Nëna Jovankë i shkruan Damirit

Antena brenda familjes

Damir i dashur. E mora letrën tënde. E kam pas gjithmonë bindjen se shqiptarët në Shqipëri nuk janë armiqtë tanë. Madje, ata kanë qenë gjithmonë miqtë tanë të mirë, por na kanë ngatërruar këta të tjerët, që u thonë kosovarë.

U gëzova pa masë që jo vetëm ti, por dhe shumë serbë të tjerë kanë bërë para gjatë këtyre tre viteve në Shqipëri. Është për t’u gëzuar, se ata jo vetëm që kanë bërë biznes si puna jote, por kanë marrë shumica pará nga buxheti i shtetit të Shqipërisë. E mbaj mend Lupsiçin që shet energji elektrike, se më ke folur shumë për të. Më the në fillim se do ta ndihmonte një njeri i familjes së kryeministrit për të fituar tenderat, por s’të besova. Tani më vjen mirë që ka ndodhur kështu. Po më shumë u gëzova për Slobodanin. Slobodani na është gjendur pranë gjatë luftës në Bosnjë. Në atë kohë merrej me cigare dhe gjithë punët e pista të luftës. Kishte besim të madh tek ai vetë Karaxhiçi dhe nuk e prekte njeri, dhe kur vinte nga ana e boshnjakëve për ndonjë pazar. Unë, meqë isha serbe me burrë boshnjak, e kisha më lehtë për të kontaktuar me ta. Më vjen mirë që ai kryeministri në Shqipëri që ke mik ti, i paska dhënë tri tendera të mëdha rrugësh. Po ashtu më vjen mirë që ai Miroslav Mishkoviç i ka punët mirë.

Ne këtej jemi mirë, mos u bë merak. Kushëriri im, që ty të thonë se e ke dajë, krenohet me ty. Më tha që këta shqiptarët janë pak primitivë, se çdo kushëriri të parë të nënës i thonë dajë. Kështu të ngatërruan dhe ty dhe të thanë që e ke dajë Stanishiçin. Po kot lodhesh t’u thuash që e kam kushëri të nënës, se nuk ka rëndësi për shqiptarët. Ata dhe kushëri të tretë ta kesh, dajë të thonë prapë.

Nuk di si i ke punët me miqtë e tjerë aty në Shqipëri. Më pate folur një herë për një mikun tënd, Flamurin, që e kanë pas arrestuar njëherë, kur ka kaluar ilegalisht kufirin në Kosovë, kur ishte Stanishiç i madh. Nuk di a ta ka shpërblyer respektin me të cilin e kanë përcjellë këta prapë në Shqipëri. Kushëriri im më ka thënë fjalë të mira për të. Nuk e di si është në të vërtetë. Ti më ke thënë se atëherë në fushatë u tregua korrekt me lekët. Nuk e di si sillet tani.

Po Lulëzimi si është? Dhe atë s’e heq nga goja Stanishiç. Ka punuar mirë në Kosovë. Ishte pak dembel, dhe kjo e detyronte për dosjet e Hagës të merrte të dhëna nga ata tanët. Dhe ia jepnin ata pa të keq. Kështu e bëri për Fatmir Limajn dhe për nja dy të tjerë. Ishte djalë i dëgjueshëm. Mbaj mend në vitin 2004, kur e takove për herë të parë, që të premtoi të shkonit në Shqipëri për biznes. Por nuk u pritën mirë ata socialistët. Atëherë vendosët t’i futeshit vetë politikës dhe ia dolët. Bëji të fala dhe miqve të tij. Po më vjen shumë mirë që tani ka ardhur kohë e mirë për biznesin serb në Tiranë. Se ata socialistët ishin të njëanshëm. Ata u lidhën me grekun dhe na lanë pas dore ne. Sa ishte Fatos Nano, gjithë biznesi grek në Shqipëri. Duket që jugu bën për jugun, veriu bën për veriun. Të paktën kështu jemi dhe më të qetë.

Uroj t’i kalosh shpejt këto telashet me prokurorinë. E dëgjova kryeministrin që kërkoi hetim ndërkombëtar. Kjo është gjë e mirë. Ja, flasim me dikë që t’ia rekomandojmë kryeministrit si hetues dhe e zgjidhim atë punë. Më shumë se aq s’mund të bëjë ai. Se dhe ti e ke vënë në pozitë të vështirë me atë fjalinë që the se, kur dole nga burgu, e more në telefon. S’është mirë t’i thuash këto publikisht, se e rëndon atë. Duhet ta ruash, se e ke mik për kokë. Dhe atë punën e moshës bë kujdes mos të dalë. Se ti e di atë punën e pasaportës false që na u desh të të bënim gjatë luftës. Se bie pak në sy që nuk je 33 vjeç, por ne kemi hapur fjalë se je djalë i vuajtur dhe tregon i rritur para kohe. Se ti, të keqen nëna, të gjitha gjërat i bën shpejt e shpejt. Si punë e lekëve në Shqipëri.

Të përshëndes me mall, nëna jote Jovanka