Me therrisni Tani!
1.
Vdekja e parakohshme dhe tragjike e Dritan Hoxhës ka shokuar familjen, miqtë e afërt të tij, bashkëpunëtoret, sikundër ka pikëlluar të gjithë hapësirën panshqiptare. Në këto rreshta, krahas ngushëllimit tim personal, dua të sjell në vëmendjen e opinionit të gjerë tronditjen e madhe të studentëve të dy universiteteve të Tetovës dhe Shkupit. Telefonata shokuese e Rudina Xhungës në mëngjesin e së premtes, u pasua me dhjetëra telefonata studentësh, të cilët me gjysmë zëri më thoshin: profesor e more vesh, ka vdekur Tani i "Top Channel". Nga i gjithë rituali i telefonatave, njëra ishte e veçantë: Më ka ardhur shumë keq dhe nuk më besohet se ka ndërruar jetë Tan patrioti. Pasi e mbylla bisedën e shkurtër, aty për aty ktheva shiritin e kujtesës prapa në kohë. Studentët shqiptarë të Maqedonisë e njihnin Dritanin më mirë se shumëkush, jo përmes profilit të tij nga distanca, por nga një miqësi që lindi në një nga restorantet e Tiranës dhe hodhi shtat në studiot e "Top Channel". Rrugës në kthim më habiste fakti që studentët më shumë risillnin copëza bisede me Tanin, sesa fokusoheshin te dalja e tyre publike në "Top Show". Flisnin me admirim, debatonin me njëri-tjetrin, saqë të jepej përshtypja se Presidenti i "Top Media"-s perceptohej nga studentët si idhull. Në fakt nuk ishte e vështirë për të kuptuar se prej nga studentët krijuan një simpati të veçantë për Presidentin e "Top Media"-s, themeluesin e krijuesin e "Top Albania Radio"-s, "Top Channel" dhe "DigitAlb". Gjithçka rrodhi në mënyrë spontane, që më pas erdhi natyrshëm. Ai kishte dhunti të veçantë për t‘i bërë të tjerët që të ndihen komodë, sidomos të rinjtë.
2-
21 prill, 2008; Bashkë me 40 studentë të universiteteve të Tetovës dhe Shkupit, u nisëm drejt Tiranës. Stacioni i vetëm i këtij udhëtimi ishte "Top Channel", për saktësi, pjesëmarrja në një debat ekskluziv për të rinjtë shqiptarë të Maqedonisë në emisionin "Top Show" të Dudushit. Më kujtohet që në hyrje të kryeqytetit i pyeta studentët: preferoni të shkojmë të çlodhemi në hotel, apo të ndalemi te studiot e "Top Channel"?! Të gjithë si në kor refuzuan çlodhjen dhe preferuan vizitën në ambientet e "Top Channel". Të impresionuar nga teknologjia e paparë, të mahnitur nga mënyra sesi funksiononin gjërat në ato ambiente, studentët harruan rezidencën e pushimit. Direkt nga studiot e "Top"-it, përfunduam në një nga restorantet pranë bllokut. Aty, mbretëronte një qetësi absolute, thuajse restoranti ishte bosh përjashtuar dy apo tri tavolina, në njërën prej të cilave ishte një politikan i njohur. Për të qenë transparentë, në një cep të lokalit thuajse puthitur me hyrjen kryesore, shkarazi më rroku syri Presidentin e "Top Media"-s, bashkë me disa të tjerë. Bindja ime që studentët nuk e njihnin numrin një të "Top Media"-s rezultoi paragjykuese. Nuk e di, por edhe sot e kësaj dite më kujtohet sesi një grup studentësh trokitën gotat dhe u fotografuan me Dritanin. Por, di që ata nuk arrinin të ambientoheshin me mënyrën e prezantimit: Unë jam Dritani, shkurt me thërrasin Tani, kërkoj edhe nga ju të më drejtoheni në këtë mënyrë. Kështu e nisi filli i bisedës së studentëve shqiptarë nga Maqedonia, Ikona e transformimit mediatik në Shqipëri, i cili duke shtuar tha: "Mos më shikoni sikur kam zbritur nga qielli, përkundrazi, jam rritur me shumë brenga, vetëm me punë arrihet gjithçka". Duke u uruar studentëve mirëseardhjen, ai tha: "Ju jeni brezi që mund të bëni mrekulli për veten tuaj, familjen dhe kombin". Dialogu me studentët u bë interesant. Tani, edhe pse tregohej më tepër sesa duhej modest, nuk e fshihte kënaqësinë, kur studentët pohonin se "Top Channel" është bërë mik i pandashëm i rinisë dhe i të gjithë popullit shqiptar të Maqedonisë. Krahas modestisë, thjeshtësisë dhe komunikimit të natyrshëm, "Presidenti i Topit" krijonte përshtypjen se kishte alergji nga natyrat mburravece, nga profilet që e konsiderojnë veten të paprekshëm dhe të pamatshëm. Ai fliste shumë pak për arritjet e tij në fushën e informacionit, për teknologjinë e përsosur, për revolucionin e botës mediatike, apo për armatën e madhe të punonjësve. Argumenti i tij ishte: "Nuk kam pse flas për diçka që nuk ka nevojë për reklamë". "Top Media" tashmë ka hyrë në çdo qelizë të shqiptarëve. Ky është realitet dhe nuk përbën ndonjë skup.
3-
Qasja e Tanit në atë bisedë me studentët ishte përtej rolit dhe peshës së tij në industrinë me të fuqishme mediatike në Ballkan dhe më gjerë. Studentët flisnin me sy me njëri-tjetrin kur Tani e orientonte bisedën në flakët e atdhetarizmit. Ky është vetëm fillimi, përgjigjej Tani sa herë që studentët donin në shenjë dashamirësie të ngrinin në piedestal "Top Channel". "Unë jam atdhetar, e dua vendin tim dhe për të ndërtuar imazhin tonë në botë, duhet të gjithë të kontribuojmë. Sado që të ushqehemi me optimizëm, kemi ende rrugë për të bërë. Synimi im mbetet që përmes ‘Top Media‘-s të injektoj te çdo shqiptar, kudo që ndodhet, ta ndiejë veten shqiptar dhe krenar pse është i tillë. Për mua Kosova, shqiptarët e Maqedonisë, Çamërisë, Malit të Zi e deri në Ukrainë, janë pjesë e identitetit tim", thoshte Dritan Hoxha. Në ekranin e vogël të "Top Channel" gjen hapësira të pafundme, çdo gjë që identifikohet me identitetin tonë kombëtar, me qenien tonë si qytetarë me vlera civilizuese. Ju mendoni se kam arritur majat, ndërsa unë ende jam në gjysmë të rrugës, kam strategji dhe projekte për të kontribuar që këtë vend ta nxjerrim përfundimisht nga tranzicioni dhe bota të krijojë tjetër imazh për ne… Nëse arrijmë të prodhojmë vlera të mirëfillta dhe nëse vendosim standarde bashkëkohore në çdo fushë, të gjithë jemi të fituar.
Nata e 21 prillit i gdhiu studentët në shoqërinë e Presidentit të "Top Media"-s, z. Dritan Hoxha, në një lokal. Kujtim i bukur dhe mbresëlënës! Dritan Hoxha para madhështisë preferonte thjeshtësinë, prandaj dhe shkrimi është i tillë. Në këtë kuptim do të ishte e tepërt të shtoja më shumë sesa Arbën Xhaferri në mesazhin e tij të ngushëllimit: "Për mua ishte emblemë frymëzuese e optimizmit, e suksesit të rinisë shqiptare të kohëve të zymta të tranzicionit", thuhet në mesazhin e Xhaferrit.
Vdekja e parakohshme dhe tragjike e Dritan Hoxhës ka shokuar familjen, miqtë e afërt të tij, bashkëpunëtoret, sikundër ka pikëlluar të gjithë hapësirën panshqiptare. Në këto rreshta, krahas ngushëllimit tim personal, dua të sjell në vëmendjen e opinionit të gjerë tronditjen e madhe të studentëve të dy universiteteve të Tetovës dhe Shkupit. Telefonata shokuese e Rudina Xhungës në mëngjesin e së premtes, u pasua me dhjetëra telefonata studentësh, të cilët me gjysmë zëri më thoshin: profesor e more vesh, ka vdekur Tani i "Top Channel". Nga i gjithë rituali i telefonatave, njëra ishte e veçantë: Më ka ardhur shumë keq dhe nuk më besohet se ka ndërruar jetë Tan patrioti. Pasi e mbylla bisedën e shkurtër, aty për aty ktheva shiritin e kujtesës prapa në kohë. Studentët shqiptarë të Maqedonisë e njihnin Dritanin më mirë se shumëkush, jo përmes profilit të tij nga distanca, por nga një miqësi që lindi në një nga restorantet e Tiranës dhe hodhi shtat në studiot e "Top Channel". Rrugës në kthim më habiste fakti që studentët më shumë risillnin copëza bisede me Tanin, sesa fokusoheshin te dalja e tyre publike në "Top Show". Flisnin me admirim, debatonin me njëri-tjetrin, saqë të jepej përshtypja se Presidenti i "Top Media"-s perceptohej nga studentët si idhull. Në fakt nuk ishte e vështirë për të kuptuar se prej nga studentët krijuan një simpati të veçantë për Presidentin e "Top Media"-s, themeluesin e krijuesin e "Top Albania Radio"-s, "Top Channel" dhe "DigitAlb". Gjithçka rrodhi në mënyrë spontane, që më pas erdhi natyrshëm. Ai kishte dhunti të veçantë për t‘i bërë të tjerët që të ndihen komodë, sidomos të rinjtë.
2-
21 prill, 2008; Bashkë me 40 studentë të universiteteve të Tetovës dhe Shkupit, u nisëm drejt Tiranës. Stacioni i vetëm i këtij udhëtimi ishte "Top Channel", për saktësi, pjesëmarrja në një debat ekskluziv për të rinjtë shqiptarë të Maqedonisë në emisionin "Top Show" të Dudushit. Më kujtohet që në hyrje të kryeqytetit i pyeta studentët: preferoni të shkojmë të çlodhemi në hotel, apo të ndalemi te studiot e "Top Channel"?! Të gjithë si në kor refuzuan çlodhjen dhe preferuan vizitën në ambientet e "Top Channel". Të impresionuar nga teknologjia e paparë, të mahnitur nga mënyra sesi funksiononin gjërat në ato ambiente, studentët harruan rezidencën e pushimit. Direkt nga studiot e "Top"-it, përfunduam në një nga restorantet pranë bllokut. Aty, mbretëronte një qetësi absolute, thuajse restoranti ishte bosh përjashtuar dy apo tri tavolina, në njërën prej të cilave ishte një politikan i njohur. Për të qenë transparentë, në një cep të lokalit thuajse puthitur me hyrjen kryesore, shkarazi më rroku syri Presidentin e "Top Media"-s, bashkë me disa të tjerë. Bindja ime që studentët nuk e njihnin numrin një të "Top Media"-s rezultoi paragjykuese. Nuk e di, por edhe sot e kësaj dite më kujtohet sesi një grup studentësh trokitën gotat dhe u fotografuan me Dritanin. Por, di që ata nuk arrinin të ambientoheshin me mënyrën e prezantimit: Unë jam Dritani, shkurt me thërrasin Tani, kërkoj edhe nga ju të më drejtoheni në këtë mënyrë. Kështu e nisi filli i bisedës së studentëve shqiptarë nga Maqedonia, Ikona e transformimit mediatik në Shqipëri, i cili duke shtuar tha: "Mos më shikoni sikur kam zbritur nga qielli, përkundrazi, jam rritur me shumë brenga, vetëm me punë arrihet gjithçka". Duke u uruar studentëve mirëseardhjen, ai tha: "Ju jeni brezi që mund të bëni mrekulli për veten tuaj, familjen dhe kombin". Dialogu me studentët u bë interesant. Tani, edhe pse tregohej më tepër sesa duhej modest, nuk e fshihte kënaqësinë, kur studentët pohonin se "Top Channel" është bërë mik i pandashëm i rinisë dhe i të gjithë popullit shqiptar të Maqedonisë. Krahas modestisë, thjeshtësisë dhe komunikimit të natyrshëm, "Presidenti i Topit" krijonte përshtypjen se kishte alergji nga natyrat mburravece, nga profilet që e konsiderojnë veten të paprekshëm dhe të pamatshëm. Ai fliste shumë pak për arritjet e tij në fushën e informacionit, për teknologjinë e përsosur, për revolucionin e botës mediatike, apo për armatën e madhe të punonjësve. Argumenti i tij ishte: "Nuk kam pse flas për diçka që nuk ka nevojë për reklamë". "Top Media" tashmë ka hyrë në çdo qelizë të shqiptarëve. Ky është realitet dhe nuk përbën ndonjë skup.
3-
Qasja e Tanit në atë bisedë me studentët ishte përtej rolit dhe peshës së tij në industrinë me të fuqishme mediatike në Ballkan dhe më gjerë. Studentët flisnin me sy me njëri-tjetrin kur Tani e orientonte bisedën në flakët e atdhetarizmit. Ky është vetëm fillimi, përgjigjej Tani sa herë që studentët donin në shenjë dashamirësie të ngrinin në piedestal "Top Channel". "Unë jam atdhetar, e dua vendin tim dhe për të ndërtuar imazhin tonë në botë, duhet të gjithë të kontribuojmë. Sado që të ushqehemi me optimizëm, kemi ende rrugë për të bërë. Synimi im mbetet që përmes ‘Top Media‘-s të injektoj te çdo shqiptar, kudo që ndodhet, ta ndiejë veten shqiptar dhe krenar pse është i tillë. Për mua Kosova, shqiptarët e Maqedonisë, Çamërisë, Malit të Zi e deri në Ukrainë, janë pjesë e identitetit tim", thoshte Dritan Hoxha. Në ekranin e vogël të "Top Channel" gjen hapësira të pafundme, çdo gjë që identifikohet me identitetin tonë kombëtar, me qenien tonë si qytetarë me vlera civilizuese. Ju mendoni se kam arritur majat, ndërsa unë ende jam në gjysmë të rrugës, kam strategji dhe projekte për të kontribuar që këtë vend ta nxjerrim përfundimisht nga tranzicioni dhe bota të krijojë tjetër imazh për ne… Nëse arrijmë të prodhojmë vlera të mirëfillta dhe nëse vendosim standarde bashkëkohore në çdo fushë, të gjithë jemi të fituar.
Nata e 21 prillit i gdhiu studentët në shoqërinë e Presidentit të "Top Media"-s, z. Dritan Hoxha, në një lokal. Kujtim i bukur dhe mbresëlënës! Dritan Hoxha para madhështisë preferonte thjeshtësinë, prandaj dhe shkrimi është i tillë. Në këtë kuptim do të ishte e tepërt të shtoja më shumë sesa Arbën Xhaferri në mesazhin e tij të ngushëllimit: "Për mua ishte emblemë frymëzuese e optimizmit, e suksesit të rinisë shqiptare të kohëve të zymta të tranzicionit", thuhet në mesazhin e Xhaferrit.