Dënimi i Mubarak, realizimi i një verdikti dinjitoz

Kur është fjala për të drejtat e njeriut dhe demokracinë, ne perëndimorët kemi dy peshore, një peshore Amerikane e Evropiane, e dyta e pjesës së tjetër e botës. Italia dhe Gjermania që kanë njohur diktaturën, Shtetet e Bashkuara organizuan një grusht shteti në Kili, Franca u bë me turp nga Petain dhe Britania e Madhe nga grushti i shtetit i vitit 1953 në Iran dhe marrëzia e Suezit e 1956-s, - për të përmendur vetëm një shembull pak të zymtë - justifikohet si një rezultat i vrazhdësisë për të harruar historinë. Ne fshihemi pas filozofisë së Hegelit, “çka është racionale është e vërtetë, ajo që është e vërtetë është racionale”.
Por racionaliteti i Hegeli ndalon në kufijtë e botës sonë, dhe gjykojmë të tjerët nga lart- poshtë, të paaftë për të parë realitetin. Pranvera arabe e vitit 2011 u festua pa menduar më parë, pastaj e dënuar si shkëmbim islamik. Mjeshtra të realizmit me çdo kush, pasi asnjëherë nuk thënë ndonjë fjalë për të dënuar regjimet arabe, dhe ne jemi të habitur- është e mundur? - që nga ditët e ngatërruara të revoltës nuk do të dilte një lloj konfederate helvetike e demokracisë, me një dialog të lëmuar, "Pas jush Sir ...", nga Hyde Park Corner në Londër.
Dënimi me burgim të përjetshëm i shqiptuar nga gjykata dje, për ish-Presidenti egjiptian Hosni Mubarak, i cili për tri dekada ka shtypur vendin e tij, duke pranuar miliarda dollarë në këmbim të shtypjes së Vëllazërisë Myslimane dhe të linjës së quajtur "pro-perëndimore", është marrë me dinjitet të njëjtë. Në fund të fundit, vendi është ende i sunduar nga gjyqtarët ushtarakë, që janë në thelb të njëjtit e regjimit të vjetër, në fund të fundit Vëllazëria myslimane është fundamentaliste ... Pas të gjithash ... Në fund, për fat të keq, historia nuk kërcehet, kurrë, ri lexoni manualin e shkollë, në qoftë se e keni ende në shtëpi. Në shesh, në Kajro, ka ende nga ata që ankohen se vdekja e 848 demonstruesve dhe e mijëra të plagosurve në kryengritjen 18-ditore, meritonte për Mubarakun një dënim me vdekje dhe për bijtë e tij, Gamal dhe Alaa, jo faljen. E kuptueshme për ata që ende vajtojnë vëllezërit dhe shokët në betejën që kanë njohur vite burg e tortura, më pak se ne evropianët dhe amerikanët "racionalë".
Gjykatësi Ahmed Refaat u gjend përball paradoksit të çdo gjykimi për të drejtat e njeriut pas rënies së regjimit, nga viti 1945 i gjyqit të Nurembergut ndaj udhëheqësve nazistë, tek gjykimi kundër ish-kreut serb Sllobodan Millosheviç në Hagë në vitin 2002: që Aktet kaq shumë të dhunshme kanë qenë objekt i hetimit, megjithatë, "ligjore" sipas legjislacionit të mëparshëm. Jurisprudenca e Nurembergut dhe Gjykata Ndërkombëtare Penale janë vetëm rezultat i një evolucioni të ligjit dhe opinionit publik, që besojnë se krimet kundër njerëzimit janë gjithmonë të caktuara si të dënueshme, edhe nëse kryhen sipas kodit lokal.
Refaat veproi me kujdes, duke dënuar Mubarakun dhe ish-ministrin e tij në Ministrinë e Brendshme Habib el-Adli, “sepse nuk kanë mbrojtur popullin e Egjiptit", nga dhuna e policisë dhe banditët. Ai e dinte se korrupsioni, dhe madje edhe nxitësit e dhunës, ishin "të ligjshme", nën regjimin, dhe pastaj u apelua menjëherë në një terminologji, e cila e ndau jo vetëm vendin, por edhe organizatat e të drejtave të njeriut; Amnesty International e vlerësoi atë, por u kritikua nga Human Rights Watch.
Italianët ekzekutuan Musolinin. Kriminelët nazistë u gjykuan nga Magjistratura e aleatëve. Sadam Huseini u var nga një xhelatit i ngathët, Gaddafi përfundoi në hyrje të një kanali, të dy të përjetësuar përgjithmonë në YouTube. Me të gjitha kontradiktat e saj, me të gjitha udhëtimet e mundimshme që demokracia ka ende për të udhëtuar në botën arabe, dënimi me burg të përjetshëm për Mubarakun - i cili tani mund të apelojë - duket rezultati më dinjitoz. Pranverë arabe nuk është një mrekulli e përsosur, fare e mirë, por fundi i regjimeve të shkatërruara mbetet një e mirë dhe një mrekulli.
Ne mund të presim të ndalojmë botën kur është në kundërshtim me interesat tona në shënimet e fusnotës të një eseje të realpolitikës, por në realitet kjo sjellje është naive dhe e rrezikshme. Sepse Hegel kishte të drejtë, "çka është e vërtetë është racionale", por kudo, madje edhe në një gjykatë të Kajros, e rrethuar nga njerëzit e Vëllazërisë myslimane, disidentët demokratë dhe konsumatorët nostalgjikë të Mubarakut.