Si kanë nisur grevat e urisë në botë

Një grevë urie është një metodë rezistence apo presioni jo e dhunshme ku pjesëmarrësit ndërpresin ushqimin si një akt proteste politike, ose për të provokuar ndjenjat e fajit tek të tjerët, zakonisht me objektiv për të arritur një qëllim të veçantë, si një ndryshim i politikës. Një grevë urie veçanërisht e suksesshme ishte ajo e Mitch Snyder në 1984. Si një anëtar i komunitetit për "Creative Non-Violence" (CCNV), ndërmori një grevë urie që zgjati 51 ditë e pati rezultat, me Qeverinë e SHBA dhuroi një ndërtese federale e cila u bë një strehë federale e qytetit me 1.400 shtretër në Uashington DC. Shumica e grevistëve të urisë marrin lëngje, por jo ushqime të ngurta. Një grevë urie nuk mund të jetë efektive nëse ajo nuk publikohet që të impresionojë njerëzit. Grevat e urisë ndonjëherë janë ndërprerë nëpërmjet ushqimit me forcë. Protestat nëpërmjet refuzimit të ushqimit datojnë që në vitet 400 apo 750 Para erës sonë në Indi. Ku lloj agjërimi është përdorur në përgjithësi si një metodë për të kundërshtuar padrejtësinë edhe në Irlandë që para-krishtit. Metoda e njohur si Troscadh ose Cealachan ishte detajuar në kodet bashkëkohore qytetare dhe kishte rregulla të veçanta me të cilat mund të përdorej. Metoda ishte edhe një mënyrë e kulturës së atëhershme për të shprehur mungesën e mikpritjes. Në Indi praktika e grevës së urisë, ku protestuesit agjëronin në derën e një ofenduesi (kryesisht borxhliu) për të kërkuar drejtësi publike, u ndalua nga Qeveria në vitin 1861. Edhe në ditët e sotme greva e urisë përdoret si një praktikë e fortë për të protestuar, në politikë apo edhe burgje. Grevat e urisë janë shumë të përdorura nga disidentët në Kubë. Më 3 prill, 1972, Pedro Luis Boitel, një poet dhe disident i burgosur, u fut në grevë urie. Pas 53 ditësh duke marrë lëngje vetëm, ai vdiq nga uria më 25 maj 1972. Guillermo Farinas bëri një grevë shtatë-mujore urie për të protestuar kundër censurës së internetit të gjerë në Kubë. Ai e përfundoi atë në Vjeshtë 2006, me probleme shëndetësore të rënda. "Gazetarët pa kufij" i dhanë çmimin liria cyber Guillermo Farinas në vitin 2006. Më 23 shkurt, 2010, Orlando Zapata Tamayo, një disident i arrestuar në 2003 si pjesë e një goditjeje në grupet e opozitës, vdiq në një spital, pas një greve urie që zgjati 85 ditë. Ai kishte deklaruar se greva e urisë ishte në shenjë proteste ndaj kushteve të vështira në burgun ku ishte mbajtur. Një grevë e madhe urie që ndryshoi rrjedhën e politikës britanike ishte ajo e irlandezëve në vitin 1981. Në 1980, shtatë të burgosur republikanë në burgun Maze nisën një grevë urie si protestë revokimi nga Qeveria britanike. Greva, e udhëhequr nga Brendan Hughes, u anulua para ndonjë vdekjeje, kur Britania dukej se pranoi kërkesat e tyre, megjithatë autoritetet e mohuan këtë më pas. Të burgosurit bënë një tjetër grevë urie vitin e ardhshëm duke u shtuar në numër. Dhjetë republikanë irlandeze, të burgosur ushtarakë humbën jetën gjatë grevës së urisë. Pas vdekjes së burrave dhe çrregullime të rënda publike, Qeveria britanike dha koncesione të pjesshme të të burgosurve.