Përkulja në Kremlin

Ndonjëherë janë momentet e papritura, që janë më demaskueset nga të gjitha. Presidenti Obama kishte vetëm një moment të tillë në samitin e Koresë së Jugut. “Kjo është zgjedhja ime e fundit”, i tha Obama presidentit të Rusisë, Dimitri Medvedev, në një shkëmbim që u kap pa dashje nga mikrofonat. “Pas zgjedhjes sime unë kam më shumë fleksibilitet”.   
Por fleksibilitet për të bërë çfarë? Presidenti i përmendi mbrojtjen nga raketat Medvedevit në një zonë ku Kremlini duhet të ketë më shumë fleksibilitet. Kjo është alarmante.   
Nuk është një rastësi që zoti Medvedev tani është i zënë duke më sulmuar mua. Rusët preferojnë në mënyrë të qartë të bëjnë biznes me detyrën aktuale të Shtëpisë së Bardhë.     Nuk është e vështirë për të kuptuar pse. Të dhënat tregojnë se presidenti Obama ka qenë tashmë lajkatar në mbrojtjen nga raketat dhe fusha të tjera të sigurisë bërthamore. Pa nxjerrë koncesione të rëndësishme nga Rusia, ai braktisi mbrojtjen tonë raketore në Poloni. Ai i vendosi Rusisë kufij të rinj në arsenalin tonë bërthamor. Ai kapitulloi kërkesën e Rusisë që një rezolutë e Kombeve të Bashkuara mbi programin e armëve bërthamore iraniane që përjashton sanksionet e dëmtuara.   
Moska i ka shpërblyer këto dhurata me asgjë, por prishi një sërë çështjesh në Kombet e Bashkuara. Ajo ka vazhduar të armatosë regjimin e diktatorit vicioz të Sirisë dhe bllokoi përpjekjet multilaterale për te ndaluar kasaphanën e vazhdueshme atje. Gjatë bordit, ajo ka qenë një gjemb në anën tonë për çështje jetike të sigurinë kombëtare të Amerikës. Për tre vjet, shuma totale e politikës së presidentit të Obamës ndaj Rusisë ka qenë: “Ne u japim, Rusia merr”.   
Intransigjenca ruse nuk ka nxjerrë asgjë nga Shtëpia e Bardhë. Në të vërtetë, siç tregon biseda në Korenë e Jugut, presidenti Obama duket i vendosur për të hyrë në zemër të Kremlinit. Kjo, për fat të keq, duket të jetë kuptimi i vërtetë i politikës së tij. Një shembull i shquar është telefonata personale që Barak Obama i bëri Vladimir Putinit nga Air Force One duke përgëzuar udhëheqësin rus për zgjedhjen e tij si president të ardhshëm të Rusisë.   
Thirrja u pasua nga një deklaratë nga Departamenti i Shtetit se "Shtetet e Bashkuara urojnë popullin rus në përfundimin e zgjedhjeve presidenciale". Duke pasur parasysh se zgjedhjet ruse janë parë gjerësisht se kanë qenë të kompromentuar me anë të mashtrimit dhe frikësimit, këto fjalë ishin një tallje e angazhimit amerikan ndaj demokracisë dhe të drejtave të njeriut. Ato goditën të gjithë ata në Rusi, të cilët kanë rrezikuar aq shumë të luftojnë për të drejtat universale që ne vetë gëzojmë. Ato janë një tradhti e turpshme e parimeve të para të vendit tonë.   
Biseda e Presidentit Obama me Dimitri Medvedev ngre pyetje jo vetëm rreth politikës së tij ndaj Rusisë, por për të gjithë politikën e tij të jashtme. A do të çojë “fleksibiliteti” post-zgjedhor në arritjen e regjimit iranian "pa parakushte"? A do të çojë në rifillimin e presionit ndaj Izraelit për të bërë lëshime të njëanshme të palestinezëve? A do ta lejojë atë të marrë një linjë të butë, në qoftë se është e imagjinueshme, ndaj regjimeve autoritare të vëllezërve Kastro dhe Hugo Chavez? A do të tkurrë më tej marinën tonë dhe ajrore dhe numrat e forcës tashmë shumë të ulët të momentit? A do të derdhë më shumë para në organet e Kombeve të Bashkuara që e kanë njohur një shtet palestinez dhe duket se shpenzon një sasi të tepruar të kohës së tyre dhe energji denoncuese ndaj Izraelit?   
Në një vend vetë-qeverisëse si i joni, njerëzit kanë të drejtë të dinë se çfarë lloj vendimesh janë marrë në emër të tyre. Populli amerikan meriton sinqeriteti. Ata gjithashtu meritojnë një politikë të jashtme bazuar mbi parimet tona të qëndrueshme dhe në njohjen e vendit tonë të jashtëzakonshëm në botë. Kjo nuk është ajo që ata po marrin tani. Për fat të keq, ajo që ata po marrin është sërish puna e  keqe e Jimmy Carter në një moment kur Shtetet e Bashkuara kanë nevojë për shtylla kurrizore dhe kurajën e një Ronald Reagan. Në marrëdhëniet e tij me Kremlinin, ashtu si në marrëdhëniet e tij me pjesën tjetër të botës, presidenti Obama ka treguar dobësi që të lë pa frymë dhe i ka dhënë fjalës “fleksibilitetit” një kuptim të ri dhe ogurzi.

*Politikan amerikan, njëri nga kandidatët republikanë për zgjedhjen President të SHBA-ve