Kapitali i Surroit

17 shkurti i 2008 ishte dita më e gëzueshme e 47-vjeçarit Veton Surroi si aktivist shoqëror, si botues, si shtetas kosovar, por me siguri më e trishtueshmja për të si politikan. Ashtu siç thotë në një shkrim të mrekullueshëm, ai atë ditë, ishte në rrugën e hareshme të atyre që gëzonin, por ama jo në Parlament, ku mund të hidhte firmën në deklaratën e pavarësisë për të cilën kishte punuar shumë.

Po pse kjo ndërthurje ndjesish, ky fatalitet, për njërën nga fytyrat më perëndimore të politikës kosovare në 17 vitet e fundit? Arsyeja kryesore është pse ai nuk u kthye në Parlament meqenëse zgjedhjet e parapavarësisë nuk i dhanë të drejtën e pjesëmarrjes në Kuvendin e parë të shtetit kosovar. Një prag zgjedhor i imponuar me insistimin e tij vetëshkatërrues nxori viktimën më të shquar, pikërisht subjektin politik që ai krijoi, Orën. Zërat për manipulime zgjedhore nuk u shumëfishuan prej Surroit, i cili nuk bëri ankesë askund, ndoshta me besimin se të huajt mund ta ndihmonin deri në moment të fundit, ndoshta pse nuk donte të prishte vigjiljen e festës.

Po cilat ishin arsyet e humbjes dhe sa prej tyre mund të korrigjohen? Surroi kishte momente pacifiste në aktivitetin e vet politik që mbase nuk janë gëlltitur prej votuesve; nuk u strukturua mirë në territor, domethënë nuk ruajti as votën e vet; nuk arriti të bëhej frymëzues te të rinjtë, madje as në zonat qytetëse ku kishte serbatorin më të madh të votave në votimet e tjera. Por ndoshta një nga arsyet kryesore ishte pse Surroi doli nga kostumi i tij pajtues dhe cenoi një kod të pashkruar të sjelljes së mirë politike kosovare, ndërsa sulmoi dy rivalët e tij të drejtpërdrejtë- Bexhet Pacollin dhe Nexhat Dacin. Që të dy fituan, madje Pacolli u afirmua si partia e dytë në Prishtinë; partia e vet pati ndjekjen më të madhe mes të rinjve dhe ai pati përqindjen më të lartë të besimit si një lider që mund të sillte ndryshimin.