Shpuza shpirti

Zot, më ther zemra për Dritan Hoxhën,

Që na la e mori qiejt përjetë.

Dhembja në shpirt, posi Krishti gozhdën

T‘ia mbaj sa jam gjallë te kjo jetë.

A thua yjet i ka mangut qielli

Që zgjat dorën e rrëmben Dritanin?

Po ç‘bëre, o Zot, a s‘të mjafton dielli

Të na zezosh me farmak xhanin?

Hapi me dhembjen ikin menduar,

Po ç‘qe kaq i zi për ne ky short?

Me lot në sy, kurora në duar

Përcjellin një shpirt që s‘ka mort.

I zi asfalti, në zi hareja,

Të zeza çapitjet për në varrezë,

Më e zezë do të pihet "Lori Kafeja",

Derti ynë me fjongo të zezë.

Na la buzëqeshja ç‘i dha dritë,

Syve miop e medias çapraz.

Por mallin gjallë na i la në shpirt,

Për lart shaloi kalin Pegas.

Dhe zemra jonë në mall zhuritur

Nga terri i diellit të dhembjes sonë,

Do vijë Dritani si yll i ndritur

T‘i hedhë dritë brengës zezonë.

E la shpirtdëliri botën e sherrit,

Ferrat për lule i vënë dashurisë,

Për ç‘bëri, t‘i bëjë dritë ferrit,

iku t‘ia thotë Perëndisë.