të dëmshme për shqiptarët. Ata duhet t‘i kundërshtojnë me argumente shumë të fuqishme, të cilat me bollëk i kanë në anën e tyre. Vetëm një formë pak më e organizuar në këtë drejtim do të nxirrte në pah se kush është për ruajtjen dhe kush për ndarjen e Maqedonisë. Gjithsesi se këtu shqiptarët janë në favor, por çështja është se dikush duhet të marrë për barrë organizimin e këtillë. Triumfalizmi eventual i politikës shqiptare të këtushme kundrejt këtyre ideve segregative dhe apart‘heidiane do të krijonte dhe kthente imazhin e mirëfilltë për shqiptarët e këtushëm, kundrejt mekanizmave vendosës ndërkombëtarë, por edhe atyre të rajonit. Me këtë po ashtu, një herë e përgjithmonë do të zhvishej politika maqedonase e makijazhit, se shqiptarët janë "element i përhershëm destabilizues". Në këtë mënyrë do të dëshmohej e kundërta, se pikërisht shqiptarët dhe jo maqedonasit, janë për ruajtjen e Maqedonisë dhe bashkëjetesë, sepse ata asnjëherë s‘kanë promovuar ide për ndarje, sidomos ide të institucionalizuara, siç është kjo e fundit për "mësim në turne etnike".
Po jo rastësisht, neve shqiptarëve punët na ndodhin kështu. Përderisa te maqedonasit me përpilimin e "projekteve" të këtilla merret Akademia, te ne është për t‘u ardhur keq të thuhet se me sensibilizimin e opinionit merren disa "analistë", të cilët qarqet maqedonase vazhdimisht i promovojnë për qëllime të veta. "Analistë" ("Ky term është bërë objekt përqeshjesh e vetëpërqeshjesh", do të thoshte Mustafa Nano), të cilët me blerjen e diplomave nëpër kioska në shtetet fqinje, kanë marrë titujt e mëdhenj me "dr." dhe prof.". Shumë pak në shprehje mund të vijnë kuadro shqiptare nga Maqedonia, të shkolluar në universitete të mirëfillta evropiane dhe botërore. Aq më pak kuadro të këtilla mund të vijnë në shprehje në radhët e partive politike. Dhe, këtu ndoshta fillon dhe mbaron i tërë sqarimi për mossuksesin dydekadësh të ballafaqimit të politikës shqiptare me atë maqedonase.