Një takim i parë

Ja pr shembull nj grua, e cila ka shkuar n nj takim t par. Ajo i njeh fort mir synimet q ushqen ndaj saj burri q po flet. Ajo e di gjithashtu se hert a vone do t’i duhet t marr nj vendim. Mirpo ajo nuk dshiron ta ndiej urgjencn: ajo jepet vetm pas ans s respektueshme e t matur t sjelljes s partnerit. Ajo nuk e rrok kt sjellje si orvatje pr t prmbushur at ka e emrtojm “qasjet e para”, domethn q nuk ia ka enda t shoh mundsit e zhvillimit t prkohshm q paraqet kjo sjellje: ajo e kufizon kt sjellje n at ka sht n t tashmen. N fjalit q i drejtohen, ajo nuk do t lexoj gj tjetr, prve kuptimit t shprehur qart. Nse i thon: “Sa shum ju adhuroj!”, ajo e armatos kt fjali me thellsin e vetdijes s saj seksuale, iu vesh ligjrimeve dhe sjelljes s bashkbiseduesit domethnie t menjherta q i prfytyron si cilsi objektive. Burri q flet i duket i iltr e gjith respekt, ashtu si, t themi, tryeza sht rrumbullake a katrore, letra q vesh muret sht blu a e prhime. Dhe cilsit e mveshura ksisoj personit q ajo po dgjon, kan ngrir kshtu n nj qndrueshmri sendore, e cila nuk sht gj tjetr vese hedhje n rrjedhn kohore i t tashmes s tyre t prpikt. Pikrisht, ngaq ajo nuk sht n dijeni t asaj ka uron: ajo sht thellsisht e ndjeshme ndaj dshirs q frymzon, por dshira e thn tro dhe cullake do ta poshtronte e do ta llahtariste. Megjithat, ajo nuk do t prjetonte asnj mrekulli prej nj respekti q do t ishte vetm e thjesht respekt. Pr ta knaqur, lipset nj ndjenj q i drejtohet e gjitha personit t saj, domethn liris s saj plotsore, e q t jet nj njohje e liris s saj. Mirpo, n t njjtn koh duhet q kjo ndjenj t jet e gjitha dshir, domethn q t’i drejtohet trupit t saj si objekt. Pra, kt her, ajo shkagon ta rrok dshirn pr at ka sht, madje, nuk i v as emr, e njeh vetm n at mas, teksa ajo prvijohet kah adhurimi, vlersimi, respekti dhe kur prthithet e gjitha n trajtat m siprane q prfton, deri n at pik sa shpaloset aty si nj lloj ngrohtsie a dendsie. Por ja q i marrin dorn. Ky veprim i bashkbiseduesit t saj ka rrezik ta ndryshoj situatn duke i
thirrje nj vendimi t menjher: ta braktissh kt dor do t thot t mos kesh vetiu kundrshtim pr flirtin do t thot t prfillsh. Ta heqsh dorn do t thot t prishsh kt harmoni t turbullt e t brisht q prbn magjin e ktij asti. Lipset t shtyhet sa m larg t jet i mundur asti i vendimit. Dihet se ’ndodh ather: gruaja rioshe e heq dorn, por nuk e ve re q e heq. Ajo nuk e ve re, sepse, n kt ast, rastsisht, sht gjith qejf. Ajo e trheq bashkbiseduesin e saj gjer n vizit m siprore t spekulimit sentimental, flet pr jetn, pr jetn e saj, shfaqet n aspektin e saj thelbsor: nj njeri, nj vetdije. Dhe gjat ksaj kohe, ndarja e trupit dhe e shpirtit sht prmbushur; dora prehet pa gjallri midis duarve t ngrohta t partnerit t vet: as tumirse, as qndrestare-dika. Ne do t themi q kjo grua e ka me hile.