Miqtë e Armiqve - teori dhe praktikë e politikës së jashtme të presidencës “Obama”

Teoria e re e Barack Obamës është se politikat e njëanshme janë burim të konfliktit. Nuk duhet të ekzistojnë më shtete të kuqe ose shtete blu. çdo zgjedhje politike është një zgjedhje e rreme, është një mënyrë e vjetër të të menduarit. E njëjta gjë vlen edhe në skenën ndërkombëtare. Në qoftë se SHBA distancohen nga aleatët e saj dhe afrohet me kundërshtarët e saj, konfliktet do të reduktoheshin. Në këtë pikë SHBA-të më pas mund të vepronin më shumë si ndërmjetës sesa si garantues ndërkombëtar, dhe si përfaqësues i ndryshimit politik në kuptimin demokraci. Shembulli më i fundit i këtyre teorive është gjetur tek antipatia e re e treguar nga SHBA-të drejt Britanisë së madhe lidhur me mosmarrëveshjen e vazhdueshme në mes të Britanisë dhe Argjentina mbi Ishujt Falkland.
Hulumtimet gjeologjike tregojnë mundësinë e marrjes deri në 60 miliardë fuçi naftë në shtratin e detit afër zonës 60 dhe 100 milje në veri të Ishujve Falkland. Kjo mundësi ka bërë hapjen e një rruge për shpimin paraprak në fillim të shkurtit dhe ka rindezur tensionet në mes të Britanisë së Madhe dhe Argjentina, e cila e ka çuar një herë në Luftën Falklands në 1982. Një konsorcium britanike dhe australiane ka dërguar një piataformë për nxjerrjen e naftës në këtë zonë. është Presidentenja e Argjentinës, Cristina Fernandez de Kirchner, që është autore e shumë nisma jopopullore - si përpjekja për të pasuar eksportet bujqësore dhe për të përdorur rezervat e bankës qendrore për të kapërcyer të borxhit të madh të vendit - dhe menjëherë ka gjetur mundësinë për të shkëputur vëmendjen e njerëzve. Ministri i jashtëm argjentinas Jorge Taiana, ka kërkuar një takim me Sekretarin e Përgjithshëm të OKB-së, Ban Ki-Moon, duke e quajtur të "paligjshme" eksplorimin e kompanive Britanike, dhe duke kërkuar një debat me zyrtarë të Madhërisë së Tij në lidhje me kërkesën e tyre të sovranitetit mbi ishujt Falklands. Argjentina ka njoftuar se do të bllokojë tregtisë detare me ishujt, të cilët Argjentinasit e quajnë ishujt Malvine. Kryeministri britanik Gordon Braun, duke iu referuar 1000 trupave të forcave britanike në Falklands, ka paralajmëruar se Britania e Madhe nuk do të ngurronte të ndërhynte sërish për të mbrojtur 3000 banorët e ishullit - asnjë prej tyre s’do të bëhet shtetas Argjentinas - dhe për të mbrojtur të drejtën e Britanisë së Madhe, e njohur ndërkombëtarisht, për të bërë sondime të naftës. Gazeta “The Times” e Londrës 24shkurt e kaluar, raportonte lajmin se një nëndetëse që u është dërguar nga Marina Mbretërore për të mbështetur anijet pozicionuar në sipërfaqe afër ishujve Falklands.
Si Britania e Madhe ashtu edhe Argjentina kanë reduktuar ndjeshëm konfliktin e tyre ushtarake, pas 74 ditëshit të vitit 1982, ku kjo betejë u fitua me vendosmëri nga Britania. Argjentina ka ditur të përgatisë mirë terrenin diplomatik, duke kërkuar mbështetjen e shumë shteteve fqinje. Por Mbretëria e Bashkuar ka ende forcat logjistike dhe detare të mjaftueshme për të fituar, nëse ajo arrin në një konflikt të ri. Ajo mund ende të marrë mbështetje të mëtejshme logjistike - ashtu siç bëri 28 vjet më parë - nga Gjibraltarit dhe Ascension Island (disa qindra kilometra më poshtë ekuator) Jugut Oqeani Atlantik. Administrata Obama fillimisht reagoi duke deklaruar neutralitetin e saj. "Ne jemi të ndërgjegjshëm jo vetëm të situatës aktuale, por edhe ngjarjet historike: pozitën jonë mbetet ai neutralitetit," tha një zëdhënës i Departamentit të Shtetit në fund të shkurtit. "Shtetet e Bashkuara e njohin de facto administrimin e ishujve nga Mbretëria e Bashkuar, por nuk e marrin asnjë pozicion mbi sovranitetin e kërkuar nga të dy palët."
Por në fillim të marsit, Sekretari i Shtetit Hillari Klinton, ka marrë një pozicion të ndryshëm gjatë vizitës së saj në Buenos Aires. Gjatë një konference të përbashkët shtypi me presidenten e Argjentinës, që është thellësisht e papëlqyeshme nga publiku (një sondazh verën e kaluar nga 28% shkallën e miratimit), ka insistuar se Britania e Madhe dhe Argjentina të ndërmarrin negociatat mbi Falklands. Pastaj ajo i ka bërë thirrje autoritetin të Komitetit të OKB-së për Shkolonizim, në agjendën e kësaj organizate punon mbi statusin e territoreve "territore të tjera që nuk kanë arritur vetë-qeverisjes" Samoa Amerikane, Guam dhe Ishujt Virxhin. "Dhe ne jemi dakord," theksoi Klinton, pavarësisht nga deklarata e mëparshme të neutralitetit dhe pohimin e vazhdueshëm nga ana e Mbretërisë së Bashkuar mbi sovranitetin e saj të ishujve Falkland, e cila është e panegociueshme. Por ku është neutraliteti nëse ajo mbështet një shtet (Argjentina) dhe kërkon negociatat mbi një çështje që Anglia ka vendosur të mos negociojë?
Gjithashtu Klinton, duket se nuk ka konsideruar si element ceshtjen e kolonializmit. Britanikët e kanë pushtuar Ishujt Falkland kur ishin të pabanuara, kur, pesëmbëdhjetë vjet para Shtetet e Bashkuara të mposhtnin Meksikën në një luftë të filluar nga amerikanët, e cila i ka shtuar disa zona të banuara, tani të njohur si Arizona, California, Nevada, Utah, Texas dhe pjesët si Neë Mexico, Colorado dhe ëyoming. Në mesin e listës së hartuar nga Komiteti i OKB-së për shkolonizim është Guam-i, e cila së shpejti është duke u bërë një nga bazat më të rëndësishme ushtarake amerikane në Paqësorin perëndimor. Njeri ka jetuar për shumicën e jetës në Guam. Ku pjesa më e madhe e pishave ka më shumë se 5.000 vjet, kurse ne (amerikanët) ia kemi shqyer me forcë Meksikës në 1848. Ka më shumë arsye bindëse "shkolonizim" i Guam-it dhe jo i ishujve Falklands, që ishin vetëm një koloni e pinguinësh Magellanic, përpara se të bëhet një koloni britanike.
Administrata e SHBA duhet ta mendojë me kujdes këtë pikë. Vendimi për të kthyer bustit e Churchill-it ambasadës britanike, duke snobuar edhe Kryeministri Broën, duke mois marrë pjesë në konferencën tradicionale për shtyp menjëherë pas hyrjen në fuqi të Obamës President i SHAB-ve, mund të ruhen si gjeste i trashë. Mund të argumentohet në të njëjtën gjë në lidhje me ngjarje të tjera, të tilla si ngurrim fillestar i Obamës për të përmbushur takimin e parashpallur me liderin shpirtëror të Tibetit, Dalai Lama. Por nuk mund të mbështesë për thyerjen e marrëveshjes së bërë për ndërtimin e sistemeve të balistike të mbrojtjes raketore amerikane në territorin e aleatëve si Polonia dhe Republika çeke, ose në lidhje me mbështetjen e dhënë për Presidentin e Hondurasit, një koleg i Hugo Chávez, i cili është përpjekur në mënyrë të paligjshme për të kryer mandatin e vet, ose edhe në lidhje me frikën e gjeneruar në sektorë të rëndësishëm të shoqërisë libaneze mike të interesave perëndimore, për gjurmimin e një kompromis me Sirinë, e cila mbetet armiqësore në sytë e Shteteve të Bashkuara.
Jo. Përveç përjashtimeve të kufizuara si në Afganistan dhe meritat që administrata filloi të pretendojnë për përparimin në Irak, në politikën e Jashtme, Obama po përpiqet të braktisë qëndrimin tradicional të Shteteve të Bashkuara që e sheh veten si një forcë që vepron për ndryshime demokratike politike në botë, dhe ta zëvendësojë atë me qëllim e bërjes së ndërmjetësi të lartë ndërkombëtar. Sipas llogaritjeve të administratës Obama, duke shkarkuar diku miqtë, shumë shpejt armiqtë do të bëhen më të moderuar së tani, duke pasur mundësinë që të tjerët në të ardhmen nuk do të bëjnë veprime kundër interesave amerikane.
Një politikë e tillë është absurde për aq sa kohë Shtetet e Bashkuara mbeten një demokraci, dhe një objekt i zilie për fuqinë e tyre ekonomike dhe ushtarake. Duke tentuar marrjen e një qëndrimi një lloj arbitri të botës, nuk ka më kuptim nëse zvogëlojnë fuqinë e tyre , duke qenë se element më i rëndësishëm në ndërmjetësimin e konflikteve ndërkombëtare është aftësia e saj për të imponuar vullnetin.
Polemika e hapur me ishujt Falklands kristalizon tensionin e brendshme e administratës Obama, e cila gjendet mes ambicien së saj për t’u bërë një ndërmjetësues i madh ndërkombëtar dhe për të kuptuar faktin se siguria jonë varet në mënyrë të konsiderueshme në suksesin e luftës në Afganistan dhe Irak. Britania është partneri më afërt ndërkombëtarë i SHBA-ve. Liderët e saj kanë dhënë dëshmi për një lidhje të afër edhe rrezikun personal në mbështetje politike si në Irak, dhe po ashtu vazhdojnë të na mbështesni në Afganistan, pavarësisht dyshimet të mëdha publikut në të dyja situata. Ne kemi nevojë për ndihmën e tyre nëse duam që koalicioni i NATO-s në Afganistan të ketë sukses. Duhet të shpërblehen, jo të dënohen, sepse marrin anën tonë edhe kur është e vështirë.
Në të njëjtën kohë Administratës Obama po bëhet në katërqind copash - gjë e demonstruar në mbështetjen që Sekretari i Shtetit Klinton i dha presidentit të Argjentinës - për të dhënë dëshmi të kredencialeve tona të paanësisë, çuditërisht, një udhëheqësi të Amerikës së Jugut që është i afërt me pozicionet e Hugo Chavez. Vjeshtën e kaluar, Chavez ka deklaruar publikisht se ai do të ishte i lumtur nëse do të furnizonte Iranit me uranium. Do të bëjë në qoftë se e gjen atë. është një pozicion i çuditshëm, për të mos nderuar aleatët, të cilët po ndihmojnë për të shkatërruar ekstremistët islamikë dhe nga ana tjetër luajë me politikanët argjentinas, të cilët janë të afërt me një tjetër caudillo të Amerikës Latine, një njeri i cili është i lidhur me islamistët më të rrezikshëm.
Për të bllokuar Kinën, Rusisë, Sirinë, Iranin ose demagogët e Amerikës latine që do t’u dërgojnë Shtetet e Bashkuara të Amerikës vetëm përbuzje.
Nuk do të ndryshojë ambiciet e tyre.
është e nevojshme që Obama të vendosë se cilët aleatë besnikë të ketë ose një atmosferë ndërkombëtarë në të cilën mospërfillje për Shtetet e Bashkuara bashkon kundërshtarët tanë me miqtë tanë në të njëjtën kohë. Mos harroni se Britania është aleati ynë më i afërt, dhe kjo mund të jetë një pikënisje e mirë.