Një homazh nga larg për Dritan Hoxhën
Dritan Hoxhën, "Tanin e Topit", nuk pata rastin ta njoh personalisht. Por që nga e premtja në mëngjes, kur u kumtua lajmi i humbjes tragjike të tij, ndihem si të kem humbur një njeri tepër të afërt, nga ata që robi e di se në çdo moment të vështirë, dhe thjesht nëpërmendja e tij, të bën të ndihesh më mirë. (Madje, dhe fëmijët tanë, duke bërë lidhjen midis sekuencave të dhimbshme të televizionit dhe fytyrave tona të trishtuara, më pyesnin mua e time shoqe, "Ishte shoku i babit"?
Si unë, ndihet - besoj-, shumica e shqiptarëve an‘e mbanë globit, gjithë ata që 24 orë në ditë e kanë Shqipërinë brenda në shtëpitë e tyre, sado larg që të ndodhen gjeografikisht. Dhe kjo, falë "DigitAlb"-it, një biznes i mirëfilltë vërtet, por që në rastin konkret ka marrë kaherë përmasat e një pune të madhe kombëtare dhe humane. Sepse vlera e vërtetë e një biznesi të madh nuk qëndron te fitimi që i sjell pronarit të vet, por te kontributi social që ky biznes ofron.
Familja e madhe e "Top Media"-s, sot ndodhet në zi. Por në zi mendoj se duhet të jenë të gjithë shqiptarët. Dritan Hoxha, me punën e tij dëshmoi se ishte biznesmeni më vizionar; i vetmi, ndoshta, që jo thjesht e afroi, por e "aterroi" Shqipërinë, mjedisin që çdo shqiptar aspiron e ëndërron: në mjedisin e botës së përparuar e të qytetëruar. Që dëshmoi se kjo Shqipëri e këta shqiptarë kanë brenda shpirtit një vitalitet e dëshirë të rrallë për të arritur të pamundurën. Dëshmoi se në këtë Ballkan, ku për shkak të sjelljes së politikanëve, fjala "pavarësi" është përherë ambiguitive; dëshmoi pra se megjithatë, ka në këtë Ballkan njerëz "të krisur" që përplasen ballas me sistemin, pikërisht pse e nderojnë pavarësinë si një vlerë konkrete e konstante; që as blihet, as shitet e aq më pak shantazhohet.
Gjithë këto pak fjalë që rreshtova më sipër, s‘di pse më duket se i mendojnë të tërë: Edhe miqtë (e shumtë) të Dritan Hoxhës, edhe kundërshtarët apo armiqtë (e paktë, kam përshtypjen) të tij.
Edhe ata që u gjendën në varrimin e tij, edhe ata që nuk mundën të merrnin pjesë në ceremoninë mortore.
Madje edhe ata që nuk u gjendën, ndonëse mundnin...
Si unë, ndihet - besoj-, shumica e shqiptarëve an‘e mbanë globit, gjithë ata që 24 orë në ditë e kanë Shqipërinë brenda në shtëpitë e tyre, sado larg që të ndodhen gjeografikisht. Dhe kjo, falë "DigitAlb"-it, një biznes i mirëfilltë vërtet, por që në rastin konkret ka marrë kaherë përmasat e një pune të madhe kombëtare dhe humane. Sepse vlera e vërtetë e një biznesi të madh nuk qëndron te fitimi që i sjell pronarit të vet, por te kontributi social që ky biznes ofron.
Familja e madhe e "Top Media"-s, sot ndodhet në zi. Por në zi mendoj se duhet të jenë të gjithë shqiptarët. Dritan Hoxha, me punën e tij dëshmoi se ishte biznesmeni më vizionar; i vetmi, ndoshta, që jo thjesht e afroi, por e "aterroi" Shqipërinë, mjedisin që çdo shqiptar aspiron e ëndërron: në mjedisin e botës së përparuar e të qytetëruar. Që dëshmoi se kjo Shqipëri e këta shqiptarë kanë brenda shpirtit një vitalitet e dëshirë të rrallë për të arritur të pamundurën. Dëshmoi se në këtë Ballkan, ku për shkak të sjelljes së politikanëve, fjala "pavarësi" është përherë ambiguitive; dëshmoi pra se megjithatë, ka në këtë Ballkan njerëz "të krisur" që përplasen ballas me sistemin, pikërisht pse e nderojnë pavarësinë si një vlerë konkrete e konstante; që as blihet, as shitet e aq më pak shantazhohet.
Gjithë këto pak fjalë që rreshtova më sipër, s‘di pse më duket se i mendojnë të tërë: Edhe miqtë (e shumtë) të Dritan Hoxhës, edhe kundërshtarët apo armiqtë (e paktë, kam përshtypjen) të tij.
Edhe ata që u gjendën në varrimin e tij, edhe ata që nuk mundën të merrnin pjesë në ceremoninë mortore.
Madje edhe ata që nuk u gjendën, ndonëse mundnin...