Rrëfimi i ish-presidentit: Telefonatat me Berishën dhe Ruçin

Ish- presidenti rrëfen pesë vitet e lodhshme në krye të shtetit shqiptar, problemet me krerët e partive, presionet, sharjet por edhe kompromiset.

Çfarë ndodhi pas tre korrikut 2005, etja e PD-së për të ardhur në pushtet, debatet e zjarrta në presidencë mes Moisiut dhe Topallit...

Alfred Moisiu:

TIRANË- Ish-Presidenti i Republikës, Alfred Moisiu është rrëfyer gjatë mbi punën e tij pesë vjeçare në krye të shtetit, në një libër të titulluar "Midis Nanos dhe Berishës". Përmes kujtimeve të hedhura, në librin, që pritet të publikohet së shpejti, ish-Presidenti i Republikës sjell të pathënat e politikës shqiptare, duke filluar nga zgjedhja e tij, e deri tek momentet e tjera kulmore siç është edhe ai i vitit 2005, ku PD asokohe ushtronte presion të hapur ndaj Presidentit për të mbledhur Kuvendin e ri të dalë nga zgjedhjet e Korrikut.

Në librin e tij, ish-Presidenti i Republikës sjell detaje interesante të negociatave të vazhdueshme, që ai kishte me Nanon ashtu edhe me Berishën si edhe presionin e këtij të fundit për të legjitimuar Kuvendin e ri.

Gazeta "Shekulli"sjell sot për lexuesin një pjesë të këtyre negociatave e konkretisht rrëfimin e Alfred Moisiut për natën e 29 Gushtit të vitit 2005 ku një përfaqësi e mazhorancës më ndërmjetësimin e Sabri Godos kërkuan një takim me Presidentin Moisiu, për t'i kërkuar këtij të fundit caktimin e datës së mbledhjes së Kuvendit të ri. E kishin kërkuar më parë drejtuesit më të lartë të PD-së, duke filluar nga Berisha e deri tek Topalli.

Madje kjo e fundit, vetëm pak ditë para se Moisiu të zhvillonte takimin në Presidencë, i kujtonte publikisht Moisiut se duhet të thërriste Kuvendin dhe se, sipas saj, nuk kishte asnjë pengesë zvarritja e mëtejshme e konstituimit të Kuvendit.

Kërkesa e PD-së u bë akoma më imediate kur ajo mbylli marrëveshjet edhe me dy partitë e qendrës duke siguruar shtatë deputetët e mjaftueshëm për të formuar mazhorancën, pavarësisht përsëritjes së zgjedhjeve në tri zona.

Ky kuorum i mjaftueshëm nxiti akoma më shumë drejtuesit e lartë të PD-së, që qëndrimet e tyre të shkonin deri aty sa t'i kujtonin ish-Presidentit të asaj kohe, se Kuvendi edhe mund të vetëmblidhej.

Takimi i 29 Gushtit i rrëfyer nga ish-Presidenti i Republikës, sjell pikërisht këtë panorame të mënyrës së sjelljes dhe reagimit të zyrtarëve më të lartë të PD-së, duke filluar nga Nënkryetarja e PD-së, Jozefina Topalli, për të cilën, Moisiu shprehet ndër radhë se, "Jozefina ndonëse femër, me diskutimin e saj tepër agresiv dhe me fjalë fyese, tentoi të më acaronte" .

Më tej Moisiu shkruan për negociatat e mëtejshme me ish-kryetarin e KQZ-së, Ilirjan Celibashi për tu sqaruar sesi ishte situata në raport me kërkesat e ligjit. Në rrëfimin e tij, Moisiu sjellë një detaj interesant lidhur edhe me telefonatën, që ai zhvilloi me Gramoz Rucin, vetëm një orë pas dorëheqjes publike të Fatos Nanos nga posti i kryetarit të partisë.

"Shprehu mendimin e tij se nuk e shihte me vend dekretimin kaq shpejt, pasi mendonte se akoma mund të kishte ankesa nga subjekte të ndryshme, dhe aq më tepër kur vendimi për proporcionalet ende nuk ishte shpallur.

E kundërshtova mendimin e tij, duke i thënë se nuk mund të shtyhej më tej, sepse vendi mund të shkonte deri në destabilizim. Nuk ra dakord me mendimet e mia, duke thënë se do të reagonte publikisht kundër vendimit tim", shkruan Moisiu.

Ish-kreu i shtetit rrëfen edhe komunikimin e tij me kryetarin e PD-së, Sali Berisha, pasi e kishte njoftuar këtë të fundit për datën e mbledhjes së Kuvendit të ri. "Pyetjes time se kur do të më sillte propozimin për emërim të kryeministrit, i cili sipas kushtetutës vjen nga forca kryesore politike, më tha që ju e dini! Por pasi i kujtova kërkesën e kushtetutës, tha se do ta dërgonte sa më parë".

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Berisha dërgoi një grup special për negociata, më të papërmbajturit në të shprehurin ashpër ishin Topalli, Godo e Imami

"Pesë vjet mes Nanos dhe Berishës"

Nga Alfred Moisiu

Përfundimi i zgjedhjeve 2005

... Kështu më 29 gusht në ora 13.00, prita një delegacion të partive të djathta të përbërë nga: Jozefina Topalli, Sabri Godo, Arben Imami, Tritan Shehu, Nard Ndoka, Thoma Miço dhe Ndue Preka, ku disa prej tyre ishin ngarkuar me detyra të forta luftarake nga shefi i tyre. Pra, u duk qartë se ardhja e tyre kishte të bënte me presionin që do të ushtronin për parlamentin.

Mandej në se data nuk shpallej nga unë, gjykonin se mund ta kishin të lehtë për të më shpallur antikushtetues dhe më pas të kërkonin mocion hetimor kundër meje. Pasi i përshëndeta, takimin e nisa duke folur mbi situatën e krijuar, përcaktimet ligjore të kodit dhe të kushtetutës për përfundimin e zgjedhjeve, sidomos për atë ku thuhet se KQZ duhet të shpallë rezultatin përfundimtar të zgjedhje.

U thashë se ardhja e tyre ishte rruga më e drejtë për të biseduar dhe sqaruar problemet, dhe jo ajo nëpërmjet deklaratave në media, sepse shteti punon me institucione dhe rregulla ligjore. Sigurisht këtu kisha parasysh shkëmbimin e mendimeve kushtetuese dhe jo presionet ultimative të tyre. Më pas ua bëra të qartë se shteti drejtohet dhe punon me ligje, ndaj mua më duhet që të pres vendimin e KQZ-së për të vepruar më tej.

I vlerësova shqetësimet që kishin, por në të njëjtën kohë ja u bëra të ditur se unë zgjidhjen e shoh vetëm nëpërmjet ligjit. Të dërguarit e Berishës nuk e kishin mendjen tek argumentet ligjore, ata thoshin se nuk kanë rëndësi ligji dhe nenet, kur zgjedhjet janë fituar nga PD-ja dhe ky ishte fakt, por ende jo zyrtar.

Më të papërmbajturit në të shprehurin ashpër ishin Topalli, Godo dhe Imami. Më ndryshe në të shprehur ishin Shehu, Ndoka e Preka. Godo me ngulm kërkoi t'u bëja të ditur datën e mbledhjes se parlamentit, unë ia bëra të ditur se këtë do ta bëja të njohur me dekret.

Ai insistoi se data duhet të bëhet e njohur menjëherë aty për aty, jo më vonë, sepse "ne nuk jemi qytetarë dosido tha ai", pas këtyre replikave, u detyrova t'i them se edhe ju jeni qytetarë si gjithë të tjerët dhe se datën do ta merrni vesh me dekret! Jozefina ndonëse femër, me diskutimin e saj tepër agresiv dhe me fjalë fyese, tentoi të më acaronte.

Duke përdorur të gjitha shqisat dhe me sjellje prej të forti më paralajmëroi se po veproja ndesh me kushtetutën dhe se do të mbaja përgjegjësi. Atëherë i thashë:"Ju keni ardhur për të biseduar me mua, apo për të më dhënë ultimatum, të cilin unë e refuzoj kategorikisht".

Më pas kësaj ndërhyri Godo për ta zbutur situatën. Të tjerët mbështetën idenë, se duhet dalë nga kriza, të cilën edhe unë e kisha shqetësim dhe se parlamenti mund të thirrej më 3 Shtator.

Takimi mbaroi pa iu plotësuar dërgatës dëshirën për të cilën erdhën. Kur dolën nga Presidenca, deklaratat e tyre para medias, çuditërisht ishin normale, me ton të ulët, qetësuese dhe logjike, krejt të kundërta me ato tone dhe mendime që përdoren në takim.

Kështu dështoi misioni ultimativ i dërgatës, ku ata panë se nuk u tundova nga presionet e tyre anti- kushtetuese, përkundrazi u detyruan të tërhiqen para vendosmërisë, gjakftohtësisë, dhe argumenteve bindëse, logjike dhe vetëm ligjore.

Ajo mënyrë sjelljeje tregonte qartë se e kërkonin pushtetin për pushtet dhe jo për të bërë shtet. Atë mbrëmje Berisha në Zërin e Amerikës, duke folur për problemin, u lëshua përsëri kundër meje sikur nuk e kisha sqaruar dërgatën e tij më së miri sipas ligjit dhe kushtetutës.

Në mbrëmje të po asaj dite, thirra Kryetarin e KQZ-së Ilirjan Celibashi për te më sqaruar sesi ishte situata në raport me kërkesat e kodit ligjor, dhe se kur mund të nxirrej vendimi, duke parë të dy variantet, si për rastin që mund të kishte ankesa dhe atë pa ankesa.

Pavarësisht nga acarimi i situatës, nuk dëshiroja që këto zgjedhje, ndër më të arrirat deri në atë kohë, të dëmtoheshin nga keqadministrimi i rezultateve, që u shkaktua vetëm si pasojë e atij ligji të pamenduar mirë, si nga mazhoranca ashtu edhe nga opozita.

Interesante është se pothuajse e njëjta gjë u përsërit edhe në 2009, pikërisht si pasojë e ligjit zgjedhor të bërë duke pasur më shumë kujdes sesi të eliminohen partitë e vogla sesa të arrihen standardet e duhura zgjedhore, që për në po bëhen si puna e mollës së ndaluar.

Të nesërmen e asaj dite, Celibashi doli para medias dhe deklaroi se KQZ do mblidhet për të marrë vendimin më 1 shtator.

Paradite më 1 shtator, meqenëse nuk kishin marrë ankesa të reja, KQZ-ja më dërgoi vendimin e shpalljes së rezultateve të zgjedhjeve. Ndërkohë Nano në ora 13.00 doli në konferencë shtypi dhe shpalli dorëheqjen e tij si kryetar i PS-së.

Më pas kur foli për zgjedhjet tha se ishin "Të paarritura politikisht" dhe se "Kuvendi është me legjitimitet të cunguar".

Një orë më vonë i telefonova Gramoz Ruçit, duke vlerësuar pozitivisht që nuk vazhduan më me ankesat, dhe mandej e vura në dijeni se të nesërmen do të dekretoja thirrjen e parlamentit.

Shprehu mendimin e tij se nuk e shihte me vend dekretimin kaq shpejt, pasi mendonte se akoma mund të kishte ankesa nga subjekte të ndryshme, dhe aq më tepër kur vendimi për proporcionalet ende nuk ishte shpallur.

E kundërshtova mendimin e tij, duke i thënë se nuk mund të shtyhej më tej, sepse vendi mund të shkonte deri në destabilizim. Nuk ra dakord me mendimet e mia, duke thënë se do të reagonte publikisht kundër vendimit tim.

Sigurisht që kjo ishte e drejta e tij për të vepruar. Më vonë i telefonova Berishës për t'i komunikuar vendimin tim, të cilin e priste me padurim! Pyetjes time se kur do të më sillte propozimin për emërim të kryeministrit, i cili sipas kushtetutës vjen nga forca kryesore politike, më tha që ju e dini! Por pasi i kujtova kërkesën e kushtetutës, tha se do ta dërgonte sa më parë.

Të nesërmen shtypi kryesisht u mor me dorëheqjen e Nanos, si dhe me deklaratën e kryetarit të OSBE-së, që për atë kohë ishte Ministri i Jashtëm i Sllovenisë, Dimitri Rupel, i cili duke dhënë mendimin për procesin zgjedhor në vendin tonë, midis të tjerave vlerësoi shumë pozitiv kontributin tim gjatë gjithë procesit.

Kurse Ruçi në ditën e mbledhjes së parlamentit me 2 Shtator, deklaroi se "Presidenti është nxituar dhe ka kryer një veprim antikushtetues"! Me gjithë respektin për z. Ruçi, deklaratën e tij quajta inatçore, subjektive dhe tepër emocionale.

Edhe për atë që ai e quante të nxituar veprimin tim, s'kishte aspak të drejtë, sepse vendimi nga ana ime ishte shumë i argumentuar dhe i pranueshëm, për faktin se kishin kaluar dy muaj që vendi, jo për fajin tim, praktikisht ishte pa ekzekutiv.

Mendoj se i detyruar nga situata e krijuar me problemet kryesore, dhe nga paralizimi i drejtimit të ekzekutivit, atë po e bëja unë nëpërmjet kontakteve me ministrat e veçantë dhe zëvendës kryeministrin, gjë që s'ishte aspak normale, por s'kisha ç'të bëja, pasi s' mund ta lija vendin në vetërrjedhje.

Pra, përfundimisht kësaj situate të koklavitur mund të them se ia dola mbanë, por ama me shumë vështirësi, të krijuara nga të dy forcat politike.

Historia e një presidenti me prejardhje ushtarake

TIRANË- Alfred Moisiu është zgjedhur në krye të shtetit shqiptar më 24 korrik të vitit 2002 i propozuar nga opozita e asaj kohe dhe i pranuar në mënyrë konsensuale nga të gjitha partitë.

Si pjesëmarrës në luftën antifashiste, por edhe një ushtarak karriere, Alfred Moisiu solli një tjetër frymë në krye të presidencës shqiptare. "Karriera ime ushtarake është gati 42 vjet e gjatë. Ajo ka filluar që në kohën e luftës dhe ka vazhduar deri në Janar të vitit 1985 kur unë dola në pension.

Gjatë kësaj kohe ka pasur periudha nga më të ndryshmet, edhe të mira edhe jo të mira",- ka shpjeguar ish-presidenti pak kohë pas largimit të tij. Në vitin 1981 ai u emërua në postin e zv/ministrit të mbrojtjes.

Por kjo detyrë nuk ka zgjatur shumë. Një vit e gjysmë më pas Moisiu u shkarkua për arsye politike dhe u dërgua në Burrel duke pësuar edhe ulje grade nga Gjeneral në Kapiten.

Në vitin 1991 Gjeneral Alfred Moisiu rikthehet në jetën politike dhe këtë herë si Ministër i Mbrojtjes në qeverinë teknike të asaj kohe. "Edhe pas ardhjes në pushtet të Partisë Demokratike në vitin 1992 unë mbeta për ca kohë këshilltar dhe pastaj u bëra përsëri zëvendës ministër i mbrojtjes deri në gusht të vitit 1997",- është shprehur ish-presidenti në një nga intervistat e tij. Pesë vjet qetësi dhe Alfred Moisiu i rikthehet jetës politike, por këtë herë duke prekur postin më të lartë të shtetit shqiptar, Presidentin e Republikës.

Edhe pse i propozuar nga e djathta, shumë shpejt Moisiu do të kundërshtonte qëndrimet e liderit të opozitës së asaj kohe, Sali Berisha. Ky i fundit, por edhe shumë struktura të Partisë Demokratike kanë sulmuar ashpër presidentin e asaj kohe. "Unë u përpoqa, dhe them se kam bërë mirë, luftova për të forcuar shtetin ligjor, luftova që atë që thotë kushtetuta e Shqipërisë për ndarjen e pushteteve ta realizoj praktikisht.

Luftova për forcimin e pavarësisë së pushteteve të pavarura në mënyrë të veçantë të institucioneve si gjykata, prokuroria, kontrolli i lartë i shtetit dhe ca institucione të tjera të cilat vërtet janë institucione kushtetuese që zgjidhen nga parlamenti, por veprojnë në mënyrë të pavarur.

Unë luftova për të ngritur sa më lart prestigjin e shqiptarit, imazhin e shqiptarit në arenën ndërkombëtare", ka shpjeguar ish-presidenti. Por i pyetur për këtë periudhë të vështirë dhe sidomos marrëdhëniet me dy forcat kryesore Moisiu është shprehur: 'Pesë vjet nuk i mora vesh si kaluan sepse pavarësisht se rreth tre vjet isha President kur ishin në pushtet forcat e majta, dhe dy vjet me forcat e djathta, unë vazhdimisht kam pasur probleme, në kuptimin e mirë të fjalës, përplasje që si t'i bëjmë gjërat më mirë.

Sigurisht të majtët kanë qenë pak më të sofistikuar ndaj veprimeve të mia kurse e djathta ka qenë më e vrazhdë ndaj veprimeve të mija dhe pa tjetër që ka pasur përplasje më të ashpra"