Nënë Jovanka uron për “moshën e internetit”

I dashur Damir.

Lajme të mira më erdhën nga Tirana. Me gjithë telashet që përpiqen të të hapin ata të drejtësisë, duket që qeveria është në rrugë të drejtë. U gëzova që më në fund ta besuan ty moshën e internetit në Shqipëri. Nuk i thonë pak, por 650 shkolla në gjithë Shqipërinë, nga jugu në veri. Do t’i pajisësh me kompjuterë, do t’i lidhësh në rrjet. Është punë e madhe. Kisha besim se miku yt kryeministër do ta besonte këtë punë, por, kur pashë se si po ngatërroheshin punët, dyshova. Por tani u pa që miku mbetet mik.

Ti ma kishe shpjeguar atëherë se tenderin e kishte në dorë ministri i Arsimit dhe ai nuk shkonte mirë me Berishën. Ndaj pata frikë për këtë punë. Por ja që ti e kishe kuptuar më mirë skemën dhe funksionoi. Jam shumë e gëzuar se ia arrite që përmes këtij tenderi, ti jo vetëm të fusje për herë të parë një kompani serioze serbe të fitonte tender me lekët e qeverisë në Tiranë, por dhe ta përdorje atë për të afruar Pollon me Berishën.

Ne të gjithë e dimë që ata nuk puqen askund me njëri-tjetrin. Por ti ia shtive në vesh Pollos se cila është rruga që ai të mbetet në lojë dhe të hyjë në zemrën e Berishës. I tregove rastin e Bashës, Alibeajt, Bumçit apo gjithkujt tjetër. Rruga është të bëjë një gjest pro teje, ose pro familjes së tij në përgjithësi. Dhe Pollos ti ia dhe këtë rast. Ishte rasti i fundit që ai kishte të afrohej me Berishën. Kishte dhjetë milionë euro në dorë. Mund t’ia jepte tenderin dhe një firme të tij dhe të bënte pará, por ai zgjodhi më mirë karrierën politike. Ta dha ty tenderin dhe kështu Berisha ia fali gjithë historitë e tenderave të tjerë të librit shkollor. Pas kësaj Berisha u qetësua dhe në ndryshimet e para që bëri në qeveri e mori zëvendëskryeministër.

Tani që doli lajmi për tenderin tënd, është vonë. Dhe Pollo ka fituar karrierën, dhe ti ke fituar lekët, dhe serbët kanë hyrë në Tiranë. Dhe doli në ditë të mirë lajmi. Në festat e Shqipërisë.

Ah, se harrova. Të keqen nëna, mos u përziej në këtë historinë e festave. Se atë 29 nëntorin ua kemi dhënë ne si festë, se e kemi festën e Jugosllavisë.

Por ty po të pyetën, thuaj jam vetëm për 28 nëntorin. S’ke punë të mbrosh ata të opozitës për 29 nëntorin se është punë delikate. S’ka ç’na duhet Titoja ne tani, ai ka vdekur. Kemi mikun tonë në Tiranë, kryeministër dhe duhet të respektojmë atë. Më 28 thotë ai, më 28 thuaj dhe ti.

Mora vesh dhe diçka tjetër. Një diplomate e ambasadës franceze qenka ankuar se donte të fitonte tenderin tënd një firmë franceze. Nuk i kuptoj më këtë francezët. Nga një anë na hiqen ne serbëve si miq, nga ana tjetër na pengojnë të bëjmë biznes me

shqiptarët. S’e marr vesh këtë punë, pse bëhen kaq ziliqarë.

Dhe në fund desha t’i çosh përgëzime sot dhe Flamurit, mikut tënd, se ka ditën e emrit. Është nga Novoseja dhe ti i e di që ne i kemi tanët ata në atë fshat. Ai në fakt e ka pas emrin Feim, por, atëherë kur lindi, gjendja civile s’ia ka pranuar emrin se ishte koha që vendoseshin emra të rinj dhe ia vendosën Flamur. U çudita shumë se në fshat i thërrasin akoma Feim, dhe me këtë luan me dy porta ai. Kur i kërkojnë ndonjë nder nga fshati, thotë s’kam gjë në dorë, se ai Flamuri është tjetër. Vetëm se i prishin punë gazetat që i botojnë dhe foton. Tani letrën po e mbyll. Bëji të fala dhe Bashës dhe më ka pëlqyer shumë që e injoroi prokurorinë dhe nuk i shkoi fare asaj vajzës që bën si e fortë. Shumë mirë ia bëri. As ti mos i shko. Le të hapë padi penale sa të dojë. Ju keni punë vetëm me një njeri, me kryeministrin. Sa të jetë ai, s’keni punë me prokurori e gjykata. Po iku ai, zamet e keni, do ikni dhe ju. Por ca detyrime ndaj tij i kemi. Me këtë që ka bërë me tenderin e kompjuterëve nuk jam e gëzuar për dhjetë milionët, por për gjestin, pasi të vuri dinjitetin në vend.

Të puth me mall nga larg,

Nënë Jovanka