Rama: Ne ‘91 Berisha nuk lejone te akuzohej Alia
28/10/2011 Kjo e familjes ka qenë një lajtmotiv i pandarë i yryshit politik të Saliut qyshse Ramiz Alia ua bëri peshqesh studentëve në dhjetor të vitit 1990 sekretarin e devotshëm të partisë së tij, enveristin e paepur dhe shërbëtorin e palodhur të Byrosë Politike. Më vjen ndër mend këtu se si në ato pak minuta – lavdi Zotit! – sqenë as gjysmë ore, që qëndrova në zyrën e Partisë së sapoformuar Demokratike pas një rastësie jetësore që më mbajti larg për disa ditë nga vendi i shpërthimit të revoltës studentore kundër regjimit që prej kohësh e ëndërroja përtokë e prej disa vitesh e luftonim sa e si mundnim në Akademinë e Arteve, ky doktori i Byrosë Politike lexonte draftdeklaratën e parë për shtyp të PD-së, ku dënoheshin "huliganët e Shkodrës" dhe lartësohej “figura demokratizuese e Presidentit Alia", pastaj të nesërmen, kur i tha në prapaskenën e mitingut te Qyteti Studenti Ardian Klosit: "Ti smund të flasësh, se e ke pasur gjyshin bej dhe bashkë me Edi Ramën kërkoni të nxirrni nga birucat llumin e shoqërisë, plehrat e kombit, që guxoni e i quani edhe të burgosur politikë!", pastaj kur censuroi në gazetën "Rilindja demokratike" peticionin e nënshkruar ditën e "refleksioneve" tona bashkë me të burgosurin politik, shkrimtarin Kasëm Trebeshina, nga treqind e ca studentë, pedagogë e qytetarë në Akademinë e Arteve, në adresë të Ramiz Alisë për rishikimin e figurës së Enver Hoxhës dhe lirimin e të burgosurve politikë, pak ditë më pas, kur donte të na pengonte Ardianin, Kasëmin e mua të flisnim në mitingun ku për herë të parë u godit në fjalën time hapur në shesh figura e Enverit te stadiumi "Qemal Stafa", ku na e drejtoi gishtin në sy pa u mbledhur ende njerëzit duke na thënë: "Ju smund ta merrni fjalën sot, se skemi kërkuar leje në polici për ju. Prandaj, po erdhi tju marrë policia, largohuni pa bërë zë", e duke ikur i tha dikujt të na thoshte se aty ishte e ndaluar të shahej Enver Hoxha, "aq më tepër nga ata të dy", medemek nga ne "djemtë e nomenklaturës", dhe pastaj ditë e përditë kur ia nisi politikës me libër shtëpie me një mijë vëllime vite me radhë kundër kujtdo që i dilte rrugës përpara: me nënë, grua, motër, djalë, vajzë, vëlla, xhaxha, hallë, dajë, teze, kunetër, baxhanakë, kushërinj të parë, të dytë, të tretë, të shtatë, të qenë e të paqenë, të gjallë e të vdekur, të njohur e të panjohur, me shokë e me miq, të vërtetë a të sajuar, ose në bllok të gjithëve: vrasës, zagarë, qen, bushtra, kusarë, kollovarë, hajdutë, makutë, perversë, pusho, homoseksualë, kriminelë, kafshë, grabitqarë, trutharë, prostituta, pusho ti, komunistë, gjakësorë, pa atdhe, pa familje, të pafe, ik ore, spiunë, denonciatorë, terroristë, puçistë, banditë, kastravec, persekutorë, bashkëpunëtorë, gjenocidistë, vemje, tradhtarë, shko more, imoral, drogaxhinj, delenxhinj, gjarpërinj, faqezinj, trafikantë, mafiozë, përdhunues. zemunllarë, kumbarë, qepe se dhe aty do dal, minj, zullumzinj, ditëzinj, bixhozçinj, këpëdarë, kokëpalarë. oktapod, dhi, ikni ore. kakërdhi, laraska, bagëti, motërsharë, pisa, leshpërgjakur, barkfëlliqur, zorrëtrashur, belpërdredhur, ik të thashë, turiqen, mbylle gojën, turimi, turikëpucë, trupeshk. pis pisi, turitepsi, turikazan, mjeranë, shpirtkatran, shpirtakrepa, shpirtkazmë, surratmajmun, jua them unë më mirë mos ua them, lecka, plehra, legen, fare hajvanë, kunguj fare, kokësahanë, derëzinj, të sëmurë, shpirtzinj, mendjendryshkur, mendjekallp, mendjefyej, pushoni aty, se sdua tju fyej, llapa-llapa, rrecka rrugësh, ju bëj qepaze, narkomanë, kopila, verdhacukë, të zgjebosur, të përdhosur, turiviça, thithlopa, inçestualë, palikarë, gradhunues, pushkatues, dobiça, të damkosur, çjini ju ore, të shitur, të babëzitur, të mbaruar, të pakallur, të pashpirt, të pangopur, e dini ju, e dini, po tani më lini, idiotë, uritha, laskarë, pusho, mor kretin aty do dal, demode. deficentë, zuska, të tredhur, linçues, torturues, të përdalë, shpirtvjedhur, shpirtblerë, shpirtshitur, skizofrenë, qelbësira, qurravec, ndyrësira, pizeveng, palaço, piskuriqa, sdua tua them të gjitha, lakuriqa; pastaj sigurisht e kujtoj kur e vuri familjen time për vite në majën e gjuhës dhe kur dy vjet më parë u lëshua me kuturisjen e të marrit nga foltorja e parlamentit vrik pas nënës sime të gjorë, që edhe qepjen nga pas me mikrofon të një burri të dalë duarsh kishte mangët në perëndimin e jetës së saj.
Iu qep Saliu sime mëje e i ulërinte i çakërgjosur në emër të motrave e nënave shqiptare të tregonte se kush isha unë, thuaju zonjë që ke dhjetë vjet që e kuron për skizofreni tët bir, e dimë mirë ne të dy dhe ata kolegët tanë mjekë, thuaju si të rrihte yt bir dhe të nxirrte rrugëve të lagjes me këmishë nate, tregoju të vërtetën vajzave shqiptare se si unë dhunoja gratë, se si iknin të lemerisura nga shtëpia kur u futesha në dyshek shokëve të mi, se si i kisha thyer nofullat e bërë hundët gjak gruas në publik, fol zonjë, e këto ia kërkonte në emër të grave e vajzave të Shqipërisë, me tërbimin e persekutorëve të regjimit të vjetër, që e shiste për prekje të thellë në sedrën e kryefamiljarit, burrit namuzlënduar të zakonit, shqiptarit të cenuar te familja e fëmijët për shkak të goditjeve të opozitës që bënin transparencë mbi përzierjen e njerëzve të tij të shtëpisë në punët e paudha të qeverisë. Pika e zezë ishte dhe është se shumëkujt kjo i duket normale, e shajnë nga shtëpia i shan nga shtëpia. “Ska faj i shkreti, ia nxinë jetën, - më tha Fevziu një ditë”, ndërkohë që e vërteta është se asnjëherë unë e me ndonjë përjashtim në momente vlimi të lartë të kazanit të parlamentit, askush ndër ne, opozita e sotme, që prej opozitës së tij është pështyrë me vite në mënyrën më rrugaçërore nuk është marrë me familjen e tij, me çbën në jetën e me jetën e vet gruaja, vajza a djali i tij apo ai vetë, po vetëm me shprehjet e dokumentuara lë konfliktit të interesit bërtitës që tregon se si jo opozita, po Saliu e lidh tryezën e qeverisë me barkun e shtëpisë.
Kurre nuk jam marrë e sdo të merrem i gjallë me jetën private të të tjerëve. Kundërshtari për mua sështë njeriu, po vizioni, argumentet, sjelljet e veprimet politike, që janë të kundërta, të ndryshme, të paafrueshme me të miat, asnjëherë skam dashur të di se sa të lumtur a të palumtur janë në shtëpinë e tyre kundërshtarët e mi, nëse ndahen e rimartohen apo dashurohen pa u martuar, ose puthen e përputhen të padashuruar, si jetojnë e bashkëjetojnë nën çatitë e tyre, ku sipas meje askush ska të drejtë të përgjojë vrimën e çelësit, su kam uruar kurrë fatkeqësi, sëmundje, probleme me fëmijët, përkundrazi, uroj që të mos shohin ndonjëherë asnjë nga të këqijat e jetës personale që fati ka dashur ti provoj vetë e assesi pastaj të këqija që vetë sdo të doja kurrë ti shihja të kapërcenin pragun e shtëpisë sime e të preknin nënën, gruan, fëmijët apo të dashurit e mi të zemrës. Politika e futjes së hundëve në shtëpinë e tjetrit, e sulmeve mbi jetën personale e ndaj lidhjeve të gjakut të tjetrit, e denigrimit e përgojimit të njerëzve të kundërshtarit, e sulmit gojor në front ndaj një grupi shoqëror a ndaj vetë opozitës është mjet i regjimeve, i satrapëve e i hajvanëve, që kundërshtarin e konsiderojnë armik për tu vrarë, torturuar, shkatërruar me gjithsej, ndërsa politika, që ngre problemet e abuzimit të funksioneve publike përmes konfliktit të interesit, përzierjes së njerëzve të gjakut në vendimmarrjet gjatë ushtrimit të detyrës publike, përfitimeve të nxjerra si familje a si tribu ose klan nga shpërdorimi i postit zyrtar, është normalitet demokratik, shprehje e së drejtës publike, mbrojtje e parimeve dhe vlerave të funksionimit të një republike kushtetuese.
Në cilin vend të botës demokratike mund të ishin dëgjuar nga foltorja e parlamentit, tryeza e qeverisë a tribunat publike rrakashpifje me libër shtëpie e llafangjosje të ulëta të gjuhës së nxjerrë jatagan para popullit si ato të Saliut e të tallagjares së tij Jozefinë, së bashku me ministra e deputetë tellallë, që u bëjnë jehonë fjalim më fjalim e studio më studio për të damkosur kundërshtarin si njeri, jo si alternativë? Dhe në cilën jetë politike e publike të një vendi vërtet demokratik opozita sdo të kishte vënë alarmin për kapjen e segmenteve të shtetit e të vendimmarrjes nga njerëzit e familjes së kryeministrit, të kryetarit të parlamentit a të ministrave, apo për skandalet me pasuritë e me paratë publike, ku do të dilnin të përfshirë familjarë e klientë të familjeve të funksionarëve më të lartë të shtetit? Ku, në çfarë pike të botës së lirë do të ndodhte që kundërshtarët politikë të merreshin me trupin e njëri-tjetrit, me babanë, nënën, gruan, vajzën, djalin, motrën a vëllanë e njëri-tjetrit, kur askush nga këta sdo të kishte lidhje e as punë me punët që përfaqësimi politik u cakton kundërshtarëve në qeveri a opozitë, po njëkohësisht ku, në çvend mund të ndodhte në arenën politike të botës së lirë që kundërshtarët të mos merreshin me cenimin e interesit publik përmes fuqisë së pushtetit të deleguar informalisht përmes lidhjeve të gjakut? Si mund të ndodhte në një vend të Europës së Bashkuar që pas derdhjes së tërë mynxyrave mendore të kryeministrit gjuhustër mbi të ëmën e kryetarit të opozitës, gruaja e moshuar e dhunuar verbalisht nga kryetari i qeverisë të dhunohej moralisht edhe në gjykatë me motivacionin që kur zgjidhi gojën nga zinxhirët e etikës kryeministri ishte në krye të detyrës, prandaj padia për shpifje për shkak të detyrës nuk qëndron?
Askund, në asnjë rast, për asnjë arsye politike në botë njerëzillëku nuk ia lë vendin kafshërisë në jetën publike e politike të cilitdo vendi ku votohet lirisht e ku njerëzit kundërvendosen në frontet e alternativave jo në barrikadat e gërdisë gojore, ashtu sikundër as që mund të imagjinohet në botën e lirë një kryegjyqtare e lartë si Ariana Fullani, që përballë një gruaje pensioniste si nëna ime...
(Kjo copëz është shkëputur ekskluzivisht për lexuesit e www.edirama.al dhe janë të lutur të gjithë ata që do ta shkëpusin për botim në shtyp që ta botojnë bashkë me këtë shënim.)
Iu qep Saliu sime mëje e i ulërinte i çakërgjosur në emër të motrave e nënave shqiptare të tregonte se kush isha unë, thuaju zonjë që ke dhjetë vjet që e kuron për skizofreni tët bir, e dimë mirë ne të dy dhe ata kolegët tanë mjekë, thuaju si të rrihte yt bir dhe të nxirrte rrugëve të lagjes me këmishë nate, tregoju të vërtetën vajzave shqiptare se si unë dhunoja gratë, se si iknin të lemerisura nga shtëpia kur u futesha në dyshek shokëve të mi, se si i kisha thyer nofullat e bërë hundët gjak gruas në publik, fol zonjë, e këto ia kërkonte në emër të grave e vajzave të Shqipërisë, me tërbimin e persekutorëve të regjimit të vjetër, që e shiste për prekje të thellë në sedrën e kryefamiljarit, burrit namuzlënduar të zakonit, shqiptarit të cenuar te familja e fëmijët për shkak të goditjeve të opozitës që bënin transparencë mbi përzierjen e njerëzve të tij të shtëpisë në punët e paudha të qeverisë. Pika e zezë ishte dhe është se shumëkujt kjo i duket normale, e shajnë nga shtëpia i shan nga shtëpia. “Ska faj i shkreti, ia nxinë jetën, - më tha Fevziu një ditë”, ndërkohë që e vërteta është se asnjëherë unë e me ndonjë përjashtim në momente vlimi të lartë të kazanit të parlamentit, askush ndër ne, opozita e sotme, që prej opozitës së tij është pështyrë me vite në mënyrën më rrugaçërore nuk është marrë me familjen e tij, me çbën në jetën e me jetën e vet gruaja, vajza a djali i tij apo ai vetë, po vetëm me shprehjet e dokumentuara lë konfliktit të interesit bërtitës që tregon se si jo opozita, po Saliu e lidh tryezën e qeverisë me barkun e shtëpisë.
Kurre nuk jam marrë e sdo të merrem i gjallë me jetën private të të tjerëve. Kundërshtari për mua sështë njeriu, po vizioni, argumentet, sjelljet e veprimet politike, që janë të kundërta, të ndryshme, të paafrueshme me të miat, asnjëherë skam dashur të di se sa të lumtur a të palumtur janë në shtëpinë e tyre kundërshtarët e mi, nëse ndahen e rimartohen apo dashurohen pa u martuar, ose puthen e përputhen të padashuruar, si jetojnë e bashkëjetojnë nën çatitë e tyre, ku sipas meje askush ska të drejtë të përgjojë vrimën e çelësit, su kam uruar kurrë fatkeqësi, sëmundje, probleme me fëmijët, përkundrazi, uroj që të mos shohin ndonjëherë asnjë nga të këqijat e jetës personale që fati ka dashur ti provoj vetë e assesi pastaj të këqija që vetë sdo të doja kurrë ti shihja të kapërcenin pragun e shtëpisë sime e të preknin nënën, gruan, fëmijët apo të dashurit e mi të zemrës. Politika e futjes së hundëve në shtëpinë e tjetrit, e sulmeve mbi jetën personale e ndaj lidhjeve të gjakut të tjetrit, e denigrimit e përgojimit të njerëzve të kundërshtarit, e sulmit gojor në front ndaj një grupi shoqëror a ndaj vetë opozitës është mjet i regjimeve, i satrapëve e i hajvanëve, që kundërshtarin e konsiderojnë armik për tu vrarë, torturuar, shkatërruar me gjithsej, ndërsa politika, që ngre problemet e abuzimit të funksioneve publike përmes konfliktit të interesit, përzierjes së njerëzve të gjakut në vendimmarrjet gjatë ushtrimit të detyrës publike, përfitimeve të nxjerra si familje a si tribu ose klan nga shpërdorimi i postit zyrtar, është normalitet demokratik, shprehje e së drejtës publike, mbrojtje e parimeve dhe vlerave të funksionimit të një republike kushtetuese.
Në cilin vend të botës demokratike mund të ishin dëgjuar nga foltorja e parlamentit, tryeza e qeverisë a tribunat publike rrakashpifje me libër shtëpie e llafangjosje të ulëta të gjuhës së nxjerrë jatagan para popullit si ato të Saliut e të tallagjares së tij Jozefinë, së bashku me ministra e deputetë tellallë, që u bëjnë jehonë fjalim më fjalim e studio më studio për të damkosur kundërshtarin si njeri, jo si alternativë? Dhe në cilën jetë politike e publike të një vendi vërtet demokratik opozita sdo të kishte vënë alarmin për kapjen e segmenteve të shtetit e të vendimmarrjes nga njerëzit e familjes së kryeministrit, të kryetarit të parlamentit a të ministrave, apo për skandalet me pasuritë e me paratë publike, ku do të dilnin të përfshirë familjarë e klientë të familjeve të funksionarëve më të lartë të shtetit? Ku, në çfarë pike të botës së lirë do të ndodhte që kundërshtarët politikë të merreshin me trupin e njëri-tjetrit, me babanë, nënën, gruan, vajzën, djalin, motrën a vëllanë e njëri-tjetrit, kur askush nga këta sdo të kishte lidhje e as punë me punët që përfaqësimi politik u cakton kundërshtarëve në qeveri a opozitë, po njëkohësisht ku, në çvend mund të ndodhte në arenën politike të botës së lirë që kundërshtarët të mos merreshin me cenimin e interesit publik përmes fuqisë së pushtetit të deleguar informalisht përmes lidhjeve të gjakut? Si mund të ndodhte në një vend të Europës së Bashkuar që pas derdhjes së tërë mynxyrave mendore të kryeministrit gjuhustër mbi të ëmën e kryetarit të opozitës, gruaja e moshuar e dhunuar verbalisht nga kryetari i qeverisë të dhunohej moralisht edhe në gjykatë me motivacionin që kur zgjidhi gojën nga zinxhirët e etikës kryeministri ishte në krye të detyrës, prandaj padia për shpifje për shkak të detyrës nuk qëndron?
Askund, në asnjë rast, për asnjë arsye politike në botë njerëzillëku nuk ia lë vendin kafshërisë në jetën publike e politike të cilitdo vendi ku votohet lirisht e ku njerëzit kundërvendosen në frontet e alternativave jo në barrikadat e gërdisë gojore, ashtu sikundër as që mund të imagjinohet në botën e lirë një kryegjyqtare e lartë si Ariana Fullani, që përballë një gruaje pensioniste si nëna ime...
(Kjo copëz është shkëputur ekskluzivisht për lexuesit e www.edirama.al dhe janë të lutur të gjithë ata që do ta shkëpusin për botim në shtyp që ta botojnë bashkë me këtë shënim.)