Obama flet bukur, por vetëm fjalët e bukura nuk mjaftojnë

Nuk mjafton që Obama të shprehet në mënyrë
luftarake në fjalime. Për këtë ai duhet të bëjë atë që e ka shmangur deri tani
me kujdes: të përfshihet edhe në luftën politike të përditshme. Ai duhet të
heqë dorë së paraqituri si person i jashtëm. Sepse, edhe nëse nuk i pëlqen ta
dëgjojë: ndërkohë Obama është pjesë e kësaj lufte

Nga Kristina
Bergman*

Në fjalimin e tij të parë për gjendjen e
kombit, presidenti i SHBA, Barack Obama u mor dje në mbrëmje para së gjithash
me gjendjen e vështirë ekonomike të vendit.

Ishte një fjalim shumë i mirë, për këtë nuk ka
dyshim. Presidenti i SHBA e tregoi veten para Kongresit dhe kombit me besim në
vetvete dhe luftarak. Ai pranoi që ka bërë gabime dhe i shau bankat e Wall
Street-it. Populizëm, i cili u pëlqen zgjedhësve.

Obama e vendosi luftimin e papunësisë në krye
jo vetëm të fjalimit të tij, por premtoi se do ta orientojë në këtë drejtim
edhe politikën e tij qeveritare. Edhe me këtë ai ka të drejtë. Sepse është
krijimi i vendeve të punës ai që u intereson në radhë të parë njerëzve në vend.

Si rrjedhojë, politika e jashtme u përmend
vetëm në periferi të fjalimit të tij. Obama përmendi tërheqjen e trupave
amerikane nga Iraku dhe u tregua optimist për të ardhmen e Afganistanit. Dhe ai
përsëriti synimin e tij, për ta çuar përpara çarmatimin bërthamor të përbotshëm.
Kjo në një kohë kur SHBA mund të kishin vendosur këtu prej kohësh piketa. Por
negociatat me Rusinë për marrëveshjen START-2 avancojnë ngadalë.

Ndërsa në vështrimin e përgjithshëm, që u bëri
temave të politikës së brendshme, presidenti nuk la asnjë pa përmendur. Secili
mund të gjente diçka që i interesonte në të, premtime pati shumë: duhet të
lejohet që homoseksualët të deklarohen si të tillë edhe në ushtri, për
sipërmarrësit e vegjël do të ketë kredi dhe lehtësime tatimore, ai dëshiron të
investojë në arsim dhe në energjitë e ripërtëritshme, megjithë gjendjen e
mjerueshme të financave. Duke pasur parasysh deficitin e tmerrshëm buxhetor, ai
do të ngrijë një pjesë të shpenzimeve shtetërore. Dhe Obama nuk e konsideron të
humbur reformën e shëndetësisë.

Po pikërisht këtu del në pah problemi. Sepse
presidenti varet për shumë prej planeve të tij nga kongresi. Sidomos pas
dështimit në Masaçusets dhe humbjen e shumicës prej 60 votash në senat, ai
varet edhe nga republikanët. Ata deri tani po ushtrohen në qëndrime bojkotuese.
Me këtë taktikë ata kanë mjaft sukses, edhe nëse presidenti e dënon me të
drejtë qëndrimin refuzues dhe kërkon bashkëpunim konstruktiv.

Po nëse Obama kërkon të arrijë diçka, këto
apele janë të pamjaftueshme. Me planet e tij politike ai duhet të zhvendoset më
në qendër. Sepse një program liberal i majtë nuk pajtohet me një qëndrim
mbipartiak. Që është i gatshëm për kompromise, këtë ai e la të kuptohet në
fjalimin e tij, për shembull në politikën energjetike. Kërkimi i naftës në
bregdet dhe ndërtimi i centraleve të reja bërthamore përputhen me dëshirën e
republikanëve. Vetëm në këtë mënyrë mund të dëshmojë suksese Obama.

Krahas vendeve të punës, një vend qendror në
programin e tij zë reforma shëndetësore. Për të ka shumë kohë që diskutohet,
heqja dorë prej saj në këtë moment do të ishte e barabartë me shpalljen e
falimentimit. Por që këtu të arrihet një përfundim i suksesshëm, nuk mjafton që
Obama të shprehet në mënyrë luftarake në fjalime. Për këtë ai duhet të bëjë atë
që e ka shmangur deri tani me kujdes: të përfshihet edhe në luftën politike të
përditshme. Ai duhet të heqë dorë së paraqituri si person i jashtëm. Sepse,
edhe nëse nuk i pëlqen ta dëgjojë: ndërkohë Obama është pjesë e kësaj lufte.

(*) Komentatore e DW